ماشا شیلینسکی، فیلمساز «صدای سقوط»، درباره ریشههای حماسه ترومای نسلیاش میگوید – جشنواره کن
با اینکه امروز صبح در اولین کنفرانس خبری فیلمهای بلند جشنواره فیلم کن ۷۸، حضور رسانهها کم بود، اما خبرنگاران حاضر با دست زدنهای پرشور از فیلمساز «صدای سقوط» (Sound of Falling) ماشا شیلینسکی و بازیگرانش استقبال کردند.
شگفتیهای کن همیشه از آنِ فیلمهایی است که پیشبینی نمیشدند اما به سرعت به فیلمهای مورد علاقه توزیعکنندگان تبدیل میشوند و صدای تازهای را در عرصه جهانی سینما معرفی میکنند. تصاویر حضور عوامل در کن را از این کانال تلگرام مشاهده کنید.
فیلم آلمانی «صدای سقوط» داستان چهار دختر را در چهار دوره زمانی مختلف — دهه ۱۹۱۰، دهه ۱۹۴۰، دهه ۱۹۸۰ و زمان حال — روایت میکند. کل داستان در یک مزرعه آلمانی اتفاق میافتد و زندگی این زنان جوان از طریق زمان، مکان و تروماهای نسلهای گذشته به هم مرتبط است.
وقتی از منبع الهام فیلم پرسیده شد که دیمون ویز آن را «یکی از بهترینها» توصیف کرد، شیلینسکی و همنویسندهاش لوئیز پیتر به عکسی از سه زن در دهه ۱۹۲۰ برخوردند.
ماشا گفت: «عکسی بسیار مدرن بود. احساس میکردیم این زنان مستقیم به چشمان ما نگاه میکنند. غمی که از گذشتهشان میکشیدند را حس کردیم و تصمیم گرفتیم به تاریخچهشان بپردازیم.» «صدای سقوط» دومین فیلم بلند او به عنوان کارگردان است.
در ابتدا فیلم عنوان طولانیتری داشت، اما سرانجام شیلینسکی و پیتر عنوان «صدای سقوط» را انتخاب کردند.
ماشا توضیح داد: «مردم از یک دوره به دوره دیگر میافتند، بعضی شخصیتها سقوط میکنند. این عنوان برای ما کاملاً مناسب بود.» همچنین درباره مکان مزرعه گفت: «چند اتفاق در این مکان رخ داده است. شاید کسی در اتاقی از گوشی گوگل استفاده میکند و زن دیگری قبلاً در همان اتاق زندگی میکرده… ما فکر میکنیم تروما از نسلی به نسل دیگر منتقل میشود. دیگر نمیتوانیم به این تروماها دسترسی داشته باشیم، اما چیزی در دل آدمها باقی میماند.»
وقتی پرسیده شد آیا شخصیتها میتوانند از تروماهای نسلی رها شوند، شیلینسکی پاسخ داد: «ما خودمان این سوال را پرسیدیم. فکر نمیکنیم که صرفاً پسزمینه نقش داشته باشد. ما به دنبال تروماهایی بودیم که ممکن است اتفاق افتاده باشد. وقتی از تروماهای نسلهای پیشین صحبت میکنیم، معمولاً جنگها به ذهن میآید، اما ما به اتفاقات کوچکتر علاقهمند بودیم — بدبیاریها و احساساتی که گاهی تأثیر عمیقی روی شخصیت دارند اما کسی دربارهشان حرف نمیزند.»
لنا اورزندوسکی، بازیگر نقش آنجلیکا، گفت: «فیلمنامه ماشا و لوئیز به اندازهای هوشمندانه بود که ما احساس میکردیم دیگر شخصیتها چه میکشند. ما با مکان فیلم ارتباط برقرار کردیم و این در بازیمان مشهود بود.»
سوزان ووست، دیگر بازیگر فیلم، از جعبهای از عکسهای زنانی که در مزرعه زندگی میکردند که کارگردان به آنها داده بود، الهام زیادی گرفت.
او گفت: «وقتی فیلم را میبینی، ارواحی هستند که به هر دو سمت میروند. من ناخودآگاه یکی را برداشتم. خیلی ترسناک و دلهرهآور بود. تو میتوانی تاریخ را حس کنی بدون اینکه تحت تأثیر قرار بگیری. یک اتاق میتواند تاریخ یک خانواده را در خود داشته باشد.»
شرکت MK2 حقوق جهانی فیلم را در اختیار دارد و این فیلم توجه زیادی از سوی خریداران جلب کرده است.
