پیوند لوسی گری و هیمیچ در «Sunrise on the Reaping»؛ ریشه کینه اسنو از کتنیس کجاست؟

یکی از جذابترین ویژگیهای جهان «The Hunger Games» این است که سوزان کالینز برای گسترش آن، صرفا به گذشته برنمیگردد تا داستانی تازه تعریف کند؛ پیشدرآمدهای او به اتفاقات و شخصیتهایی عمق میدهند که از قبل میشناختیم. برای کسی که از ابتدا همراه این مجموعه بوده، همین وفاداری به منطق جهان داستان ارزش زیادی دارد؛ چیزی که نمیتوان همیشه درباره پیشدرآمدهای دیگر، از جمله مجموعه «Fantastic Beasts»، گفت.
«Mockingjay»، آخرین رمان سهگانه اصلی، در سال ۲۰۱۰ منتشر شد و مطابق رسم رایج آن روزهای سینما، اقتباسش را در قالب دو فیلم دیدیم. ده سال بعد، کالینز با «The Ballad of Songbirds and Snakes» به گذشته پانم رفت تا داستان جوانی کوریولانوس اسنو، رئیسجمهور آینده این کشور، را روایت کند. اقتباس سینمایی این رمان در سال ۲۰۲۳ با بازی تام بلایث در نقش اسنو و ریچل زگلر در نقش لوسی گری برد اکران شد؛ دختری که هم شرکتکننده مسابقات بود و هم عشق ممنوعه اسنو.
کالینز در سال ۲۰۲۵ با «Sunrise on the Reaping» سراغ گذشته هیمیچ ابرنثی رفت؛ شخصیتی که وودی هارلسون در فیلمهای اصلی نقش او را بازی میکرد و جوزف زادا در این پیشدرآمد به جایش نشسته است. داستان به پیروزی هیمیچ در پنجاهمین دوره مسابقات میپردازد؛ رقابتی هولناک که در آن، تعداد کودکان فرستادهشده به میدان دو برابر شده بود.
وقایع «The Ballad of Songbirds and Snakes» سالها پیش از تولد هیمیچ رخ میدهد، اما میان آن داستان، «Sunrise on the Reaping» و سهگانه اصلی پیوندی مهم وجود دارد: لوسی گری برد و لنور داو برد، دوستدختر هیمیچ با بازی ویتنی پیک، هر دو از گروه کاوی در منطقه ۱۲ هستند. کاوی گروهی از موسیقیدانان کوچرو است که لباسهای رنگارنگ میپوشند و رنگها بخشی از نام اعضای آن را تشکیل میدهد.
در رمان «Sunrise on the Reaping»، اسنو تنها بهصورت غیرمستقیم از عشق ازدسترفتهاش یاد میکند. در اقتباس سینمایی اما اسنو، با بازی رالف فاینز، نام لوسی گری را به زبان میآورد و به هیمیچ هشدار میدهد که هرگز نباید به دختران کاوی اعتماد کرد. او حتی میپرسد آیا مردم هنوز درباره لوسی حرف میزنند، میگوید او «ناپدید شد» و در پایان اضافه میکند: «میتوانست همهچیز داشته باشد.»
در هر دو نسخه، هیمیچ پس از حادثهای که به مرگ یکی از دیگر شرکتکنندگان منطقه ۱۲ منجر میشود، مدتی با رئیسجمهور اسنو تنها میماند؛ اتفاقی که زمینهساز یکی از آزاردهندهترین بخشهای این مجموعه است. در جهانی که خشونت علیه کودکان بخشی از سازوکار قدرت آن است، چنین توصیفی معنای سنگینی دارد.
