غیبت اریک رابرتس در عروسی اما رابرتس؛ روایتی از رابطهای دور اما پیچیده
پدر اما رابرتس در مراسم ازدواج دخترش با کودی جان حضور نداشت؛ اتفاقی که دوباره توجهها را به اعترافهای صریح او درباره اعتیاد، اشتباهات گذشته و رابطه نهچندان نزدیکش با دخترش جلب کرد.
اما رابرتس، بازیگر ۳۵ ساله «Scream Queens»، شنبه ۲۵ ژوئیه در مراسمی در آیداهو با کودی جان ازدواج کرد. کلی کانینگهام، مادر اما، و جولیا رابرتس، عمه مشهور او، در این مراسم حاضر بودند؛ اما جای اریک رابرتس، پدر عروس، خالی بود. این غیبت برای بسیاری از طرفداران، پرسشهایی درباره وضعیت رابطه پدر و دختر به وجود آورد.
اریک رابرتس حدود سه ماه پیش، در گفتوگویی با پادکست «Really Famous with Kara Mayer Robinson»، برداشت عمومی از رابطهاش با اما را پیچیدهتر از واقعیت دانسته بود. او گفته بود کسانی که از بیرون نگاه میکنند، جزئیات زندگی آنها را نمیدانند و بر پایه حدس، تصور یا علاقه خودشان قضاوت میکنند. با وجود این، اریک با افتخار از مسیر حرفهای دخترش حرف زد و گفت: «واقعاً به بچهام افتخار میکنم. او از ابتدا بازیگر بزرگی نبود، اما به بازیگر فوقالعادهای تبدیل شد.»
این بازیگر در همان گفتوگو مسئولیت ناکامیهایش در سالهای نخست زندگی اما را پذیرفت. او توضیح داد که هنگام تولد دخترش از نظر عاطفی فردی قابل اتکا نبوده و زندگیاش آشفتگی زیادی داشته است؛ وضعیتی که به گفته خودش، نمیتوانسته در آن نقش پدرانه باثباتی ایفا کند.
اریک رابرتس پیشتر نیز در خاطرات سال ۲۰۲۴ خود با نام «Runaway Train: Or the Story of My Life So Far» درباره این فصل دردناک زندگیاش نوشته بود. او در کتابش فاش کرد که وقتی اما تنها هفت ماه داشت، از کلی کانینگهام جدا شد. رابرتس در عین حال از شوقش برای پدر شدن و علاقه عمیقی که از نخستین لحظه دیدن دخترش احساس کرده بود، نوشت؛ علاقهای که با وجود آن، نتوانست به مسئولیتپذیری عملی و حضور پایدار در زندگی کودک تبدیل شود.
او در بخشی از کتاب تأکید کرده بود که با وجود عشق فراوان به دخترش، آمادگی روبهرو شدن با واقعیتهای پدر بودن را نداشته است. رابرتس همچنین نوشته بود که هنوز هم خود را یک الگوی پدرانه برای اما نمیداند؛ در حالی که اما اکنون خود مادر رودز است و بهخوبی معنای این نقش را در زندگی فرزندش میشناسد.
اریک رابرتس، اعتیاد به مواد مخدر را بزرگترین عامل از دست دادن بخش مهمی از رابطهاش با اما دانسته است. او با صراحت نوشته بود که در زمان تولد دخترش همچنان درگیر مصرف کوکائین بوده و همین مسئله، بسیاری از تصمیمها و ناتوانیهای آن دوره را توضیح میدهد.
غیبت او در عروسی اما، بدون توضیح رسمی از سوی خانواده، لزوماً به معنای قطع ارتباط نیست؛ اما یادآور فاصلهای است که خود اریک رابرتس نیز بارها مسئولیت شکلگیریاش را پذیرفته است. روایت او، بیش از آنکه حاشیهای خانوادگی باشد، تصویری تلخ از تأثیر اعتیاد و ناتوانی عاطفی بر پیوندهای نزدیک است؛ پیوندهایی که حتی با عشق و افتخار، همیشه بهسادگی ترمیم نمیشوند.
