نظرسنجی دانشگاه کالیفرنیا: جوانان بازیگر ناآشنا را به اینفلوئنسر ترجیح می‌دهند

هالیوود برای جذب استعدادهای اینترنتی شتاب گرفته، اما مخاطبان جوان پیامی متفاوت دارند: دنبال‌کردن یک چهره در شبکه‌های اجتماعی، الزاماً به معنای علاقه به تماشای بازی او در فیلم و سریال نیست. در تازه‌ترین نظرسنجی مرکز پژوهشگران و قصه‌گویان دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس، تنها ۱۶.۸ درصد پاسخ‌دهندگان یک اینفلوئنسر را برای بازی در داستان‌های مورد علاقه‌شان انتخاب کرده‌اند؛ در مقابل، ۴۰ درصد ترجیح داده‌اند بازیگری را ببینند که پیش‌تر نمی‌شناخته‌اند.

این یافته در زمانی منتشر می‌شود که موفقیت اخیر آثاری مانند «Obsession» و «Backrooms»، توجه صنعت سرگرمی را به فیلم‌سازانی جلب کرده که مهارت‌های خود را در یوتیوب پرورش داده‌اند. آژانس‌های استعدادیابی، شبکه‌ها و استودیوها نیز برای همکاری با تولیدکنندگان محتوای آنلاین، چه مقابل دوربین و چه پشت آن، رقابت می‌کنند. بااین‌حال، گزارش سالانه «Teens & Screens» نشان می‌دهد مسیر تبدیل دنبال‌کنندگان اینترنتی به مخاطبان فیلم و تلویزیون، به آن سادگی نیست که شمار فالوئرها القا می‌کند.

در این پژوهش بیش از ۱۵۰۰ نفرِ ۱۰ تا ۲۴ ساله شرکت کرده‌اند؛ بازه‌ای که پژوهشگران با استناد به تعریف آکادمی ملی علوم از دوره نوجوانی انتخاب کرده‌اند. بنابراین، هرچند بحث گزارش به نسل آلفا و نسل زد مربوط است، نتایج آن مستقیماً همه اعضای این دو نسل، از جمله افراد بالای ۲۴ سال، را پوشش نمی‌دهد.

تفاوت میان «استعداد اینترنتی پشت دوربین» و «چهره مشهور اینترنتی مقابل دوربین» برای تصمیم‌های هالیوود اهمیت دارد. «Obsession» نمونه‌ای از حالت نخست است: فیلمی به کارگردانی یک یوتیوبر که بازیگر زن آن هنگام حضور در پروژه، دنبال‌کنندگان آنلاین محدودی داشت و سابقه تلویزیونی‌اش عمدتاً به نقش‌های کوچک خلاصه می‌شد. در سوی دیگر، بازآفرینی آینده «Baywatch» در شبکه فاکس با حضور نوآ بک، بروکس نیدر و لیوی دان، دست‌کم تا حدی به تبدیل محبوبیت اینترنتی این چهره‌ها به آمار تماشا امید بسته است. این نظرسنجی شکست چنین راهبردی را پیش‌بینی نمی‌کند، اما نشان می‌دهد شهرت آنلاین به‌تنهایی تضمین‌کننده استقبال نیست.

یوتیوب همچنان در میان رسانه‌های داستان‌گو جایگاه نخست را دارد و رقم ۷۲.۹ درصد را ثبت کرده است. نکته مهم، فاصله کم آن با تلویزیون، فیلم و بازی‌های ویدئویی است: این سه به‌ترتیب ۷۰.۳، ۷۰.۲ و ۶۸.۵ درصد را به خود اختصاص داده‌اند. تیک‌تاک نیز با ۶۴.۲ درصد پس از آن‌ها قرار دارد. این نزدیکی ارقام، تصویری پیچیده‌تر از این تصور رایج ارائه می‌دهد که نسل‌های جوان، فیلم و تلویزیون را به نفع پلتفرم‌های آنلاین کنار گذاشته‌اند.