در کتاب، اسنو متوجه گردنبند و آتشزنهای میشود که لنور داو به هیمیچ هدیه داده است. حروف اول نام او، «L.D.»، توجهش را جلب میکند و پس از شنیدن نام لنور، شروع به حدسزدن بخش دوم نامش میکند:
«اما لنور چی؟ نه، نه، نگو. بگذار حدس بزنم. د… د… سخت شد. هیچکدام از گزینههای معمول نیست، البته اسمهایشان بهندرت معمولی است. کلی رنگ به ذهنم میرسد که با تیره یا پررنگ شروع میشوند؛ آبی پررنگ، سبز تیره. اما اسمگذاریشان اینطوری نیست. شاید چیزی از طبیعت؟ مثل کهربا یا عاج. نرگس… قاصدک… الماس؟ نه، این یکی که واقعا رنگ نیست. خیلی خب، کم آوردم. لنور چی؟»
این آشنایی غیرمنتظره، هیمیچ را میترساند. او نمیفهمد چرا قدرتمندترین مرد پانم باید چنین جزئیاتی درباره گروه کوچکی از موسیقیدانان منطقه ۱۲ بداند. در ذهنش میگذرد:
«از حرفهایش و چیزی که لو میدهند، انگار شیر توی معدهام ترش شده. میداند لنور داو از کاوی است؛ فقط آنها اسم بچههایشان را اینطوری انتخاب میکنند. اسم اول از یک ترانه روایی میآید و اسم دوم یک رنگ است. امبر و آیوری واقعا جزو اسمهای خانوادهاند. چطور این نکته ناشناخته را درباره یک گروه کوچک موسیقیدان در منطقه بیارزش ۱۲ پیدا کرده؟ خبرچینهای کاپیتول؟»
پاسخ، خبرچینها نیستند. اسنو تجربهای شخصی از رابطه با یکی از زنان کاوی دارد و همین گذشته، کلید فهم بخش مهمی از رفتار اوست.
دیدار هیمیچ و اسنو کوتاه است، اما پیش از پایان آن، رئیسجمهور هشداری میدهد که بیش از آنکه شناختش از لنور را نشان دهد، از زخمی قدیمی پرده برمیدارد. در رمان میگوید: «همه پرندههایی که بهشان برخوردهام، بیرحم بودهاند.» رگهای از بزاق خونآلود از دهانش بیرون میآید و ادامه میدهد: «شرط میبندم یکی دو چیز درباره کبوتر تو میدانم.»
هیمیچ میپرسد: «مثلا چی؟»
اسنو پاسخ میدهد: «مثلا اینکه تماشایش دلنشین است، با لباسهای رنگارنگ اینطرف و آنطرف میرود و مثل یک زاغ مقلد آواز میخواند. تو عاشقش هستی. و آه، چقدر به نظر میرسد او هم عاشق توست. فقط گاهی شک میکنی، چون در نقشههایش اصلا جایی برای تو نیست.»
هیمیچ اعتراض میکند و میگوید لنور واقعا دوستش دارد، اما اسنو جواب آمادهای دارد: «شکی نیست که این را میگوید. ولی حرفم را باور کن؛ از نظر عاشقانه، با رفتن به این مسابقات داری از یک دردسر بزرگ جان سالم به در میبری.»
اهمیت این گفتوگو فراتر از رابطه هیمیچ و لنور است. اسنو زمانی عاشق دختری موقهوهای، سرسخت و اهل منطقه ۱۲ شد که با پیروزی در مسابقات همه را غافلگیر کرد. اما وقتی لوسی گری در واکنش به رفتارهای خود اسنو از او فاصله گرفت، او این جدایی را خیانت تلقی کرد. از آن پس، منطقه ۱۲ برایش فقط منطقهای دردسرساز نبود؛ یادآور شکستی شخصی هم بود.
از این زاویه، دشمنی زودهنگام اسنو با کتنیس اوردین، با بازی جنیفر لارنس، معنای عمیقتری پیدا میکند. کتنیس نیز دختری سرسخت با موهای قهوهای از منطقه ۱۲ است که دههها پس از پیروزی لوسی گری، در برابر کاپیتول میایستد و مسابقات را میبرد. او برای اسنو میتواند یادآور گذشتهای باشد که هرگز با آن کنار نیامده است.
کتابهای اصلی درباره لوسی گری محتاطانه سخن میگویند. کتنیس و هیمیچ تنها گذرا اشاره میکنند که منطقه ۱۲ پیش از هیمیچ یک برنده دیگر داشته؛ زنی که ناپدید شده است. نامبردن مستقیم از او در فیلم، این ارتباط را آشکارتر میکند. لوسی گری صرفا شخصیتی متعلق به یک پیشدرآمد نیست؛ حضور غایب او، گذشته اسنو را به سرنوشت هیمیچ و کتنیس پیوند میزند و نشان میدهد کینهای شخصی چگونه میتواند دههها در رفتار یک حاکم ادامه پیدا کند.





