قسمت ششم فصل دهم «۹-۱-۱»؛ آشتی باک و ادی زیر سایه سقوط آتنا

پایان پاییزی فصل دهم «۹-۱-۱» از آن قسمتهایی است که بعد از تماشایش نمیشود با اطمینان گفت حس خوبی باقی گذاشته یا بد. قسمت ششم با عنوان «Et Tu?» هم لحظههای صمیمی و دلگرمکننده دارد، هم تصمیمهای روایی بحثبرانگیز و هم تعلیقی که انتظار برای ادامه فصل را سخت میکند. باک و ادی راهی برای ترمیم رابطهشان پیدا میکنند، هن با زخمی قدیمی روبهرو میشود و آتنا بار دیگر گذشتهاش را مقابل خود میبیند؛ با این تفاوت که رویارویی او به بحرانی پزشکی ختم میشود. ادامه مطلب، داستان این قسمت و پایان آن را فاش میکند.
شش قسمت نخست فصل، شروع چندان متوازنی نداشتهاند. سه قسمت صرف ماموریت افتتاحیه شد و پس از آن، سریال بیشتر به لحظههای شخصیتی تکیه کرده است؛ در حالی که هنوز برای بعضی از اعضای گروه، مسیر داستانی دنبالهدار و روشنی شکل نگرفته. در این میان، باک سهم بیشتری از روایت دارد و شرایط تازه زندگیاش این تمرکز را توجیه میکند. پذیرفتن سرپرستی موقت تئو، پسر بیولوژیکیاش، او را با مسئولیتی روبهرو کرده که عشق بهتنهایی برای انجام دادنش کافی نیست.
آسیبدیدگی باک در پایان قسمت پنجم، فرصتی فراهم میکند تا از ایستگاه آتشنشانی فاصله بگیرد و به انتخابهایش فکر کند. مسئله فقط دلخوری از ادی نیست؛ او با احساس شکست، تنهایی و ترسی دستوپنجه نرم میکند که هنوز نتوانسته مهارش کند. تصمیم ادی برای پذیرفتن سرپرستی تئو بدون اطلاع باک، این احساس را تشدید کرده است. باک تصور میکند دوستش به توانایی او برای پدر بودن اعتماد ندارد، آن هم درست بعد از تصمیم دشواری که خودش فکر میکرد به صلاح تئوست.
بااینحال، اختلاف این دو را نمیتوان به مقصر بودن یکی و بیتقصیر بودن دیگری تقلیل داد. ناراحتی باک قابلفهم است، اما شیوه حرف زدنش با ادی لزوما قابلدفاع نیست. از طرف دیگر، ادی برای حفظ ثبات زندگی تئو قدم برداشته: کودک نزد کسی میماند که توان مراقبت از او را دارد، ارتباطش با آدمهای آشنا قطع نمیشود و باک هم میتواند وقتی آماده شد، دوباره در زندگی او حضور داشته باشد. راوی در میانه مشاجرهشان، سادهترین و منطقیترین نکته را مطرح میکند: اینکه ادی تئو را پذیرفته، باید خبر خوبی باشد.
گفتوگوی ادی و مدی از بهترین صحنههای قسمت است، چون اجازه میدهد هر دو سوی ماجرا بدون فریاد زدن شنیده شوند. مدی از تاثیر تصمیم ادی بر برادرش نگران است و در ابتدا احساس میکند این کار شبیه درس دادن به باک بوده. ادی توضیح میدهد که هدفش تنبیه یا قضاوت او نیست؛ میخواهد تئو در محیطی آشنا بماند و امکان رابطه با پدرش را از دست ندهد. مدی هم گوش میدهد، مخالفتش را بیان میکند و در برابر این توضیح نرمتر میشود.
اعتماد ادی به باک سابقهای مهم دارد. او پیشتر در وصیتنامهاش، مراقبت از کریستوفر را در صورت مرگ خود به باک سپرده بود. بنابراین، مسئله ناتوانی ذاتی باک در پدر بودن نیست؛ مسئله وضعیت فعلی اوست. ادی ظرفیت محبت و مراقبت او را میشناسد، اما تئو با سوگ و آسیبی روانی وارد این رابطه شده که باک هم هنوز درگیر آن است. صحنه بازی تئو و جی، در میان این بحثهای سنگین، تصویری کوچک و دوستداشتنی از همان ثباتی ارائه میدهد که ادی میخواهد حفظ کند.

