لوئیز مونتانیون کیست؟ دانشجوی بوردویی که روی آنتن زنده به گابریل آتال گفت «کارنامهتون فاجعهباره!»

ویدیوی کوتاهی از یک برنامه تلویزیونی فرانسوی این روزها دستبهدست میشود. در این ویدیو، زن جوانی با پروندهای روی پاهایش روبهروی گابریل آتال، نخستوزیر پیشین فرانسه، نشسته و بدون کوچکترین تزلزلی کارنامه او را زیر سوال میبرد. تنها چند ساعت بعد، نام لوئیز مونتانیون به فهرست داغترین جستوجوهای شبکههای اجتماعی رسید.
پشت این صحنه پربازدید، دانشجویی از شهر بوردو ایستاده که برخلاف تصور بسیاری، چهره تازهواردی نیست. مونتانیون مسئول شاخه محلی اتحادیه دانشجویی «UNI» در بوردو و عضو منتخب نهادهای دانشگاه بوردو است و چند ماهی است با مواضعی صریح و قاطع درباره مدرسه و دانشگاه شناخته میشود.
ماجرا به ۶ اکتبر ۲۰۲۶ برمیگردد. مونتانیون در برنامهای از شبکه السیآی (LCI) حاضر شد که بخشی از آن به اعتراضهای دانشآموزان دبیرستانی اختصاص داشت. السیآی یک شبکه خبری ۲۴ ساعته و زیرمجموعه گروه رسانهای تیافوان (TF1) است. او در این برنامه بیپرده آتال را درباره کارنامهاش در وزارت آموزش ملی خطاب قرار داد و از افت سطح علمی دانشآموزان، خشونت علیه معلمان و حذف موقعیتهای شغلی آموزشی پرسید.
گابریل آتال از چهرههای سرشناس سیاست فرانسه است. او در سال ۲۰۲۳ چند ماه وزیر آموزش ملی بود و در ژانویه ۲۰۲۴ در ۳۴ سالگی جوانترین نخستوزیر تاریخ جمهوری پنجم فرانسه شد. همین پیشینه، رویارویی یک دانشجوی جوان با او را برای مخاطبان جذابتر کرد.
وقتی آتال از عملکردش دفاع کرد، مونتانیون عقب ننشست و با جملهای کوبنده گفت: «فایده نداره با یه لبخند کوچیک نگاهم کنید، کارنامهتون فاجعهباره!» همین یک جمله کافی بود تا بحث درباره نتایج آزمون پیزا و اقتدار در مدرسه دوباره داغ شود.
آزمون پیزا (PISA) یک ارزیابی بینالمللی است که سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) هر چند سال یک بار برگزار میکند و مهارت دانشآموزان ۱۵ ساله را در ریاضی، خواندن و علوم میسنجد. فرانسه در دوره ۲۰۲۲ این آزمون، بهویژه در ریاضی، افت چشمگیری را تجربه کرد و این نتایج از آن زمان به یکی از محورهای اصلی انتقاد از سیاستهای آموزشی این کشور تبدیل شده است.
این بخش از برنامه بارها در شبکههای اجتماعی ایکس (X) و تیکتاک (TikTok) بازنشر شد و جستوجوی نام مونتانیون در گوگل بهشدت بالا رفت. به این ترتیب، یک چهره شناختهشده در فعالیتهای صنفی دانشجویی بوردو یکشبه به مرکز رویارویی نمادینی با یکی از سنگینوزنان سیاست فرانسه رسید.

مونتانیون دانشجوی کارشناسی ارشد در دانشگاه بوردو مونتنی (Université Bordeaux Montaigne) است و از روزهای پرمشغلهاش میگوید. او توضیح داده که از صبح تا شب درس میخواند و میان کلاسهای تمرینی، مرور درسها و یک کار دانشجویی در رفتوآمد است. مونتانیون این سبک زندگی را نمونهای از همان «فرهنگ تلاش» میداند که برای نسل خود از آن دفاع میکند.
اتحادیه ملی بیندانشگاهی (UNI) که مونتانیون مسئولیت شاخه بوردوی آن را بر عهده دارد، یک اتحادیه دانشجویی راستگراست. این تشکل در سال ۱۹۶۹، در واکنش به فضای پس از جنبش اعتراضی مه ۱۹۶۸ فرانسه، شکل گرفت. یونی بر شایستگی و سختگیری علمی تاکید میکند و با بستن و تعطیل کردن دانشگاهها و مدارس در جریان اعتراضها مخالف است. مونتانیون هم در اظهاراتش همواره بر حق دانشجویان برای حضور عادی در کلاسها پافشاری میکند.
فعالیت او به کار صنفی محدود نمیشود. مونتانیون در انتخابات دانشجویی دسامبر ۲۰۲۵ با فهرست «یونی: برای شایستگی و موفقیت تو!» (UNI : Pour le mérite et ta réussite !) به عضویت هیئت مدیره دانشگاه بوردو درآمد و در سال ۲۰۲۶ هم به کمیته مشورتی انتخاباتی این دانشگاه راه یافت.
حضور پررنگ تلویزیونی او هم بیمقدمه نبوده است. مونتانیون در آوریل ۲۰۲۶ در جلسه کمیسیون تحقیق مجلس سنای فرانسه درباره دانشگاهها شرکت کرد و از طرف یونی پیشنهادهایی با محوریت سختگیری علمی و مقابله با افت تحصیلی ارائه داد.
او پیش از رویارویی با آتال هم بارها برای اظهار نظر درباره اشغال دانشگاهها و تعطیلی دبیرستانها در جریان اعتراضها به برنامههای تلویزیونی دعوت شده بود. خط فکری او در همه این حضورها ثابت مانده است: اقتدار بیشتر در مدارس و آموزش عالی سختگیرانهتر.
پیوند مونتانیون با سیاست از فضای دانشگاه هم فراتر میرود. او در انتخابات شهرداریهای مارس ۲۰۲۶، نفر پنجم فهرست «اجتماع ملی برای بوردو» (Rassemblement national pour Bordeaux) بود؛ فهرستی که در نهایت حتی یک کرسی هم به دست نیاورد. اجتماع ملی (Rassemblement National) حزب راست تند فرانسه است که با نام مارین لوپن و جوردن باردلا شناخته میشود.
ماجرای مونتانیون فقط یک لحظه پربازدید تلویزیونی نیست. این ماجرا نشان میدهد چطور چهرههای جوان سیاسی میتوانند با یک جمله کوتاه و قابلبازنشر در شبکههای اجتماعی، به دیدهشدنی برسند که سالها فعالیت صنفی برایشان به همراه نداشته است. مسیر او از کلاس درس تا مجلس سنا و استودیوی تلویزیون، تصویری از نسلی سیاسیشده از دانشجویان فرانسوی را نشان میدهد. با این حال، پیوند او با حزب اجتماع ملی نشان میدهد که این رویارویی جنجالی را باید در دل رقابت سیاسی گستردهتری در فرانسه دید؛ رقابتی که آموزش و اقتدار در مدرسه، یکی از مهمترین میدانهای آن است.