علاقه به سینما در انتخاب تفریح آخر هفته هم دیده می‌شود. برای سومین سال پیاپی، تماشای یک فیلم تازه در سالن سینما، در شرایطی که هزینه و موانع اجرایی مطرح نباشد، انتخاب نخست پاسخ‌دهندگان بوده است. تجربه یک بازی ویدئویی جدید در رتبه دوم و رفتن به اجرای زنده موسیقی در جایگاه سوم قرار گرفته‌اند. البته این پاسخ، میزان علاقه را نشان می‌دهد و نباید آن را معادل خرید واقعی بلیت دانست؛ قیدِ نبود محدودیت مالی و اجرایی، بخش مهمی از نتیجه است.

جوانان درباره محتوای مطلوبشان نیز اولویت‌های روشنی دارند. در پاسخ به پرسش درباره موضوعات مورد علاقه در فیلم و سریال، «داستان‌های امیدبخش و روحیه‌دهنده درباره افرادی که بر دشواری‌ها غلبه می‌کنند» در صدر قرار گرفته است. «دوستی‌ها و گروه‌های اجتماعی» رتبه دوم را دارد و «آدم‌هایی با زندگی شبیه زندگی من» سوم است. ابرقهرمان‌ها در جایگاه پنجم قرار گرفته‌اند و موضوع مهمانی، مواد مخدر و مصرف الکل در انتهای فهرست دیده می‌شود.

ترجیح قالب تصویری نیز نسبت به سال قبل تغییر کرده است. آثار لایو اکشن، یعنی تولیداتی با بازیگران واقعی، دوباره از انیمیشن پیش افتاده‌اند: ۵۸ درصد در برابر ۴۲ درصد. سهم ترجیح لایو اکشن نسبت به سال گذشته بیش از هفت واحد درصد افزایش یافته است.

یلدا تی. اولز، بنیان‌گذار و مدیرعامل این مرکز، نویسنده ارشد پژوهش و استاد وابسته گروه روان‌شناسی دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس، معتقد است این تغییرات برای سازندگان محتوا فرصت ایجاد می‌کند، به شرط آنکه واقعاً به مخاطبان گوش بدهند. او می‌گوید: «شیوه‌ای که جوان‌ها داستان‌ها را دنبال می‌کنند در حال تغییر است. این برای تولیدکنندگان محتوا یک فرصت واقعی است؛ اگر به چیزی که نسل آلفا و نسل زد می‌گویند واقعاً می‌خواهند، گوش کنند.»

اولز تأکید می‌کند که مراجع تعیین‌کننده سلیقه تغییر کرده‌اند و جوانان خودشان تصمیم می‌گیرند چه ببینند و چه چیزهایی را بیشتر در آثار مورد علاقه‌شان پیدا کنند. به باور او، مدیران صنعت باید هم صدای جوانان را بشنوند و هم نظر متخصصانی را که رشد مثبت و بهزیستی آن‌ها را در نظر دارند.

این پژوهش با حمایت روبلاکس، دیزنی، یوتیوب، هوپ‌لب، بنیاد نیلسن و وارنر برادرز دیسکاوری انجام شده است. مرکز پژوهشگران و قصه‌گویان، نهادی مستقل و غیرانتفاعی است که میان جامعه دانشگاهی و فعالان خلاق ارتباط برقرار می‌کند و از روایت‌هایی پشتیبانی می‌کند که زندگی کودکان، نوجوانان و جوانان را دقیق‌تر بازتاب دهند. هم‌زمان با انتشار گزارش ۲۰۲۶، ششمین نشست سالانه و دعوتی «Teens & Screens» نیز برای ۲۲ اکتبر در این دانشگاه برنامه‌ریزی شده است.

پیام این یافته‌ها برای هالیوود، کنارگذاشتن استعدادهای اینترنتی نیست؛ بلکه جداکردن توانایی قصه‌گویی از میزان شهرت آنلاین است. مخاطبی که یوتیوب را دوست دارد، همچنان ممکن است برای دیدن چهره‌ای تازه به سینما برود، به شرط آنکه داستان چیزی از امیدها، دوستی‌ها و زندگی خودش را به او نشان دهد. شمار دنبال‌کنندگان می‌تواند توجه اولیه بسازد؛ این گزارش یادآوری می‌کند که جلب علاقه پایدار، به چیزی بیش از آن نیاز دارد.