قسمت هفتم فصل نهم «FBI»؛ آخرین پرونده نینا در نیویورک و تصمیم سرنوشتساز اسکولا

قسمت هفتم فصل نهم «FBI» با عنوان «Posterity» بیش از آنکه درباره دستگیری یک مجرم باشد، درباره انتخاب چیزی است که ارزش نگه داشتن دارد. نینا چیس آماده میشود برای پذیرفتن مسئولیت تازهای به سندیگو برود و استوارت اسکولا باید با آیندهای روبهرو شود که در آن، همسر و پسرش در آن سوی کشور زندگی میکنند. پرونده جنایی قرار است این تردید را به تصمیم تبدیل کند، اما آنقدر تغییر مسیر میدهد که گاهی زیر بار پیچیدگیهای خودش خم میشود. خوشبختانه، رابطه نینا و اسکولا ستون محکمتری برای قسمت فراهم میکند. ادامه مطلب، داستان و پایان این قسمت را فاش میکند.
«Posterity» به نویسندگی جیک تینکر و کارگردانی میلنا گوویچ، با قتل یک چهره اینترنتی معروف به تونی ترول آغاز میشود؛ مردی که با تحریک رهگذران مقابل دوربین، برای خودش مخاطب جمع میکرد. شیوه کارش بر عصبانیت دیگران و احتمال واکنش فیزیکی آنها بنا شده بود. طبیعی است که ماموران ابتدا دنبال کسی بگردند که شاید یکی از این مواجههها را تحمل نکرده باشد. احتمال ارتباط قتل با آزادی بیان نیز پرونده را به اداره تحقیقات فدرال میرساند.
این مقدمه برای سریالی که اغلب سراغ تهدیدهای بزرگ میرود، ظرفیت متفاوتی دارد. مرز میان آزار دادن، تولید محتوا و آزادی بیان میتوانست موضوع پروندهای باشد که پیچیدگیاش از رفتار آدمها میآید، نه از افزایش تعداد دشمنان. اما خیلی زود روشن میشود که حرفهای تونی انگیزه قتل نبودهاند: دوربین او تصادفا تصویر یک مجرم تحت تعقیب را در پسزمینه ثبت کرده است.
آن مجرم، آلوارو زاپاتا، از چهرههای کارتل است که پس از کشتن رئیسش، کنترل عملیات را به دست گرفته و در فهرست مهمترین افراد تحت تعقیب قرار دارد. نینا سالهاست دنبالش میگردد و همین ارتباط، او را وارد تحقیقات اسکولا، مگی بل و اوا راموس میکند. آخرین پروندهاش در نیویورک، ناگهان فرصتی میشود برای به پایان رساندن تعقیبی قدیمی.
مشکل این چرخش، ناممکن بودنش نیست؛ قتل برای جلوگیری از افشای حضور یک فراری، انگیزه قابل فهمی دارد. مسئله این است که تونی و موقعیت خاص او خیلی زود به وسیلهای برای رساندن داستان به پروندهای آشناتر تبدیل میشوند. حتی انتخاب قتل بهجای تصاحب دوربین یا حذف تصاویر، آنقدر که باید زمینهسازی نمیشود. مقدمه متفاوت، پیش از آنکه به نتیجهای متناسب برسد، کنار گذاشته میشود.
حضور نینا با بازی شانتل ونسانتن، بااینحال، انرژی خوبی به تحقیقات میدهد. او فقط برای گفتوگو درباره ازدواجش برنگشته است؛ پیگیری، تخصص و اشتیاقش به کار همچنان دیده میشوند. همکاریاش با اوا نیز به شخصیت او فضایی فراتر از رابطه با اسکولا میدهد. زخمی شدن مامور پالمر خطر پرونده را ملموس میکند، بدون آنکه داستان برای بالا بردن تنش، ناچار به کشتن یکی دیگر از همکاران شود.
دستگیری زاپاتا میتوانست محور کافی و مناسبی برای این قسمت باشد، اما ماجرا به همکاری کارتل با عوامل ایرانی و طرح یک ترور گسترش پیدا میکند. تصمیم اداره برای معامله با زاپاتا، به امید مهار تهدیدی بزرگتر، نینا را وادار میکند رضایت شخصی حاصل از شکار قدیمیاش را عقب بگذارد. از نظر شخصیتپردازی، این انتخاب معنا دارد: آخرین پرونده هم قرار نیست پایان باشکوهی باشد که او تمام جزئیاتش را تعیین کرده است.
ونسانتن در توضیح این موقعیت گفته است: «چه کسی دلش نمیخواهد در آخرین مسابقه المپیکش طلا بگیرد؟» این تشبیه، حس نینا را روشن میکند. او دوست دارد پیش از رفتن، دستاوردی مشخص به جا بگذارد، اما مسئولیت حرفهای دوباره از خواسته شخصیاش جلو میزند. چنین کشمکشی برای قسمت کافی بود؛ اضافه شدن لایههای بعدی، بیشتر تمرکز را کم میکند تا عمق را افزایش دهد.
پیچیدهترین چرخش زمانی رخ میدهد که مشخص میشود روزنامهنگار هدف ترور، خودش مرگش را ترتیب داده است. او سرطان مغز غیرقابل جراحی دارد و میخواهد با کشته شدن، به چهرهای شهیدگونه تبدیل شود. این افشا غافلگیرکننده است، اما رفتار او با ادعایش مبنی بر نخواستن آسیب به دیگران سازگار نیست؛ بهخصوص وقتی دیدار با یک نماینده کنگره را برنامهریزی کرده که میتوانست قربانی همان حمله شود.
