لیلی آلن درباره جدایی از دیوید هاربر، چالشهای قرارگذاشتن در چهلسالگی و تصمیم به جراحی سینه
لیلی آلن، خواننده مشهور بریتانیایی و خالق آلبوم موفق It’s Not Me, It’s You، در گفتوگویی صریح با پرفکت مگزین (Perfect Magazine)، از جدایی پر سر و صدایش با دیوید هاربر، تجربه قرار گذاشتن در سن ۴۰ سالگی، دیدگاهش درباره روابط باز و دلایل جراحی زیبایی سینه صحبت کرده است. او در این مصاحبه، بیپرده از احساسات، آسیبپذیریها و نگاهش به آینده گفت.
آلن درباره پایان رابطهاش گفت:
«دو نفر که زمانی با هم بودند، دیگر نیستند. این واقعاً غمانگیز است. برایم سخت است که آدمم را نداشته باشم. من آدمی نسبتاً وابستهام و وقتی جای آن راحتی و ثبات خالی است، تکیه کردن به کسانی که در دسترسند برایم دشوار میشود… میدانم باید بتوانم خودم را خوشحال کنم و این برایم آزاردهنده است. سالهاست دارم روی خودم کار میکنم، خسته شدهام. فکر میکردم دیگر تمام شده و قرار است برای همیشه خوشحال و خوشبخت باشم.»
او چالشهای ورود به دنیای دیتینگ در این سن را چنین توصیف کرد:
«صحنه ملاقات برای یک زن ۴۰ ساله با دو فرزند نوجوان خیلی سختتر از زن ۳۴ ساله است. ناامیدکننده و تلخ است، با کمی حس تحقیر و شرم. جهان زنان همسنوسال مرا جذاب نشان نمیدهد و این مسیر مثل بالا رفتن از کوه است. میدانم رابطه راهحل همه مشکلاتم نیست، شاید حتی برعکس باشد، ولی گاهی احساس میشود رابطه داشتن، گزینه آسانتری است… هرچند دست یافتن به آن هم در این شرایط آسان نیست.»
آلن در پاسخ به سئوال درباره ازدواج باز، گفت:
«نه. این به سبک وابستگی من برمیگردد. در کودکی خانهام بسیار بیثبات بود و پدر و مادرم خیلی حاضر نبودند. بنابراین، در بزرگسالی چیزی که در روابط آرزو داشتم، مرکزیت و تمرکز بود، نه چیز دیگری.»
او درباره تجربه عمل و دلیل تصمیمش گفت:
«عمل خوب پیش رفت، البته یک توده بزرگ در سینه راست دارم که احتمالاً کیست است. خطرناک نیست، ماموگرافی و سونوگرافی هفته پیش در نیویورک سالم بود. دلیل عمل؟ وقتی مدتی در پایینترین حالت روحی بودم، خیلی لاغر شدم و میدانستم باید وزن اضافه کنم. همیشه پایینتنهام پر بوده و میترسیدم با افزایش وزن بدنم نامتناسب شود. این کار برایم مثل یک راه فرار بود، تصمیم گرفتم خودم را با آن ترغیب کنم.»
با نزدیک شدن انتشار آلبوم جدیدش، آلن گفت که اگر کاری تحریککننده یا ترسناک نباشد، دلیلی برای انجامش نیست:
«هدیه من، قلم و نوشتنم و شیوه مشاهده جهان است. آواز و رقص نقطه قوت من نیستند. توانایی من، روایت داستان است و باید بر آن تکیه کنم؛ این تنها چیزی است که دارم.»
