ریا سیهورن در فصل دوم «Stick»؛ کسی که اوون ویلسون باید کمکش را بپذیرد
سیهورن و ویلسون از دیدار دوباره دو شخصیت با گذشته‌ای مشترک می‌گویند؛ مواجهه‌ای که در قسمت سوم، مسیر بازگشت پرایس کیهیل به گلف حرفه‌ای را تغییر می‌دهد.
پرایس کیهیل خوب بلد است مشکلات یک گلف‌باز جوان را تشخیص دهد و برای نجات آینده‌اش پیش‌قدم شود؛ اما رسیدگی به خودش، بازی به‌مراتب دشوارتری است. فصل دوم «Stick» شخصیت اوون ویلسون را درست مقابل همین چالش قرار می‌دهد و از قسمت سوم، ریا سیهورن، ستاره «Pluribus» و «Better Call Saul»، را وارد زندگی او می‌کند؛ نه در نقش غریبه‌ای با راه‌حل‌های آماده، بلکه زنی که گذشته پرایس را می‌شناسد و قرار نیست ایرادهای بازی‌اش را نادیده بگیرد.
این گزارش جزئیات داستانی قسمت سوم فصل دوم «Stick» را فاش می‌کند.
پس از آنکه سانتیاگو ویلر، با بازی پیتر دیگر، تصمیم می‌گیرد بدون پرایس به‌عنوان مربی وارد گلف حرفه‌ای شود، این ورزشکار از دوران اوج فاصله‌گرفته ناچار است به آینده خودش فکر کند. او پیشنهاد رقیب قدیمی‌اش، کلارک با بازی تیموتی اولیفانت، را برای تلاش جهت حضور در مسابقات یو‌اس اوپن می‌پذیرد. نقشه کلارک بازگشت به سراغ مربی سابق پرایس، بوچ لیدکر، ملقب به «دکتر سوئینگ» است؛ کسی که شاید بتواند دوباره او را به آمادگی حرفه‌ای برساند.
اما سفر کلارک، پرایس و میتس، با بازی مارک مارون، به مزرعه بوچ در پوتوسیِ میزوری، با واقعیتی دشوار روبه‌رو می‌شود. مربی قدیمی، با بازی رکس لین، به آلزایمر مبتلاست و گاهی دوره‌هایی از بازگشت غیرمنتظره وضوح ذهنی را تجربه می‌کند. دخترش آماندا، با بازی سیهورن، اکنون از او مراقبت می‌کند. ورود آماندا به مزرعه، علاوه بر تغییر مسیر جست‌وجوی یک مربی، خاطراتی را برای او و پرایس زنده می‌کند که حدود ۲۰ تا ۲۵ سال از آخرین دیدارشان گذشته است.
ویلسون در گفت‌وگو با ددلاین توضیح داده که دشواری این مواجهه، انتقال تمام آن احساسات بدون کمک دیالوگ بوده است: «از نظر بازیگری کار ظریفی بود، چون باید همه‌چیز فقط روی صورتت دیده می‌شد. من از پنجره نگاه می‌کنم، رسیدنش را می‌بینم و بعد چشمم به خودش می‌افتد. چالش ریا هم لحظه ورود بود. یک حس بی‌پرده است که با دیدن آن آدم، یک‌دفعه به تو هجوم می‌آورد.»
غافلگیری در چهره هر دو دیده می‌شود، اما پرایس آن را آشکارتر بروز می‌دهد. آماندا سریع‌تر احساسش را پنهان می‌کند و همین فاصله کوتاه میان واکنش و مهار آن، از نکات مهم بازی سیهورن بوده است. او می‌گوید همراه با جعفر محمود، کارگردان قسمت سوم، روی اندازه و زمان‌بندی این لحظه کار کرده‌اند: «می‌دانستیم گذشته‌ای بینشان هست، اما او خیلی زود خودش را جمع‌وجور می‌کند. در عین حال، تماشاگر باید آن لحظه قبل از پنهان‌کردن احساس را ببیند تا راهی به داستان پیدا کند. سوال این بود که چقدر سریع این اتفاق می‌افتد؟»
برای سیهورن، هدف این نبود که همان ابتدا تمام فرازونشیب‌های رابطه دو شخصیت را به مخاطب توضیح دهند. به گفته او، جذاب‌ترین شروع، ایجاد یک پرسش بود؛ اینکه تماشاگر بفهمد چیزی میان این دو وجود داشته، بی‌آنکه سریال بلافاصله شرح کاملش را تحویل بدهد.
نخستین نشانه ملموس این گذشته هنگام یادآوری یک رقابت دوران کودکی بر سر بازی‌های آرکید ظاهر می‌شود. شوخی‌ها و کل‌کل پرایس و آماندا، نگاه‌های معنادار میتس و کلارک را به دنبال دارد؛ انگار آن دو هم مشغول کشف رابطه‌ای قدیمی هستند. پرایس حتی اعتراف می‌کند که آن زمان آماندا را دوست‌داشتنی می‌دانسته است.