حضور باک در جلسه معتادان گمنام، قدمی مثبت در مسیر بهبودی اوست. سریال بهدرستی نشان میدهد کنار گذاشتن مواد، پایان این مسیر نیست و مواجهه با دردهای پنهان همچنان ادامه دارد. آشنایی او با نادیا نیز ابتدا فرصتی برای گفتوگو با کسی به نظر میرسد که میتواند بخشی از تجربهاش را درک کند. اما دیدار طولانی آنها به رابطهای جنسی ختم میشود و این پرسش را پیش میکشد که آیا باک دوباره به الگوهای ناسالم گذشته برگشته یا صرفا از تنهایی فرار میکند. شاید این دو، جدا از هم نباشند.
صبح روز بعد، ورود پسر نادیا و مادرش، فضای دیدار را تغییر میدهد. نادیا در تلاش است حضانت پسرش را پس بگیرد و برخورد مادرش نشان میدهد پشت این موقعیت، تنشهایی هست که باک شناختی از آنها ندارد. صحنه در لحظاتی برای خنده طراحی شده، اما ناراحتی نادیا اجازه نمیدهد آن را صرفا یک صبح شرمآور بعد از رابطه ببینیم. باک هم به این نتیجه میرسد که در وضعیت فعلی، فرد مناسبی برای همراهی با کسی در چنین بحران خانوادگی نیست.
مدی با تکیه بر تجربه افسردگی پس از زایمان خود، نکته مهمی را به او یادآوری میکند: بعضی آدمها برای اینکه بتوانند والد خوبی باشند، ابتدا به کمک نیاز دارند. این حرف هم درباره نادیا معنا دارد و هم درباره خود باک. دوست داشتن فرزند، به معنای آمادگی همیشگی برای تامین نیازهای او نیست؛ گاهی پذیرفتن محدودیت، مسئولانهترین شکل محبت است.
بازگشت باک به خانه نادیا، ماجرا را ناگهان سنگینتر میکند. او نادیا را پس از مصرف بیشازحد مواد پیدا میکند و کمک میرساند. در بیمارستان، برخلاف درخواست نادیا برای پنهان نگه داشتن اتفاق، از پزشک میخواهد با مادر او تماس بگیرد. واکنش خشمگین نادیا و حرفش درباره اینکه باک چون والد نیست موقعیت را نمیفهمد، دقیقا به حساسترین نقطه او ضربه میزند.
این خط داستانی، با وجود پرداخت محتاطانه به موضوع مصرف مواد، ضعف مشخصی دارد: نادیا بیشتر از آنکه فرصت پیدا کند شخصیتی مستقل باشد، به تجربهای برای تغییر باک تبدیل میشود. درباره زندگی او، پسرش و رابطهاش با مادرش اطلاعات کافی نداریم و بحرانش با سرعت زیادی به درس عاطفی قهرمان اصلی پیوند میخورد. استفاده از وضعیتهای اضطراری برای پیش بردن داستان شخصیتها، بخشی از هویت «۹-۱-۱» است، اما اینجا کمی فضای بیشتر برای نادیا میتوانست نتیجه را باورپذیرتر کند.
در عوض، رسیدن باک به خانه ادی و عذرخواهیاش، لحظهای صادقانه است. او میپذیرد رفتارش درست نبوده، از احساس شکست حرف میزند و به ادی میگوید پدر خوبی است. ادی هم تلاش میکند یادآوری کند شکست خوردن بخشی از والد بودن است. آشتی اتفاق میافتد، اما قرار نیست همهچیز همان لحظه حل شود: باک هنوز آماده دیدن تئو نیست. پاسخ ادی، «هر وقت آماده بودی، ما اینجاییم»، هم مرز او را محترم میشمارد و هم راه بازگشت را باز نگه میدارد. ارزش صحنه در همین پرهیز از درمان فوری است.

