رزاموند پایک در «Feed»؛ کابوس شهرت مجازی در یک وحشت جسمانی مادر و دختری
پایک در فیلم تازه لزلی هدلند، نقش مادری اینفلوئنسر را بازی می‌کند که سودای موفقیت دخترش به تحولی هیولاوار گره می‌خورد؛ فروش پروژه هفته آینده در بازار فیلم آمریکا آغاز می‌شود.
در «Feed»، رسیدن به شهرت اینترنتی پایان خوش ماجرا نیست؛ آغاز کابوس است. رزاموند پایک قرار است در این فیلم وحشت جسمانی، هم بازیگر اصلی باشد و هم تهیه‌کننده؛ داستان مادری که می‌خواهد آینده دخترش را با موفقیت در شبکه‌های اجتماعی تضمین کند، اما بهای این جاه‌طلبی روی بدن دختر نمایان می‌شود.
لزلی هدلند، سازنده آثاری چون «The Acolyte»، «Russian Doll» و «Sleeping with Other People»، کارگردانی فیلم را بر عهده دارد. فیلم‌نامه را دنیلا آیزاکس، نویسنده «People Who Knew Me»، با الهام از فیلم فنلاندی «Hatching» محصول ۲۰۲۲ نوشته است. فروش پروژه نیز هفته آینده در بازار فیلم آمریکا، موسوم به ای‌اف‌ام، آغاز خواهد شد.
پایک، بازیگر نامزد اسکار و ستاره «Gone Girl» و «I Care a Lot»، در نقش ارین ظاهر می‌شود؛ مادری مستاصل که یک مکمل کلاژن ناشناخته پیدا می‌کند و به وعده آن دل می‌بندد: تبدیل دختر ژیمناستش، که در آستانه نوجوانی است، به ستاره‌ای در فضای مجازی. شهرت و موفقیتی که هر دو می‌خواهند، به‌سرعت از راه می‌رسد؛ اما هم‌زمان با فراگیر شدن نام و تصویر دختر در اینترنت، دگرگونی هیولاوار او نیز آغاز می‌شود.
«Feed» به‌عنوان قصه‌ای نامتعارف از رابطه مادر و دختر معرفی شده که جاه‌طلبی والدین، توهم محافظت از فرزند و مرز باریک میان شکارچی و شکار را بررسی می‌کند. در مرکز این رابطه، مادری قرار دارد که تسلط دخترش بر فضای دیجیتال را راهی برای مصون نگه داشتن او از دنیایی بی‌ثبات می‌بیند؛ باوری که خود می‌تواند سرچشمه خطر باشد.
پایک در توضیح علاقه‌اش به پروژه گفت: «مدت‌ها بود می‌خواستم فیلمی بسازم که بی‌پروا با وسواس ما نسبت به شبکه‌های اجتماعی و بهتر کردن خودمان بازی کند؛ با میل‌مان به شهرت، بی‌آنکه مهارت چشمگیر و تحسین‌برانگیزی داشته باشیم، و بگذارید صریح بگوییم، با جنبه هیولاوار مادری در دنیای امروز. «Feed» سراغ همه این‌ها می‌رود.»
او ارین را مادری اینفلوئنسر توصیف کرد که مصمم است دخترش بر فضای دیجیتال مسلط شود: «ارین فکر می‌کند موفقیت در این فضا، دخترش را از وحشت‌های دنیای بی‌ثبات ما حفظ می‌کند… مگر نه؟»
به گفته پایک، مفهوم محوری فیلم «اشتها» است؛ اشتهای تاریک اجتماعات آنلاین، اشتهای شبکه‌های اجتماعی برای درآمدزایی از جوانی و زیبایی، اشتیاق مادر به موفقیت دختر و گرسنگی دختر نوجوان برای شهرت، قدرت یافتن و دست بالا داشتن در رابطه با مادر مجردش. از این منظر، رابطه آن‌ها فقط داستان فشار یک‌طرفه والد بر فرزند نیست؛ میل دختر به دیده‌شدن و استقلال نیز در کشمکش نقش دارد.
پایک همچنین تاکید کرد که فیلم با امکانات سینمای ژانر، سراغ ترس‌های امروز والدین و شهروندان از جهان دیجیتال می‌رود. او «Feed» را اثری معاصر و چالش‌برانگیز خواند و آیزاکس و هدلند را همکارانی ایده‌آل دانست؛ دو زنی که به تعبیر او می‌دانند تجربه دختر بودن و زیستن در یک بدن، می‌تواند خطرناک، تب‌آلود، سرمست‌کننده و حتی هیولاوار باشد.
هدلند نیز درباره همکاری با این گروه گفت: «فیلم‌نامه دنیلا جسورانه، آزاردهنده و عمیقاً انسانی است و رزاموند یکی از بی‌باک‌ترین بازیگران امروز است. برای رفتن به گوشه‌های تاریک این داستان، نمی‌توانستم همکارانی بهتر از این بخواهم. خودم را بسیار خوش‌شانس می‌دانم که این فیلم را با دو زنی می‌سازم که کارشان را این‌قدر تحسین می‌کنم.»
پایک از طریق شرکت خود، پریمیتیو استریک، فیلم را تهیه می‌کند. شلی براونینگ از مگنولیا انترتینمنت، استیون اشنایدر از اسپوکی پیکچرز، آرا کشیشیان و پتر یاکل از زدکیو انترتینمنت و سم ریتزنبرگ از اجایل فیلمز نیز تهیه‌کنندگان پروژه هستند. زدکیو انترتینمنت هزینه توسعه فیلم‌نامه را تامین کرده است. هنوز زمان آغاز فیلمبرداری یا تاریخ انتشار فیلم اعلام نشده است.
ایده «Feed» ظرفیت آن را دارد که وحشت جسمانی را به تصویری ملموس از فشار دیده‌شدن تبدیل کند: بدنی که برای موفقیت باید تغییر کند و رابطه‌ای خانوادگی که زیر نگاه مخاطبان آنلاین شکل دیگری می‌گیرد. پرسش نگران‌کننده فیلم نیز همین‌جاست؛ مادری که موفقیت را سپر محافظ دخترش می‌داند، از چه لحظه‌ای ممکن است خود به بخشی از تهدید تبدیل شود؟