سیهورن می‌گوید لازم بوده واکنش آماندا به بازگشت پرایس، از احساسش نسبت به دیدن دوباره میتس و کلارک متمایز باشد: «حس او به این آدم‌ها خیلی فرق دارد. بازی‌کردن با این تفاوت‌ها برایمان لذت‌بخش بود. عاشق آن لحظه‌های کوچکم که مثل آلیس وارد لانه خرگوش می‌شوی و تماشاگر را هم با خودت می‌بری.»
با این حال، اهمیت آماندا به خاطرات مشترک محدود نمی‌ماند. نقدهای بی‌تعارف او درباره شیوه ضربه‌زدن پرایس، شناختش از توانایی‌ها و مسیر حرفه‌ای او و نکته‌هایی که درباره زمین مسابقات یو‌اس اوپن مطرح می‌کند، تا پایان قسمت پرایس را به یک نتیجه می‌رساند: کسی که برای اصلاح سوئینگش نیاز دارد، آمانداست.
سیهورن پیش از پیوستن به پروژه، از طرفداران فصل اول بوده است. جیسون کلر و کریس موینیهان، که سیهورن از سال‌ها قبل و تجربه بازیگری مشترک با موینیهان آن‌ها را می‌شناخت، برای بررسی امکان حضورش با نمایندگان او تماس گرفتند. او درباره اشتیاقش گفته است: «فقط طرفدار سریال نبودم؛ اوون ویلسون و در واقع تمام بازیگرانش را خیلی دوست داشتم. جودی گریر را هم که فوق‌العاده دوست دارم.»
آنچه در نقش آماندا برایش جذاب بوده، فرصت بازگشت به سهم بیشتری از کمدی، بدون کنارگذاشتن عمق دراماتیک است: «این نقش فقط سبک و شوخ نیست. لحظه‌های دراماتیک زیبا و کاملا باورپذیری دارد، اما میزان کمدی‌اش از کارهایی که مدت‌ها انجام داده بودم بیشتر است. کنار بازیگرانی با چنین استعداد کمدی، تجربه خیلی لذت‌بخشی بود.»
البته ورود به گروهی که پیش‌تر هماهنگی خود را پیدا کرده بود، در آخرین لحظه کمی او را نگران کرده است. سیهورن می‌گوید با خود فکر کرده بود: «خدای من، این گروه مثل یک ماشین کاملا هماهنگ کار می‌کند. همه همدیگر را می‌شناسند؛ من قرار است وارد چه فضایی شوم؟» نگرانی‌اش اما با استقبال همکاران فروکش کرده است: «خیلی گرم و اهل همکاری بودند. همه واقعا بامزه‌اند، ولی نه از آن‌هایی که شوخی خودشان را می‌کنند و جایی برای تو نمی‌گذارند. اجازه می‌دهند تو هم بخشی از ماجرا باشی. همین که توانستم جواب شوخی‌هایشان را بدهم، دیگر همه‌چیز راه افتاد.»
علاوه بر سیهورن و لین، جان هیگینز، از چهره‌های سابق «Saturday Night Live»، بیلی زین، ساشا الکساندر و میسی پایل نیز به جمع بازیگران فصل دوم پیوسته‌اند.
برای ویلسون، حضور آماندا با تغییر جایگاه پرایس در داستان هم‌راستا بوده و به اجرای نقش کمک کرده است. او توضیح می‌دهد: «خیلی راحت می‌فهمیدم مشکل سانتی چیست و چطور قرار است وارد شوم و کمکش کنم. سخت‌تر این بود که ببینم حالا خود پرایس گرفتار است و با چه چیزی دست‌وپنجه نرم می‌کند. این بار دیگران می‌آیند تا به او کمک کنند. برای من حس کنترل کمتری داشت؛ فکر می‌کنم خود شخصیت هم همین حس را دارد. انگار می‌گوید من راحت می‌توانم کمکت کنم، ولی تو به من کمک نکن، چون نیازی ندارم.»
به این ترتیب، بازگشت پرایس به میدان فقط به اصلاح حرکت چوب گلف وابسته نیست. فصل دوم جای مربی و شاگرد را در سطحی شخصی عوض می‌کند: مردی که برای آینده دیگری راه‌حل داشت، حالا باید محدودیت‌های خودش را بپذیرد. آماندا با شناختی که از گذشته او دارد، این تغییر را ملموس‌تر می‌کند؛ شاید مهم‌ترین قدم پرایس به سوی مسابقات، پیش از نخستین ضربه، کنارگذاشتن همان اصرار آشنا باشد که «من کمک نمی‌خواهم».
