فیلم شکستخوردهای که تام کروز ترجیح میدهد فراموشش کند
بیشتر بازیگران جوان از اینکه نخستین فیلمشان در نقش اصلی با حمله منتقدان روبهرو شود و در گیشه شکست بخورد، خوشحال نمیشوند. بااینحال، تام کروز احتمالا از اینکه کمدی جنسی «Losin’ It» در بهار ۱۹۸۳ بیسروصدا اکران شد و خیلی زود از یادها رفت، چندان ناراحت نبود.
کروز ۱۹ ساله بود که با نقشی کوتاه در فیلم ضعیف «Endless Love» به کارگردانی فرانکو زفیرلی، نخستین حضور سینماییاش را تجربه کرد. خوشبختانه نقش او کوچک بود و منتقدان بیشتر سرگرم حملههایی اغراقآمیز به بروک شیلدز، ستاره جوان آن روزها، بودند؛ بازیگری که در فیلمی بد، اجرایی کاملا قابلقبول ارائه داده بود.
کروز پس از آن، با ایفای نقش یک دانشجوی پرشور آکادمی نظامی در فیلم درخشان «Taps» ساخته هارولد بکر، تاثیر بسیار بیشتری بر تماشاگران گذاشت. هرچند این فیلم قرار بود ویترینی برای درخشش تیموتی هاتن و شان پن باشد، کروز با بخشیدن شدتی هراسآور به شخصیت تشنه نبرد خود، حضوری فراموشنشدنی پیدا کرد. او تا زمان بازی در «Collateral» مایکل مان دیگر تا این اندازه ترسناک ظاهر نشد؛ البته در «Magnolia» به شکلی متفاوت آزاردهنده بود و در «Interview with the Vampire» نیز بیشتر جذاب به نظر میرسید تا وحشتناک.
«Losin’ It» از نظر زمان تولید فیلم بعدی کروز بود، اما اکران تجاری گسترده آن چند هفته پس از نمایش چهارمین فیلمش، «The Outsiders»، آغاز شد. کارگردانی فیلم را کرتیس هنسن بر عهده داشت؛ فیلمسازی انعطافپذیر در ژانرهای مختلف که پیشتر فیلمنامه اقتباس لاوکرفتی «The Dunwich Horror» محصول ۱۹۷۰ و تریلر جنایی تلخ و جذاب «The Silent Partner» را نوشته بود، اما هنوز بهعنوان کارگردان در حال پیدا کردن مسیر خود بود.
«Losin’ It» روی کاغذ امیدوارکننده به نظر میرسید و گروه بازیگران مستعدش شلی لانگ، جکی ارل هیلی و جان استاکول را نیز شامل میشد. بااینحال، این فیلم با بودجه پنج میلیون دلاری، تنها ۱.۲ میلیون دلار در گیشه فروخت.
نام اولیه فیلم «Tijuana» بود؛ همان شهری که شخصیت تام کروز و سه دوستش راهی آن میشوند. همانطور که از هر دو عنوان میتوان حدس زد، این نوجوانان فقط به یک چیز فکر میکنند و آن هم موسیقی هرب آلپرت نیست؛ شوخیای با پیوند نام این موزیسین و گروهش با حالوهوای تیخوانا.
مشکل «Losin’ It» این است که میخواهد اثری بهرهکشانه اما ظاهرا سطحبالا باشد. فیلمنامه بیل ال. نورتن بهروشنی این نوجوانان را مزاحمانی نشان میدهد که تمام فکر و ذکرشان رابطه جنسی است. مردم محلی با تحقیر به آنها نگاه میکنند، اما از گرفتن پولشان هم بدشان نمیآید.
شلی لانگ در نقش زنی آزاداندیش که برای طلاق گرفتن تقلا میکند، بهترین بازی فیلم را ارائه میدهد و در نهایت با شخصیت کروز وارد رابطه میشود. رزی اودانل زمانی از لانگ پرسید آیا کروز خوب میبوسد و او پاسخ داد: «امتیاز خیلی بالایی به او میدهم.»
بااینحال، فیلم ناشیانه میکوشد لحظاتی عاطفی و تاثیرگذار خلق کند؛ لحظاتی که زمینه لازم برایشان فراهم نشده است. در نهایت، «Losin’ It» یک کمدی جنسی است که حتی نمیتواند به وعده جنجالی عنوان خود عمل کند.
کروز در سال ۲۰۲۵ و طی نشستی درباره کارنامهاش در بنیاد فیلم بریتانیا (British Film Institute) گفت: «تجربه یادگیری فوقالعادهای بود، چون برای نخستین بار فهمیدم بعضیها بلد نیستند فیلم بسازند و برخی دیگر هم شور و اشتیاق یا تعهد یکسانی به کیفیت ندارند.»
البته مایه تاسف است که کرتیس هنسن نتوانست اجزای فیلم را بهدرستی کنار هم قرار دهد؛ کارگردانی که بعدها آثاری شاخص مانند «L.A. Confidential» و فیلم پرستاره «Wonder Boys» را ساخت؛ اثری ارزشمند که برخلاف شایستگیاش در گیشه شکست خورد. بیل ال. نورتن نیز فیلمنامهنویس کماستعدادی نبود. «Cisco Pike» به قلم او، درامی جنایی، هوشمندانه و رها در لسآنجلس است که جین هکمن و کریس کریستوفرسن بازیهای درخشانی در آن دارند. دنباله او با نام «More American Graffiti» نیز بیش از آنچه نصیبش شده، شایسته توجه و تحسین است.
برای تام کروز اما همهچیز در ۵ اوت ۱۹۸۳ تغییر کرد؛ روزی که «Risky Business» روی پرده رفت و او را به یکی از پولسازترین و قابلاتکاترین ستارههای سینمای نسل خود تبدیل کرد.
