چرا بوقلمون به غذای اصلی روز شکرگزاری تبدیل شد؟

تنها گزارش دست‌اول از جشن برداشت سال ۱۶۲۱ در پلی‌موث (Plymouth) که اغلب به‌عنوان نخستین «Thanksgiving» (روز شکرگزاری) شناخته می‌شود، متعلق به ادوارد وینسلو (Edward Winslow) است. او ذکر کرده که رهبر قبیله وامپانوآگ (Wampanoag)، یعنی ماساسوئیت (Massasoit)، همراه با ۹۰ نفر آمد و دو گروه سه روز با هم جشن گرفتند. در این روایت تنها به «پرندگان شکاری» اشاره شده که می‌توانست شامل اردک، غاز یا بوقلمون‌های وحشی باشد، و همچنین به پنج رأس گوزنی که بومیان آوردند.

بسیاری از غذاهای امروزیِ شکرگزاری در آن زمان وجود نداشتند:

• سیب‌زمینی و لوبیاسبز در دسترس نبودند
• کمبود آرد گندم و شکر، پای کدوحلوایی و سس کرن‌بری را ناممکن می‌کرد
• احتمالاً نوعی کدو بومی، ذرت و غذاهای دریایی سرو شده است

از مراسم برداشت تا تعطیل رسمی

شکل‌گیری سنت‌های مدرن شکرگزاری بیش از دو قرن بعد، در اواسط قرن نوزدهم اتفاق افتاد. شخصیت کلیدی این تحول سارا هِیل (Sarah Hale)، شاعر و سردبیر Godey’s Lady’s Book، بود. او با تکیه بر افسانه‌های ۱۶۲۱ و تصور فراوانی بوقلمون در نیوانگلند، مبارزات فرهنگی گسترده‌ای را برای ایجاد یک تعطیل ملی با عنوان «Thanksgiving and Praise» (شکرگزاری و ستایش) آغاز کرد.

در خلال جنگ داخلی، عدم حضور نمایندگان جنوبی در کنگره باعث شد آبراهام لینکلن در سال ۱۸۶۳ «شکرگزاری» را تعطیل رسمی اعلام کند.

نقش رسانه و بازاریابی بوقلمون

مجلاتی مانند Godey’s منوها و دستورهای آشپزی با محوریت بوقلمون را منتشر کردند. روزنامه آگوستا کرانیکل در ۱۸۸۲ نوشت:

«هر کس توان خرید بوقلمون داشته باشد، این پرنده اصیل آمریکایی را امروز قربانی خواهد کرد.»

علت محبوبیت این پرنده:

• زیبا و باشکوه به‌عنوان مرکز میز
• عملی و مقرون‌به‌صرفه برای پذیرایی از جمعیت زیاد
• ابعاد بزرگ‌تر از بسیاری پرندگان، و هزینه تولید کمتر نسبت به گاو یا خوک

پیوند با کریسمس و ادبیات

بوقلمون پیش از شکرگزاری، در انگلستان قرن نوزدهم جایگزین پرنده‌های سنتی کریسمس شد. دلیل مهم آن داستان «سرود کریسمس» (A Christmas Carol) اثر چارلز دیکنز در ۱۸۴۳ بود که در آن ابِنزر اسکورج (Ebenezer Scrooge) خانواده کرَچیت را با یک بوقلمون بزرگ غافلگیر می‌کند. این تصویر ادبی به سارا هِیل الهام داد برای معرفی بوقلمون به‌عنوان غذای شاخص شکرگزاری.

شاید زائران در ۱۶۲۱ بوقلمون خورده باشند، اما تثبیت آن به‌عنوان «غذای ملی» شکرگزاری نتیجه تلاش‌های فرهنگی و رسانه‌ای قرن نوزدهم، نفوذ ادبیات و بازاریابی، و ویژگی‌های عملی این پرنده برای جشن‌های بزرگ بود. امروز حدود ۹۰٪ آمریکایی‌ها در شکرگزاری بوقلمون می‌خورند، چه بریان‌شده، چه سرخ‌عمیق، چه گریل‌شده — و این سنت، ریشه‌ای فراتر از یک وعده تاریخی دارد.