لسلی پریش، بازیگر «The Manchurian Candidate» و «Li’l Abner»، در ۹۰ سالگی درگذشت

لسلی پریش، بازیگر آمریکایی سینما و تلویزیون که در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در آثاری چون «Li’l Abner»، «The Manchurian Candidate»، «Star Trek» و «Batman» حضور داشت، در ۹۰ سالگی درگذشت. اریکا بردن، دختر همسر دوم پریش، ریچارد باخ نویسنده «Jonathan Livingston Seagull»، اعلام کرد که این بازیگر اواخر سال گذشته در ایالت واشنگتن درگذشته است. خبر مرگ او با فاصله‌ای چندماهه منتشر شد و علت درگذشتش نیز اعلام نشده است.

پریش در نسخه سینمایی موزیکال «Li’l Abner» محصول ۱۹۵۹ نقش دیزی می، دختری عاشق‌پیشه و شیفته ابنر، را مقابل پیتر پالمر بازی کرد. این فیلم بر پایه کمیک‌استریپ محبوب آل کپ ساخته شده بود و پس از موفقیت نسخه برادوی به پرده سینما رسید. پریش با بلوز خال‌خالی و فضای فانتزی شهر داگ‌پچ، یکی از چهره‌های به‌یادماندنی این اثر موزیکال شد.

با این حال، نقش محبوب او برای خودش، جاسلین جردن در تریلر سیاسی «The Manchurian Candidate» به کارگردانی جان فرانکنهایمر بود. او در این فیلم محصول ۱۹۶۲ دختر یک سناتور لیبرال را بازی می‌کرد؛ شخصیتی که در رویدادی تلخ گرفتار می‌شود. لباس او با طرح ورق «بی‌بی خشت» در یک مهمانی، به محرکی برای فعال شدن ذهن برنامه‌ریزی‌شده نامزدش، ریموند شاو با بازی لارنس هاروی، تبدیل می‌شود؛ جزئیاتی که به یکی از تصاویر ماندگار فیلم راه یافت.

کارنامه پریش در سینما تنها به این دو اثر محدود نماند. او در «Portrait of a Mobster» محصول ۱۹۶۱ مقابل ویک مورو ظاهر شد، در «For Love or Money» کنار کرک داگلاس بازی کرد و در «Three on a Couch» محصول ۱۹۶۶، نقش یکی از بیماران شخصیت جنت لی را بر عهده داشت که با کاراکتر جری لوئیس وارد رابطه می‌شود.

او در تلویزیون نیز حضوری فعال داشت. پریش در سال ۱۹۶۷ در قسمت «Who Mourns for Adonais?» از «Star Trek» نقش کارولین پالاماس، افسر باستان‌شناسی و انسان‌شناسی سفینه یو‌اس‌اس اینترپرایز، را بازی کرد. همان سال در سریال «Batman» در قالب گلاسیا گلیز، اسکیت‌باز جذاب و همدست آقای فریز با بازی الی والاک، ظاهر شد. از دیگر مجموعه‌های تلویزیونی کارنامه او می‌توان به «Perry Mason»، «۷۷ Sunset Strip»، «The Wild Wild West»، «The Big Valley» و «Mannix» اشاره کرد.

لسلی پریش با نام اصلی مارجوری هلن، ۱۸ مارس ۱۹۳۵ در ملروز ماساچوست به دنیا آمد و در آپر بلک ادیِ پنسیلوانیا بزرگ شد. او ابتدا پیانو می‌آموخت، اما در سال ۱۹۵۳ به نیویورک رفت و به‌عنوان مدل با آژانس کانُوِر همکاری کرد. در دورانی که تلویزیون رنگی هنوز پدیده‌ای تازه بود، ساعت‌ها روبه‌روی تکنسین‌های شبکه ان‌بی‌سی می‌نشست تا در آزمون‌های این فناوری جدید حضور داشته باشد.

او در سال ۱۹۵۴ با فاکس قرارداد بست و در فیلم‌هایی مانند «A Man Called Peter»، «Daddy Long Legs» با حضور فرد آستر و «The Girl in the Red Velvet Swing» بازی کرد. پس از آن به ام‌جی‌ام رفت و در «The Opposite Sex» و «Man on Fire» ظاهر شد. نام هنری لسلی پریش نخستین‌بار در تیتراژ «Li’l Abner» ثبت شد؛ زیرا ملوین فرانک، کارگردان فیلم، به او گفته بود مخاطب «دختری با دو اسم کوچک» را به خاطر نمی‌سپارد.

پریش در کنار فعالیت هنری، به یکی از صداهای جدی جنبش ضدجنگ در هالیوود تبدیل شد. او در ژوئن ۱۹۶۷، پس از پایان فیلم‌برداری «Star Trek»، در راهپیمایی صلح سنچری سیتی شرکت کرد؛ تجمعی که هم‌زمان با حضور لیندون بی. جانسون، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، در لس‌آنجلس برگزار شد و در پی درگیری با پلیس، ده‌ها نفر بازداشت و افراد زیادی مجروح شدند.

او در سال ۱۹۶۸ درباره مسئولیت اجتماعی هنرمندان گفته بود: «بازیگر با احساسات سروکار دارد و به همین دلیل باید از رنج و اندوهی که اطرافش جریان دارد، آگاه باشد.» پریش در شکل‌گیری گروه STOP! یا «سخنرانان و هنرمندان سازمان‌یافته برای صلح» نقش داشت، برای تأمین هزینه‌های جنبش صلح کنسرت و رویداد برگزار کرد، در اعتراض‌های کنوانسیون ملی دموکرات‌ها در سال ۱۹۶۸ حاضر شد و از تام بردلی در نخستین کارزارهای انتخاباتی‌اش برای شهرداری لس‌آنجلس حمایت کرد. او همچنین در راه‌اندازی شبکه KVST-TV مشارکت داشت؛ شبکه‌ای کوتاه‌عمر در لس‌آنجلس که از پیشگامان ایده‌ای مشابه سی-اسپن به شمار می‌رفت.

پریش از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۱ همسر ریک مارلو، خواننده و ترانه‌سرای قطعه «A Taste of Honey»، بود. او در سال ۱۹۸۱ با ریچارد باخ ازدواج کرد و الهام‌بخش دو کتاب بعدی این نویسنده، «The Bridge Across Forever» و «One» شد. این زوج در سال ۱۹۹۹ از هم جدا شدند.

یکی از مهم‌ترین فصل‌های زندگی پریش بیرون از سینما شکل گرفت. او و باخ در چند مرحله زمین‌هایی را برای حفاظت دائمی واگذار کردند که امروز ۱۶۸ هکتار از جنگل و زیستگاه حیات‌وحش در پناهگاه اسپرینگ هیل در جزیره اورکاسِ ایالت واشنگتن را در بر می‌گیرد. پریش این اقدام را مهم‌ترین دستاورد زندگی‌اش می‌دانست و می‌گفت حفظ زمین برای نسل‌های آینده، حتی بیش از تمام کارهای هنری‌اش، میراثی است که از او باقی خواهد ماند.

زندگی لسلی پریش از هالیوود کلاسیک تا اعتراض‌های خیابانی و حفاظت از طبیعت امتداد داشت؛ مسیری که نشان می‌دهد او تنها یک بازیگر در قاب خاطره‌انگیز فیلم‌ها نبود. پریش هنر را وسیله‌ای برای دیده شدن می‌دانست، اما در نهایت تلاش کرد صدایش در دفاع از صلح و طبیعت نیز شنیده شود؛ میراثی انسانی که در کنار نقش‌های سینمایی‌اش دوام خواهد داشت.