خالکوبی و سرطان خون: آیا ارتباطی وجود دارد؟
مطالعهی جدیدی که در سوئد انجام شده، ارتباطی بین خالکوبی و افزایش ۲۱ درصدی خطر ابتلا به لَنفوم، نوعی سرطان خون که سیستم لَنفاوی را تحت تاثیر قرار میدهد، یافته است.
در این مطالعه، اندازه خالکوبی بر احتمال ابتلا به لنفوم تاثیرگذار نبوده است. کارشناسان خارج از این پژوهش بر این باورند که تحقیقات بیشتری برای درک چگونگی تاثیر رنگ خالکوبی بر خطر ابتلا به سرطان لازم است.
تحقیق جدیدی که در ماه می در مجلهی eClinicalMedicine منتشر شد، ارتباطی را بین خالکوبی و افزایش خطر ابتلا به لنفوم بدخیم پیشنهاد میکند. لنفوم نوعی سرطان خون است که سیستم لنفاوی را درگیر میکند. با فرامدیا همراه باشید.
با توجه به افزایش محبوبیت خالکوبی در سالهای اخیر (در ایالات متحده، درصد افرادی که در سال ۲۰۱۰ اعلام کردند خالکوبی دارند، ۲۳ درصد بوده است که این رقم در سال ۲۰۲۳ به ۳۲ درصد رسیده است)، محققان تمایل بیشتری برای بررسی تاثیر خالکوبی بر بدن نشان دادهاند.
نویسندگان این پژوهش نتیجهگیری میکنند: «این مطالعه نشان میدهد که خالکوبی ممکن است یک عامل خطر برای لنفوم بدخیم باشد که از دیدگاه سلامت عمومی قابل بررسی است.»
این مطالعه تنها همبستگی را نشان داده است و ادعا نمیکند که خالکوبی باعث لنفوم میشود. با این وجود، برخی از کارشناسان که درگیر این مطالعه نبودهاند، در برابر بزرگنماییِ نتایج آن هشدار میدهند.
در ادامه به نکاتی دربارهی ارتباط احتمالی بین خالکوبی و سرطان اشاره میکنیم.
نگاهی دقیقتر به مطالعهی خالکوبی و سرطان
برخی شواهد قبلی، ارتباطی ضعیف بین خالکوبی و سرطان را نشان دادهاند.
برای مثال، آژانس بینالمللی تحقیقات سرطان برخی مواد شیمیایی موجود در رنگ تاتو، مانند آمینهای آروماتیک اولیه را به عنوان مواد سرطانزا یا بالقوه سرطانزا طبقهبندی کرده است، هرچند این طبقهبندی اغلب فقط در صورت بلعیده شدن، استنشاق شدن یا تماس مستقیم با پوست صدق میکند.
همچنین مطالعات نشان دادهاند که رنگدانهی حاصل از خالکوبی توسط گرههای لنفاوی که محل آغاز برخی از موارد لنفوم است، فیلتر و ذخیره میشود.
در چنین زمینهای، نلسون و همکارانش به دنبال درک بیشتر دربارهی اثرات بلندمدت رنگ خالکوبی بودند.
آنها برای شناسایی تمام موارد لنفوم بدخیم تشخیص دادهشده در حدود ۱۲ هزار نفر ۲۰ تا ۶۰ ساله بین سالهای ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۷، از پایگاه ملی دادههای سلامت سوئد (ثبت ملی سرطان سوئد) استفاده کردند. سپس، دادهها را با پاسخهای پرسشنامهای که در سال ۲۰۲۱ توزیع شده بود مقایسه کردند. در این پرسشنامه از افراد در مورد داشتن خالکوبی و در صورت مثبت بودن، تعداد و وسعت ناحیهای که جوهر آن را پوشانده بود، سوال شده بود.
در مجموع، حدود ۲۰ درصد از افراد شرکتکننده در مطالعه دارای خالکوبی بودند. پژوهشگران دریافتند که داشتن خالکوبی با افزایش حدود ۲۱ درصدی ابتلا به لنفوم ارتباط دارد. اندازهی خالکوبی تأثیری بر خطر ابتلا نداشت.
شیوع لنفوم در افرادی که کمتر از دو سال پیش از تشخیص، خالکوبی کرده بودند، در بالاترین حد بود. این خطر تا ۱۱ سال پس از خالکوبی رو به کاهش بود، اما بعد از آن مجددا افزایش پیدا میکرد.
لنفوم نوعی سرطان است که بر بخشی از بدن تأثیر میگذارد که به سیستم ایمنی در مبارزه با عفونتها کمک میکند. لنفوم دو نوع اصلی دارد: لنفوم غیره هوچکین که حدود ۴ درصد از تشخیصهای سرطان را در ایالات متحده تشکیل میدهد، و لنفوم هوچکین (Hodgkin) که حتی از نوع اول هم شیوع کمتری دارد.
دکتر کریستل نیلسون، رهبر این مطالعه، در مصاحبهای میگوید: «مهم است به خاطر داشته باشیم که لنفوم یک بیماری بسیار نادر است. این افزایش [احتمال ابتلا] با یک ریسک پایهی بسیار پایین سروکار دارد.»
نظر پزشکان دربارهی ارتباط خالکوبی و سرطان
با وجود یافتههای این مطالعه، کارشناسان مصاحبهشده معتقدند که دلیلی برای وحشتزدن افراد دارای خالکوبی یا کسانی که قصد خالکوبی دارند، وجود ندارد.
برخی عوامل محیطی واقعا میتوانند احتمال ابتلا به سرطان را افزایش دهند. در مورد لنفوم، سیستم ایمنی ضعیفشده و قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی مانند بنزن و برخی علفکشها به عنوان عوامل خطر شناخته شدهاند.
با این حال، دکتر مارک هافمن، مدیر برنامهی لنفوم در بخش بدخیمیهای خون و درمانهای سلولی در مرکز سرطان دانشگاه کانزاس میگوید برای اینکه نتیجه بگیریم قرار گرفتن در معرض یک عامل محیطی خاص باعث ایجاد سلولهای سرطانی میشود، به شواهد حمایتی قابل توجهی نیاز داریم.
او میگوید ارتباطاتی مانند سیگار کشیدن و سرطان یا قرار گرفتن در معرض تشعشعات هستهای و سرطان، «قوی و انکارناپذیر هستند». اما چنین ارتباط روشنی برای خالکوبی ثابت نشده است.
