قسمت دوم فصل سوم «Mistletoe Murders»؛ راز قتل ریچارد و بازگشت پرخطر امیلی به گذشته
چراغ‌های کریسمس در فلچرز گروو روشن‌تر شده‌اند، اما سایه گذشته هنوز از سر امیلی لین کنار نرفته است. قسمت دوم فصل سوم «Mistletoe Murders» با عنوان «Don’t Fear the Wreather – Part 2» معمای مرگ ریچارد اسمایلی را به نتیجه می‌رساند، رابطه امیلی و سم را یک قدم جلو می‌برد و درست زمانی که شهر آماده جشن گرفتن است، قهرمانش را به تصمیمی دشوار می‌رساند. جذابیت قسمت در همین تضاد است: امیلی بیش از همیشه احساس تعلق می‌کند، اما برای محافظت از کسانی که دوستشان دارد، دوباره باید بخشی از زندگی‌اش را پنهان کند. ادامه مطلب، داستان و پایان این قسمت را فاش می‌کند.
ساختار دو قسمتی پرونده‌ها به سریال فرصت می‌دهد هم تعلیق پایان هر بخش را حفظ کند و هم برای روابط شخصیت‌ها جا باز کند. اینجا نیز قتل ریچارد فقط مسئله پیدا کردن مجرم نیست؛ پرونده‌ای است که سوگ، شایعه و اختلاف‌های خانوادگی را به هم گره می‌زند. در مرکز آن، هلن قرار دارد؛ زنی که پیش از روشن شدن حقیقت، بخشی از شهر درباره‌اش حکم صادر کرده است.
وس، پسرخوانده سابق هلن، با اتهام‌زنی علنی تلاش می‌کند همه را به گناهکار بودن او قانع کند. خشمش از تجربه‌ای قدیمی می‌آید: در کودکی پدرش را از دست داده و پس از آن، حضور نامادری‌اش را هم در زندگی خود از دست داده است. امیلی که خودش در سن کم با فقدان والدین روبه‌رو شده، درد او را می‌فهمد. این همدلی، رفتار وس را موجه نمی‌کند، اما اجازه می‌دهد پرونده برای مدتی فراتر از تقسیم ساده آدم‌ها به مظنون و بی‌گناه حرکت کند.
هلن نیز فقط نگران بازداشت شدن نیست؛ برچسبی که مردم به او زده‌اند، آزارش می‌دهد. او توضیح می‌دهد پیش از ازدواج از ریچارد خواسته بود نامش را در وصیت‌نامه نیاورد، چون نمی‌خواست دوباره زنی دیده شود که از مرگ همسرش سود می‌برد. این جزئیات، تصویر اولیه پرونده را تغییر می‌دهد و نگاه امیلی و سم را به سوی مظنون‌های دیگر می‌برد.
اطلاعات شهردار ری درباره اختلاف ریچارد و آلبرت، مسیر تازه‌ای باز می‌کند. رابطه‌ای که زمانی بر شوخی و رقابت استوار بوده، پس از گزارش دادن آلبرت از سوی ریچارد، سرد و خصمانه شده است. از طرف دیگر، امیلی دوربینی را در یک گوزن تزئینی حیاط پیدا می‌کند و مهارت هک کردنش را برای دسترسی به تصاویر به کار می‌گیرد. این یکی از استفاده‌های خوش‌فکرانه قسمت از فضای کریسمس است: تزئینات صرفا پس‌زمینه نیستند و واقعا در پیشبرد معما نقش دارند.
آلبرت اعتراف می‌کند نردبان را برداشته، اما مدعی است قصدش ادامه دادن جنگ شوخی‌ها بوده، نه کشتن ریچارد. اضطراب او، به‌ویژه نگرانی‌اش از اینکه روث متوجه کارش شود، ظن را زنده نگه می‌دارد. روث هم تمام حقیقت را درباره رفت‌وآمدش نگفته است؛ او چندان دور نشده و می‌توانسته برای برداشتن کیفش بازگردد. اختلافش با پدر بر سر وفاداری ریچارد به هلن، همراه با کشف تصمیم او برای تغییر وصیت‌نامه و واگذاری همه‌چیز به همسرش، دختر مقتول را به مظنونی جدی تبدیل می‌کند.
قسمت با جابه‌جا کردن ظن میان این افراد، تعلیق را حفظ می‌کند، اما بخش دلنشین‌ترش همکاری امیلی و سم است. امیلی بیشتر به شهود و شناخت آدم‌ها تکیه دارد و سم باید از مسیر شواهد حرکت کند. تفاوت آن‌ها همچنان باقی است، ولی سم دیگر مثل گذشته در برابر پیشنهادهای امیلی موضع نمی‌گیرد. اعتمادش به او بیشتر شده و این تغییر، هم به حل پرونده کمک می‌کند و هم رابطه‌شان را باورپذیرتر می‌سازد.
صحنه دفتر سم بهترین نمود این نزدیکی است. او می‌پذیرد که در نبود امیلی حال خوبی نداشته و بازگشتش دوباره حس خانه را زنده کرده است. مکث‌ها، تماس دست‌ها و نزدیک شدن آن‌ها به یک صمیمیت، بدون نیاز به گفت‌وگویی طولانی نشان می‌دهد احساسشان تغییر نکرده است. سارا درو و پیتر مونی در همین لحظه‌های آرام، کشش میان دو شخصیت را خوب منتقل می‌کنند؛ میل به ماندن در کنار یکدیگر کاملا پیداست، اما نگرانی امیلی اجازه نمی‌دهد فاصله به‌سادگی از بین برود.
