شروع ناامیدکننده «Surely Tomorrow» با پارک سئو جون؛ انتقادها از فیلتر مهآلود تا ریتم کُند
بازگشت مورد انتظار پارک سئو جون به ژانر ملودرام با سریال Surely Tomorrow در اولین قسمت خود با شکست روبهرو شد. قسمت افتتاحیه که اخیراً پخش شد، تنها ۲.۷٪ بیننده ثبت کرد و در رقابت با آثاری چون Taxi Driver 3 و Moon River ضعیف ظاهر شد.
داستان سریال با گیونگ دو (پارک سئو جون)، خبرنگار حوزه سرگرمی آغاز میشود که ناخواسته رسوایی یک رابطه را افشا میکند—و متوجه میشود زن در مرکز ماجرا، عشق اولِ حلنشده دوران جوانیاش، جی وو (وون جی آن) است که اکنون همسر یکی از بازیگران شده. روایت با فلشبکهایی به دوران دانشگاه آنها برمیگردد، پر از شوخیهای معصومانه، تنش احساسی و زخمهای پنهان.
با وجود این زمینه احساسی، منتقدان معتقدند طرح سریال از فرمولهای قدیمی و قابل پیشبینی پیروی میکند و تازگی ندارد. دیدار دوباره گیونگ دو و جی وو، که سرشار از پشیمانی و «چه میشد اگر»، نتوانسته جان تازهای به ژانر بدهد.
بخش بزرگی از مخاطبان نیز به ریتم کند داستان ایراد گرفتند و قسمت اول را «آزمونی برای صبر» توصیف کردند. صحنههای ثابت طولانی میشوند، بازیگران واکنشهای کمی نشان میدهند و پیشبرد داستان بسیار کُند است. رنگبندی تصاویر با تُنهای بیروح و شستهشده نیز به نظر بسیاری از بینندگان، جلوهای تکراری و بیجان به سریال داده است.
یکی از عجیبترین انتخابهای تولید، استفاده از فیلترهای نرمفوکوس سنگین در فلشبکها برای جوانسازی پارک سئو جون ۳۶ ساله است. این تلاش برای صاف کردن چینوچروکها نتیجه برعکس داد و واکنشهای طنزآمیز فراوانی به همراه داشت:
- «نمیدونم دارم سریال میبینم یا سفر مهآلود به ساپا.»
- «پارک سئو جون زیر این فیلتر؟ حتی اونم نتونست از حس سونای صحنهها فرار کنه.»
- «بازیگران خوشچهرهاند، ولی انگار جلوی لنز یک بخارپز گذاشتن.»
- «کند بودن جرم نیست، ولی این دیگه بیش از حد کند بود. خداحافظ!»
- «قسمت اول رو تموم کردم، فکر کردم تلویزیونم مشکل وضوح تصویر داره—ولی مشکل خود سریال بود.»
