فاجعه‌ای به نام «The Great Flood»؛ کاربران: «حتی صفر ستاره هم زیادیه!»

فیلم کره‌ای «The Great Flood» که به‌تازگی در نتفلیکس منتشر شده، به سرعت به یکی از بحث‌برانگیزترین و پرانتقادترین آثار سال ۲۰۲۵ تبدیل شده است. در حالی‌که انتظار می‌رفت روایتی مهیج از بقای انسانی در میان سیلی ویرانگر در سئول ارائه دهد، نتیجه چیزی جز شوک و سردرگمی مخاطبان نبوده است.

این فیلم به کارگردانی کیم بیونگ‑وو (Kim Byung Woo)، سازنده‌ی نسخه مورد انتقاد Omniscient Reader، با بازی کیم دا‑می (Kim Da‑mi) و پارک هه‑سو (Park Hae‑soo) ساخته شده است. با وجود فهرست بازیگران قدرتمند، کاربران در فضای مجازی—به‌ویژه در انجمن theqoo—از آن به عنوان «نمونه‌ای از بدترین فیلم کره‌ای سال» یاد می‌کنند.

بسیاری نوشتند:

«کارگردان می‌خواسته نسخه خودش از Interstellar رو بسازه، ولی اصلاً نتونسته!»

دیگران هم انتقاد کردند که داستان پر از نظریات شبه‌علمی، تدوین بی‌ربط و فاقد منطق روایی است. روایت فیلم که با تصویری چشمگیر از سیل آغاز می‌شود، در ادامه تبدیل به داستانی نامفهوم و عجیب با ترکیبی از درام احساسی و علمی‑تخیلی می‌گردد که بینندگان را سردرگم می‌کند.

فیلمنامه نیز از حمله منتقدان در امان نماند. کاربران آن را ملودراماتیک، سطحی و احساسی مصنوعی توصیف کردند. یکی از بیشترین انتقادها به استفاده‌ی ابزاری از شخصیت کودک در فیلم وارد شده است—که به جای ایجاد احساس همدلی، برای برخی بینندگان «آزاردهنده و بی‌منطق» جلوه کرده است. یکی از کاربران خشمگین نوشت:

«این بچه انگار فقط ساخته شده بود تا تماشاگر رو اذیت کنه!»

با این حال، بازی کیم دا‑می و پارک هه‑سو توانست بخشی از اعتبار فیلم را حفظ کند؛ هر دو به خاطر احساسات واقعی و اجرای صادقانه مورد تحسین قرار گرفتند. ولی اکثر مخاطبان اذعان داشتند که حتی بازی خوب آن‌ها هم نتوانسته اثر را نجات دهد:

«بازی عالی بود، و همین باعث شد ضعف سناریو بیشتر توی چشم بزنه.»

بازتاب‌ها از فضای مجازی:

• «کارگردان باید به فکر تغییر حرفه باشه.»
• «فیلمِ فاجعه نیست، خودش فاجعه‌ست!»
• «گریه‌ام نگرفت—فقط خشک نشستم نگاه کردم.»
• «به جای فیلم بقا، یه فیلم سرگردانی بود!»

افشا شده که «The Great Flood» قبل از Omniscient Reader ساخته شده ولی به دلایل نامعلوم تا سال ۲۰۲۵ پخش نشده است، موضوعی که سردرگمی هواداران نسبت به تصمیم‌های تهیه‌کنندگان را بیشتر کرده است.

با دو شکست پیاپی، اعتبار کیم بیونگ‑وو در سینمای کره به شدت زیر سؤال رفته، و خیلی‌ها این فیلم را نمادی از سالی فراموش‌نشدنی برای سینمای کره می‌دانند—سالی که بیشتر از موجی از امید، موجی از ناامیدی با خود آورد.