جان استیموس: «کنار کسی که دوستش دارید، بمانید؛ کیک بخورید و قهوه بنوشید»

گاهی مهم‌ترین خاطره یک دوستی، نه اتفاقی بزرگ، بلکه چند دقیقه بیشتر نشستن دور یک میز است؛ سفارش‌دادن کیک، نوشیدن قهوه و عجله‌نکردن برای رفتن. برای جان استیموس، آخرین شامی که با باب سگت خورد، چنین معنایی پیدا کرده است. او در گفت‌وگویی با جیمی فالون، تجربه فقدان دوست و همکارش را به توصیه‌ای ساده و صمیمی تبدیل کرد:

«پس اگر فرصت دارید و کنار کسی هستید که دوستش دارید و برایتان مهم است، بمانید؛ کیک بخورید و کمی قهوه بنوشید.»

این جمله درباره دسر یا قهوه نیست؛ درباره فرصتی است که برای باهم‌بودن داریم، بی‌آنکه بدانیم کدام دیدار ممکن است آخرین دیدار باشد.

آخرین شام با باب سگت؛ خاطره‌ای از چند دقیقه بیشتر ماندن

استیموس در سال ۲۰۲۳، هنگام حضور در برنامه «The Tonight Show» با اجرای جیمی فالون، درباره انگیزه‌های نوشتن کتاب خاطراتش، «If You Would Have Told Me»، صحبت کرد. بخشی از این گفت‌وگو به باب سگت، کمدین و هم‌بازی او در «Full House»، اختصاص داشت که در سال ۲۰۲۲ درگذشت.

او با یادآوری آخرین دیدارشان گفت:

«هیچ‌وقت فکر نمی‌کنید قرار است آخرین باری باشد که کسی را می‌بینید.»

استیموس آن شام را «شبی زیبا» توصیف کرد و افزود: «بدون او سخت است.» سپس از جزئیاتی گفت که پس از فقدان یک عزیز، ناگهان اهمیت دیگری پیدا می‌کنند:

«وقتی چنین اتفاقی می‌افتد، دلتان می‌خواهد همه‌چیز را به یاد بیاورید. چه خوردیم؟ چه کردیم؟ کمی کیک سفارش دادیم و قهوه نوشیدیم. بیشتر از همیشه ماندیم، می‌دانید؟»

همین بیشتر ماندن، به قلب روایت او تبدیل شد. استیموس از شتاب همیشگی زندگی گفت؛ از لحظه‌هایی که ذهنمان درگیر کار بعدی است و مدام به خودمان می‌گوییم باید به جایی برویم یا کاری را انجام دهیم. اما آن شب، او و سگت عجله نکردند:

«در زندگی همیشه عجله دارید، نه؟ “باید این کار را بکنم، باید آن کار را بکنم.” اما آن شب ماندیم.»

کیک و قهوه؛ نشانه‌ای از زمانی که به یکدیگر می‌دهیم

قدرت حرف استیموس در سادگی آن است. او پیشنهاد بزرگی نمی‌دهد و از برنامه‌ای پیچیده برای تغییر زندگی حرف نمی‌زند؛ فقط می‌گوید وقتی امکانش هست، کمی بیشتر کنار آدم‌های مهم زندگی‌تان بمانید.

در این خاطره، کیک و قهوه به نشانه‌های زمانی تبدیل می‌شوند که دو دوست به یکدیگر اختصاص داده‌اند. لحظه‌ای که هنگام وقوع شاید کاملاً عادی بوده، پس از مرگ سگت به خاطره‌ای ارزشمند بدل شده است.

این نگاه را می‌توان دعوتی به حضور بیشتر دانست، نه دلیلی برای احساس گناه بابت دیدارهای کوتاه یا فرصت‌های ازدست‌رفته. هیچ‌کس از آینده خبر ندارد و زندگی روزمره هم محدودیت‌های واقعی خودش را دارد. با این حال، گاهی می‌توان رفتن را چند دقیقه عقب انداخت، گفت‌وگو را ادامه داد یا اجازه داد یک دیدار، بدون عجله پایان بگیرد.

میراث باب سگت، فراتر از سریال‌ها و تکرارهای تلویزیونی

استیموس در مناسبت‌های دیگری نیز درباره سگت صحبت کرده است. او هنگام دریافت جایزه میراث باب سگت، در گفت‌وگو با مجله پیپل بر بخشی از زندگی دوستش تأکید کرد که فراتر از شهرت تلویزیونی بود.

