فیلم «The Social Reckoning» ساخته «آرون سورکین» از نگاه یک تماشاگر مطبوعاتی: «نه، این «The Social Network» نیست»

یک عضو مطبوعات که اخیرا نمایش «The Social Reckoning» به کارگردانی «آرون سورکین» را دیده، واکنش نسبتا صریحی به فیلم داشته؛ واکنشی که عملا روی یک جمله می‌ایستد: «نه، این «The Social Network» نیست.» این فیلم که «سونی» (Sony) تاریخ اکرانش را از یک سال قبل برای ۹ اکتبر گذاشته بود و از همان ابتدا بوی فصل جوایز می‌داد، در هفته‌های اخیر با چند علامت سوال هم همراه شد؛ از بازفیلمبرداری‌های تابستانی در ونکوور، تا شایعه‌هایی درباره منتفی شدن حضور در ونیز که در نهایت هم اتفاق افتاد و فیلم در این جشنواره نمایش داده نشد.

اما مشکل اصلی، به تعبیر این گزارش، همان چیزی است که از روز اول رویش تاکید می‌شد: مقایسه اجتناب‌ناپذیر با «The Social Network». این بار «سورکین» خودش پشت دوربین ایستاده و منتقد می‌گوید سه تجربه کارگردانی قبلی او یعنی «Molly’s Game»، «The Trial of the Chicago 7» و «Being the Ricardos» از نظر وسواس بصری و دقت اجرایی، به استانداردی که «دیوید فینچر» در «The Social Network» گذاشته بود نزدیک نمی‌شوند. از طرف دیگر، تغییرات مهم پشت و جلوی دوربین هم به این مقایسه دامن می‌زند: «الکساندر دسپلا» جای «ترنت رزنر» و «اتیکوس راس» را در موسیقی گرفته و «جرمی استرانگ» هم به‌جای «جسی آیزنبرگ» نقش «مارک زاکربرگ» را بازی کرده است.

تماشاگر مطبوعاتی می‌گوید «The Social Reckoning» در اصل «سورکین است که سورکین را کارگردانی می‌کند». به نظر او، این رویکرد در بعضی صحنه‌ها جواب می‌دهد، چون «سورکین» هنوز هم بلد است بحث و جدل‌های دو نفره را پرکشش بنویسد و چند سکانس واقعا به‌یادماندنی در فیلم وجود دارد. از بازیگران، «مایکی مدیسن» و «جرمی آلن وایت» بیشترین تحسین را گرفته‌اند و حتی تاکید شده که عملا بار فیلم روی دوش آن‌هاست. درباره «جرمی استرانگ» هم گفته شده با وجود زمان حضور کم، «خوب» است؛ توصیفی که با توجه به حجم تبلیغاتی که در هفته‌های گذشته پیرامون بازی او و حتی حاشیه «در نقش ماندن» در طول تولید مطرح شده بود، چندان پررنگ به نظر نمی‌رسد.

نقطه ضعف اصلی از نگاه این واکنش، کارگردانی و اجراست: «سورکین» به‌گفته نویسنده، هنوز نمی‌داند با دوربین چه کند و نتیجه این شده که بخش بزرگی از فیلم شبیه «یک اپیزود خیلی گران تلویزیونی» به نظر می‌رسد. انتقاد تند دیگری هم متوجه موسیقی است؛ این عضو مطبوعاتی موسیقی را «بیش از حد استفاده‌شده» توصیف می‌کند؛ طوری که مدام روی صحنه‌ها فشار می‌آورد، حتی وقتی بازیگران همان صحنه را بدون نیاز به تاکید اضافی کاملا کنترل کرده‌اند.

در سطح مضمون، «سورکین» این بار خشمگین‌تر از همیشه به «فیسبوک» و کلیت شبکه‌های اجتماعی نگاه می‌کند؛ به این‌که چه بر سر شیوه رای دادن و رفتار ما با یکدیگر آورده‌اند. او می‌گوید حال‌وهوای فیلم وی را یاد «The Trial of the Chicago 7» انداخته؛ فیلمی که می‌خواست «چیزی را به شما بگوید» و احتمال دارد این دو اثر در نهایت به‌عنوان دو فیلم هم‌خانواده و همراه دیده شوند. در روایت، فیلم نشان می‌دهد نفرت، افراط‌گرایی و خشم چگونه با هم تغذیه می‌شوند و الگوریتم «فیسبوک» چطور با تقویت محتوای وایرال، تئوری‌های توطئه و خبرهای جعلی، به این چرخه سوخت می‌رساند چون باعث درگیری بیشتر کاربر و در نتیجه رشد پلتفرم می‌شود. شخصیت‌های «مدیسن» و «وایت» با کندوکاو در داده‌ها به آسیب‌هایی می‌رسند که «فیسبوک» از آن‌ها خبر دارد اما حاضر نیست به شکل جدی به آن‌ها رسیدگی کند.

فیلم در نهایت به سمت رخداد «۶ ژانویه» حرکت می‌کند و از نگاه این واکنش، قوس داستانی طوری چیده شده که به این پیشنهاد برسد: آن اتفاق تا حدی محصول خود «فیسبوک» بوده است؛ جمع‌بندی پیام «سورکین» این است که «زاکربرگ» سود را به مسئولیت ترجیح داده. «سورکین» شورش کنگره را در یک سکانس حدود پنج تا شش دقیقه‌ای بازسازی می‌کند؛ چیزی شبیه سکانس‌های آشوب در «Chicago 7» با پلیس‌ها و ماسک‌های ضدگاز، اما این منتقد می‌گوید این بخش از نظر بصری «تعریف‌کردنی نیست» و نسبت به بازسازی «Chicago 7» ارزان‌تر به نظر می‌رسد.

جمع‌بندیِ تماشاگر مطبوعاتی دوپهلوست: از وجود فیلم خوشحال است، اما فکر نمی‌کند «خوب ساخته شده باشد». و در پایان هم تاکید می‌کند «The Social Reckoning» از ۹ اکتبر روی پرده می‌رود. در هر صورت باید منتظر انتشار فیلم ماند.