خط داستانی هن نیز نشان میدهد گذشته صرفا با تمام شدن یک حادثه تمام نمیشود. می، که در مسیر پرستاری با بیماری مبتلا به سرطان ارتباط گرفته، ترتیب انتقال او به مرکز مراقبت پایان عمر را میدهد. هن و ادی در جریان این انتقال و توقفی در مولهلند درایو، اعتراف تکاندهندهای میشنوند: کالوین میگوید ۲۸ سال قبل با خودرو به دختری زده و فرار کرده، با این تصور که او را کشته است.
پیگیری آنها به غافلگیری دیگری میرسد. دختر زنده مانده، حالا زنی بزرگسال است و خودش دختری دارد. گفتوگوی او با هن، خاطره تصادف مرگبار فصل سوم و مرگ اولین فیشر را زنده میکند؛ حادثهای که عذاب وجدانش هنوز همراه هن است. بخشش راننده از سوی این زن و باور او به اینکه اولین هم میتوانست هن را ببخشد، فرصتی برای سبک شدن این بار فراهم میکند. هرچند رسیدن به چنین گفتوگویی کمی بیش از حد راحت به نظر میرسد، احساس آن از زخمی واقعی در سابقه شخصیت میآید. با این حال، هن سزاوار داستانهایی تازه هم هست، نه فقط بازگشت به رنجهای قدیمی.
آتنا برخلاف هن، از مواجهه با گذشته آرامش نمیگیرد. بن هوکس، پلیس فاسدی که در فصل قبل به او شلیک کرده و سپس برای تمام کردن کارش به بیمارستان رفته بود، در زندان با ضربات چاقو کشته شده است. محل جراحت او نیز با جایی که آتنا هدف گلوله قرار گرفته بود تطابق دارد. افبیآی (FBI) احتمال دخالت آتنا را بررسی میکند و او با وکیلش برای پاسخ دادن به پرسشها حاضر میشود.
مرگ هوکس بهخودیخود دخالت آتنا را ثابت نمیکند؛ او دشمنان دیگری هم داشته است. اما تمرکز بازجویان بر آتنا و مطرح کردن احتمال طراحی قتل در زندانی با امنیت بالا، پرونده را نگرانکننده میکند. سپس تصویر یک زندانی مقابل او قرار میگیرد و واکنشش همهچیز را تغییر میدهد: وحشت میکند، دیدش تار میشود و روی زمین میافتد. وکیلش احتمال حمله قلبی را مطرح میکند و فریاد میزند: «یکی با ۹۱۱ تماس بگیره!»
وضعیت پزشکی آتنا هنوز تایید نشده و نمیتوان از این واکنش، درباره نقش او در قتل نتیجه گرفت. مرد داخل عکس نیز هنوز در داستان معرفی نشده است. بنا بر اطلاعات آیامدیبی (IMDb)، نام شخصیت کنت میلر است و موریس جانسون نقش او را بازی میکند؛ اما نوع ارتباط احتمالیاش با آتنا روشن نیست.
پایان قسمت، دو پرسش را همزمان باز میگذارد: چه کسی مرگ هوکس را ترتیب داده و چرا دیدن این عکس چنین تاثیری بر آتنا گذاشته است؟ قرار گرفتن دوباره او در آستانه مرگ، با توجه به خطرهای فراوان گذشتهاش، تا حدی تکراری است؛ راز عکس و پرونده قتل، فعلا کنجکاوی بیشتری ایجاد میکند. پاسخها با ادامه فصل در ۷ ژانویه از شبکه ایبیسی (ABC) روشن خواهند شد.
«Et Tu?» بینقص نیست، اما لحظههای خوبش یادآور توان سریال در ساختن روابط انسانی است. دو برادری که پس از آتش گرفتن محموله کودشان آشتی میکنند، شروعی کاملا آشنا برای این جهان پرحادثهاند؛ بااینحال، تاثیر ماندگار قسمت نه از انفجار، بلکه از پذیرش محدودیت میآید. باک هنوز آماده پدر بودن نیست، هن هنوز گذشته را فراموش نکرده و آتنا با رازی حلنشده روبهروست. پایان پاییزی به بعضی از آنها فرصت نفس کشیدن میدهد و درست در آخرین لحظه، نفس دیگری را میگیرد.