امیلی ترس هلن از آسیب زدن به مردی که دوستش دارد را درک می‌کند، چون خودش نیز با همین نگرانی روبه‌روست. عقب کشیدنش نشانه بی‌علاقگی نیست؛ او می‌ترسد سم بهای نزدیک بودن به او را بپردازد. در مقابل، سم مصمم‌تر شده برای این رابطه تلاش کند، حتی اگر لازم باشد شهر را ترک کند و همراه امیلی به جای دیگری برود. نکته مهم این است که آمادگی او برای همراهی، حق تصمیم گرفتن را از امیلی نمی‌گیرد.
نقشه نهایی آن‌ها برای پیدا کردن قاتل، بار دیگر بر اعتماد سم به امیلی استوار است. به روث و آلبرت خبر می‌دهند تیم بررسی آثار جرم قرار است برای پاک‌سازی پشت‌بام بیاید، به این امید که فرد گناهکار برای از بین بردن رد خود اقدام کند. اما هیچ‌کدام طعمه را نمی‌گیرند؛ در عوض، امیلی روی پشت‌بام با وس روبه‌رو می‌شود و حقیقت روشن می‌شود.
بی‌پروایی امیلی باز هم او را به خطر می‌اندازد. او به‌جای انتظار برای رسیدن سم، وس را با آنچه از نقشه‌اش فهمیده مواجه می‌کند و وس می‌کوشد او را نیز از پشت‌بام پایین بیندازد. روشن شدن نمایش مفصل چراغ‌ها به امیلی امکان می‌دهد موقعیتش را بهتر ببیند، تعادلش را حفظ کند و از خطر بگریزد تا وس به دست سم سپرده شود. این گره‌گشایی حال‌وهوای مخصوص سریال را دارد: همان جلوه‌های جشن که در ظاهر بخشی از زیبایی شهرند، در حساس‌ترین لحظه به نجات شخصیت اصلی کمک می‌کنند.
پرونده در عین حال به رقابت امیلی برای ریاست برنامه‌های کریسمس پیوند می‌خورد. وایولت و جون می‌خواهند او در فلچرز گروو بماند و رقابت با بروک نیز به انگیزه‌شان اضافه شده است. بروک بیشتر بر جلوه‌های ظاهری جشن تمرکز دارد، اما امیلی در سخنرانی خود مسئله مهم‌تری را پیش می‌کشد: شهری که با حلقه‌گل‌های زیبای هلن آراسته شده، پس از مرگ همسرش سراغ او نرفته است.
این اعتراض، معنای کریسمس را از تزئین و برنامه‌ریزی به مراقبت از یکدیگر برمی‌گرداند. پیروزی قاطع امیلی در انتخابات، بنابراین فقط موفقیت در یک رقابت محلی نیست؛ نشانه‌ای از پذیرفته شدن او و تاثیرش بر جامعه است. آشتی هلن و روث و تصمیمشان برای اداره مشترک کسب‌وکار حلقه‌گل نیز به این بخش پایانی گرما می‌دهد. حل قتل، دست‌کم برای این خانواده، فرصتی برای ترمیم رابطه فراهم کرده است.
بااین‌همه، پایان قسمت اجازه نمی‌دهد این آرامش کامل شود. بازگشت به گذشته گریس نشان می‌دهد چرا تهدید آرون برای امیلی تا این اندازه جدی است. آرون با جذابیت و ابراز علاقه تلاش می‌کند اعتماد او را دوباره به دست بیاورد؛ بازی آرون اشمور نیز بر همین فاصله ترسناک میان رفتار دلپذیر و نیت خطرناک تکیه دارد. سپس گریس از رئیسش می‌شنود که آرون خانم کمبریج را کشته و همین اتفاق باعث شده او تحت نظر قرار بگیرد. این خبر، امید لحظه‌ای به صداقت آرون را از بین می‌برد.
امیلی در زمان حال، برای مقابله با آرون و کایمرا به رئیس سابقش زنگ می‌زند، اما کمک گرفتن شرط سنگینی دارد: او باید دوباره با هویت گریس وارد ماموریت مخفی شود و تا زمان از میان رفتن این تهدید، سم نباید چیزی بداند. درست پس از قسمتی که بر اعتماد و همراهی آن‌ها تاکید کرده، پنهان‌کاری دوباره میانشان قرار می‌گیرد.
این پایان، تعلیق موثری برای ادامه فصل می‌سازد، هرچند خطر طولانی شدن خط داستانی کایمرا هم جدی است. پس از سه فصل، این تهدید به پیشرفت و نتیجه‌ای ملموس نیاز دارد تا رازهای امیلی به مانعی تکراری برای رابطه‌اش تبدیل نشوند. نقطه قوت «Mistletoe Murders» همچنان ترکیب معماهای کوچک، صمیمیت شهر و لحظه‌های گرم میان شخصیت‌هاست. قسمت دوم زمانی بیشترین تاثیر را دارد که همین عناصر را کنار هم می‌نشاند: امیلی قاتل را پیدا می‌کند و جای خود را در فلچرز گروو محکم‌تر می‌سازد، اما هنوز نمی‌تواند با مردی که دوستش دارد کاملا صادق باشد.