داستان ظاهرا میخواهد از این طریق، محدود بودن زمان زندگی و اهمیت عزیزان را به اسکولا یادآوری کند. مضمون روشن است، ولی سازوکار رسیدن به آن بیش از اندازه طراحیشده به نظر میرسد. تعقیب موتورسیکلتها و درگیری نهایی در انبار، حرکت و هیجان دارند، اما سرعت اکشن لزوما جای انسجام پرونده را نمیگیرد. هر تهدید تازه، زمان بیشتری از فرصتی کم میکند که میتوانست صرف خداحافظی نینا با زندگی حرفهایاش در نیویورک شود.
بخش خانوادگی قسمت، خوشبختانه ظرافت بیشتری دارد. نینا قرار است سرپرستی گروه عملیاتی خودش را در سندیگو بر عهده بگیرد و داگی را همراه ببرد. برنامه اولیه این است که اسکولا در نیویورک بماند و با سفرهای منظم آنها را ببیند. روی کاغذ، هر دو مسیر حرفهای خود را ادامه میدهند؛ در عمل، هنوز روشن نیست مراقبت از کودک، پروندههای پیشبینیناپذیر و رفتوآمد میان دو ساحل چگونه کنار هم قرار خواهند گرفت.
جدا کار کردن آنها دلیل قابل درکی دارد: نمیخواهند حضور همزمان در یک ماموریت خطرناک، داگی را در معرض از دست دادن هر دو والد قرار دهد. اما جدا بودن محل کار، الزاما به معنای جدا بودن محل زندگی نیست. قسمت زمانی به مسئله واقعی نزدیک میشود که فاصله جغرافیایی را نه یک دردسر موقت، بلکه تغییری در تجربه روزمره پدر بودن اسکولا میبیند.
تردید نینا نیز درباره توانایی حرفهای خودش نیست. او به شغل تازه علاقه دارد و برای آن آماده است؛ نگرانیاش از بهایی میآید که خانواده ممکن است بپردازد. مخالفت اولیهاش با همراه آمدن اسکولا هم از همین جا سرچشمه میگیرد. نمیخواهد فرصت او به از دست رفتن تیم و زندگی ساختهشده همسرش تبدیل شود. این تفاوت، مانع از آن میشود که داستان موفقیت نینا را مسئلهای برای اصلاح یا پس گرفتن جلوه دهد.
گفتوگوی مگی و اسکولا، موثرترین پل میان این تردیدها و تصمیم نهایی است. هر دو خواهر یا برادری را از دست دادهاند و یادآوری این تجربه مشترک، به حرف مگی درباره شناختن چیزهای مهم وزن میدهد. برخلاف طرح ترور خودخواسته روزنامهنگار، این صحنه برای تاثیر گذاشتن به پیچش داستانی احتیاج ندارد؛ سابقه رابطه دو همکار، کار را انجام میدهد.
جان بوید گفته است این صحنه بعدا به قسمت اضافه شد و برای رسیدن اسکولا به تصمیمش اهمیت داشت: «بدون کسی که اینهمه مدت کنارش کار کرده، نمیتوانست به این نتیجه برسد.» در قسمتی که اوای زیدان غایب است، حضور پررنگتر مگی هم تعادل گروه را حفظ میکند و هم فرصتی برای نشان دادن رابطهای فراهم میآورد که کمتر به آن پرداخته شده است.
اسکولا در پایان به نینا میگوید درخواست انتقال خواهد داد. وقتی او یادآوری میکند که زندگیاش در نیویورک است، پاسخ میدهد: «تو زندگی منی. تو و پسرمان زندگی من هستید و من هر جا شما باشید، همانجا خواهم بود.» تاثیر جمله از مسیری میآید که این شخصیت طی کرده است؛ مردی که روابط گذرا بخشی از معرفی اولیهاش بودند، اکنون حاضر است مسیر شغلی خود را برای حضور در زندگی خانواده تغییر دهد.
این صحنه در پارک دومینو و هنگام غروب فیلمبرداری شده است. به گفته بازیگران، قرار بود شب ضبط شود، اما گروه فرصت نور غروب را از دست نداد و با زمان محدودی برای آمادهسازی پیش رفت. گرمای بصری لحظه، با صراحت گفتوگو هماهنگ است: بعد از پروندهای پرهیاهو، تصمیم مهم قسمت در فضایی آرام گرفته میشود.
بااینحال، درخواست انتقال به معنای تایید خروج جان بوید از «FBI» نیست. قسمت پیش از تصویب آن تمام میشود و بازیگر نیز گفته است: «تا جایی که میدانم، برنامهای برای رفتنم وجود ندارد.» بازگشت دوباره ونسانتن هم قطعی نشده، اما او امکانش را رد نکرده است. بنابراین، این پایان را باید نقطه عطف رابطه نینا و اسکولا دانست، نه اعلام رسمی خداحافظی با هر دو شخصیت.
«Posterity» در پرونده جنایی، بیش از اندازه به تغییر مسیر وابسته است، اما در داستان شخصی به انتخابی باورپذیر میرسد. ارزش قسمت نه در بزرگتر شدن پیدرپی تهدیدها، بلکه در لحظهای است که اسکولا میفهمد حمایت از رویای نینا، برای او فقط اجازه رفتن نیست؛ میتواند تصمیم به همراه شدن هم باشد.





