واکنش‌های اولیه به «The Hunger Games: Sunrise on the Reaping»؛ تحسین اقتباس تازه و درخشش جوزف زادا

بازگشت به میدان مرگبار پانم، این بار بیش از هر چیز با نام جوزف زادا گره خورده است. پس از نخستین نمایش رسمی «The Hunger Games: Sunrise on the Reaping»، واکنش‌های اولیه اهالی رسانه از یک اقتباس قدرتمند، انتخاب بازیگران چشمگیر و اجرایی ستاره‌ساز در نقش هیمیچ جوان حکایت دارد. برخی فیلم را «اقتباسی بی‌نقص» خوانده‌اند و برخی معتقدند فرانسیس لارنس توانسته به ساختار آشنای این مجموعه جان تازه‌ای بدهد.

این فیلم، ششمین قسمت مجموعه و دومین پیش‌درآمد آن پس از «The Ballad of Songbirds & Snakes» محصول ۲۰۲۳ است. داستان با اقتباس از رمان سال ۲۰۲۵ سوزان کالینز، ۲۴ سال پیش از وقایع نخستین فیلم می‌گذرد و هیمیچ جوان را در پنجاهمین دوره بازی‌ها دنبال می‌کند؛ جایی که او برای زنده‌ماندن می‌جنگد. زادا نقش جوانی شخصیتی را بر عهده گرفته که پیش‌تر با بازی وودی هارلسون شناخته می‌شد.

گریفین شیلر، منتقد سینما، برای توصیف جایگاه فیلم در مجموعه سراغ دو اثر از دنیای «Star Wars» رفته و آن را همتای «Rogue One» و «Andor» در جهان «The Hunger Games» دانسته است. او نوشته: «داستانی تلخ و بیدارکننده، اما قدرتمند، درباره فقدانی ویرانگر و بهایی است که باید برای شورش پرداخت؛ برای طلوعی که شاید خودمان هیچ‌وقت نبینیم. من که هم طرفدار جدی مجموعه‌ام و هم به‌خصوص عاشق این کتاب، نمی‌توانستم اقتباسی بی‌نقص‌تر از این بخواهم.»

شیلر همچنین اجرای زادا را غافلگیرکننده توصیف کرده و از توانایی او در بازتاب جذابیت، مهربانی، درد و روحیه سرکش هیمیچ گفته است. از نگاه این منتقد، فیلم مانند رمان بر این ایده تاکید می‌کند که حتی نافرمانی‌های کوچک می‌توانند راه تغییرات آینده را باز کنند؛ هرچند نتیجه آن‌ها فوری و قابل‌مشاهده نباشد.

گوین اسپورز، سردبیر فیلم‌هاوندز، پرده سوم فیلم را «درخشان» خوانده و نوشته است که داستان در این بخش «ناگهان همه‌چیز را زیر پایت خالی می‌کند». او نیز بازی‌ها، به‌ویژه اجرای زادا، را از نقاط قوت دانسته و فیلم را تریلری عاطفی توصیف کرده که مضمون بهای انقلاب و ضرورت نقش‌آفرینی هر فرد را به‌خوبی منتقل می‌کند.

انتخاب بازیگران، محور مهم دیگری در واکنش‌هاست. مت نگلیا، سردبیر نکست بست پیکچر، معتقد است فیلم یکی از بهترین ترکیب‌های بازیگری سال را دارد؛ بازیگرانی که شخصیت‌های آشنا را به شیوه خود بازآفرینی کرده‌اند، بی‌آنکه ویژگی‌های اصلی و جذاب آن‌ها از دست برود.

نگلیا از گلن کلوز با چهره هراس‌انگیزش به‌عنوان یکی از بازیگرانی یاد کرده که توجه را در صحنه به خود جلب می‌کند و بازی جسی پلمونس در نقش پلوتارک را یادآور روح اجرای فیلیپ سیمور هافمن دانسته است. بااین‌حال، بخش مهمی از تحسین او متوجه زاداست: بازیگری که به گفته نگلیا، در نقشی بسیار دشوار از نظر جسمی و عاطفی، همدلی‌برانگیزی، گیرایی و تلخی هیمیچِ هارلسون را به‌درستی به تصویر می‌کشد.