این جایزه از افرادی تقدیر می‌کند که با استفاده از جایگاه و صدای خود، به آگاهی‌رسانی و تأمین بودجه پژوهش درباره بیماری اسکلرودرمی کمک می‌کنند. استیموس گفت:

«آدم‌ها میراثی از خود به جا می‌گذارند. درباره دلتنگ‌شدن برای کسی حرف می‌زنیم، اما کمتر واقعاً درباره آنچه از خود باقی گذاشته صحبت می‌کنیم. باب این را به جا گذاشت. بله، تلویزیون هست، سریال‌های کمدی و بازپخش‌ها هم هستند، اما این یک میراث است؛ چیزی که ارزش به‌جاگذاشتن دارد. می‌خواهم واقعاً آن را به رسمیت بشناسم.»

در این روایت، یاد سگت فقط با نقش‌هایش زنده نمی‌ماند؛ تلاش او برای حمایت از پژوهش و آگاهی‌رسانی نیز بخشی از چیزی است که پس از او ادامه پیدا می‌کند.

جان استیموس؛ از «General Hospital» تا «Full House»

برای بسیاری از تماشاگران، جان استیموس با نقش جسی کاتسوپولیس در سریال محبوب «Full House» شبکه ای‌بی‌سی شناخته می‌شود. با این حال، شهرت اولیه او با بازی در نقش بلکی پریش در سریال «General Hospital» شکل گرفت؛ نقشی که نامزدی جایزه امی روزانه در رشته بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در یک سریال درام را برایش به همراه داشت.

پس از «Full House»، استیموس در آثار متعددی حضور پیدا کرد. او در «ER» نقش دکتر تونی گیتس را بازی کرد؛ سریالی که پس از ۱۵ فصل در شبکه ان‌بی‌سی به پایان رسید. «Friends»، «Glee»، «Two and a Half Men» و دنباله نتفلیکسی «Fuller House» نیز از دیگر تجربه‌های تلویزیونی او هستند.

در کمدی تک‌فصلی «Grandfathered» شبکه فاکس، استیموس نقش جیمی مارتینو را بر عهده داشت؛ مرد مجردی که ناگهان می‌فهمد هم پسر دارد و هم نوه. حضور در «Scream Queens»، «Big Shot» و «You» نیز بخشی از کارنامه اوست.

در سینما، نام او با فیلم‌هایی مانند «My Big Fat Greek Wedding 2» و «Father of Invention» همراه شده و روی صحنه برادوی نیز در نمایش‌های «Cabaret» و «Bye Bye Birdie» بازی کرده است.

چند جمله دیگر از جان استیموس درباره جسارت و صداقت

درباره ریسک‌کردن در کار — دیلی اکتور، ۲۰۱۱:

«در چند سال گذشته خیلی درگیر راضی‌کردن مخاطب بوده‌ام؛ همیشه می‌خواستم این کار را بکنم. اما فکر می‌کنم بعضی از موفق‌ترین کارهایم زمانی شکل گرفتند که ریسک می‌کردم و نمی‌ترسیدم. وقتی جوان‌تر بودم، این ویژگی را بیشتر در خودم احساس می‌کردم.»

درباره نوشتن کتاب خاطراتش — پیپل، ۲۰۲۳:

«اول می‌خواستم داستان یک قهرمان را بنویسم، اما در جریان نوشتن با خودم گفتم: “نه، قرار است داستان یک انسان را تعریف کنم.” چون آن روایت قهرمانانه، واقعیت نداشت. اگر قرار نبود کاملاً صادق باشم، اصلاً چرا باید این کتاب را می‌نوشتم؟ اما کار سختی بود.»

درباره فراز و فرودهای زندگی — یواس‌ای تودی، ۲۰۲۳:

«به همان اندازه که در زندگی لحظه‌های اوج داشته‌ام، دوره‌های سخت زیادی هم داشته‌ام و همین لحظه‌ها هستند که مردم می‌توانند با من ارتباط برقرار کنند. این کتاب نگاهی عمیق به زندگی‌ای است که فکر می‌کردم ارزش یک کتاب‌شدن را ندارد، اما وقتی نوشتم، فهمیدم شاید داشته باشد و شاید مردم بتوانند کمی از تجربه‌ام یاد بگیرند.»

حرف جان استیموس از دل یک فقدان می‌آید، اما توجه را به خود زندگی برمی‌گرداند: به آدم‌هایی که هنوز کنارمان هستند و لحظه‌هایی که هنوز می‌توانیم با آن‌ها بسازیم. شاید همیشه نتوان بیشتر ماند، اما وقتی فرصت فراهم است، گاهی ارزش دارد عجله را کنار بگذاریم و گفت‌وگو را به اندازه یک فنجان قهوه دیگر ادامه دهیم.