او طراحی صحنه و لباس را نیز از جلوه‌های چشمگیر فیلم برشمرده و از توانایی فرانسیس لارنس در یافتن لایه‌های مضمونی و بصری تازه در قالبی آشنا تمجید کرده است. نگلیا در ارزیابی خود نوشته اگر این آخرین تجربه لارنس در مجموعه باشد، پایان مناسبی خواهد بود؛ اظهارنظری مشروط که نباید آن را تایید جدایی کارگردان از این مجموعه تلقی کرد.

لورن لامانیا، دیگر دبیر نکست بست پیکچر، نیز همین تازگی را برجسته کرده است. به باور او، طراحی صحنه متمایز فیلم اجازه نمی‌دهد ضرباهنگ‌ها و موقعیت‌های آشنا بیش از حد تکراری شوند. او اجرای زادا را «درخشان و دل‌شکن» خوانده و نقش هیمیچ را فرصتی برای تولد یک ستاره دانسته است.

پری نمیروف از کولایدر هم زادا را یکی از بزرگ‌ترین امتیازهای فیلم معرفی کرده است. او نوشته پس از تماشای «We Were Liars» انتظار زیادی از این بازیگر داشته، اما اجرای او در فیلم تازه بارها شگفت‌زده‌اش کرده است: «اینکه گرما و جذابیت هیمیچ را می‌گیرد و بعد آن را با خشم و دل‌شکستگی ناشی از بازی‌ها درهم می‌آمیزد، فوق‌العاده است. بخش بزرگی از فیلم روی دوش اوست و از پس تمامش به بهترین شکل برمی‌آید.»

نمیروف همچنین معتقد است این پیش‌درآمد، مانند «The Ballad of Songbirds & Snakes»، می‌تواند تجربه تماشای دوباره فیلم‌های اصلی را غنی‌تر کند. نینا استارنر، نویسنده استاتیک مدیا، نیز فیلم را اثری شایسته برای مجموعه خوانده که میان داستان‌های اصلی و پیش‌درآمد قبلی پیوندی موثر برقرار می‌کند. او با دادن نمره A، فضای فیلم را «به‌شکلی ترسناک واقعی» توصیف کرده است.

در کنار زادا، جسی پلمونس نقش پلوتارک، رالف فاینس نقش رئیس‌جمهور اسنو، کیرن کالکین نقش سزار فلیکرمن، مایا هاک نقش وایرس و کلوین هریسون جونیور نقش بیتی را بازی می‌کنند. مک‌کنا گریس، گلن کلوز و ویتنی پیک نیز از بازیگرانی هستند که شخصیت‌های تازه‌ای را وارد نسخه سینمایی این جهان می‌کنند.

فرانسیس لارنس، که به‌جز نخستین فیلم به کارگردانی گری راس، هدایت تمام قسمت‌های مجموعه را بر عهده داشته، برای ساخت این پیش‌درآمد نیز بازگشته است. بخشی از هیجان پیرامون فیلم البته به بازگشت جنیفر لارنس، جاش هاچرسون و وودی هارلسون در نقش‌های کتنیس، پیتا و هیمیچ مربوط می‌شود. رمان کالینز با موخره‌ای در آینده و با حضور این سه شخصیت پایان می‌یابد و به نظر می‌رسد اقتباس سینمایی نیز مسیر مشابهی را دنبال کرده باشد.

جنیفر لارنس در پادکست «Call Her Daddy» از تجربه دوباره بازی‌کردن کتنیس با لحنی عاطفی یاد کرده است: «باورکردنی نبود. همان گروه قبلی بودند؛ همان دستیار کارگردانی که بارها با او کار کرده‌ام، چون خیلی دوستش دارم. کنار جاش و وودی بودن خیلی احساسی بود. من و جاش حتی وقتی به سمت سرویس بهداشتی می‌رفتیم، دستمان دور هم بود. واقعاً زیبا بود.»

«The Hunger Games: Sunrise on the Reaping» قرار است ۲۰ نوامبر با پخش لاینزگیت راهی سینماها شود. این واکنش‌های اولیه هنوز معادل نظر نهایی همه منتقدان یا استقبال تماشاگران نیستند، اما نقطه اشتراک روشنی دارند: فیلم ظاهراً فقط برای پرکردن گذشته هیمیچ ساخته نشده، بلکه می‌کوشد نشان دهد پشت تلخی آشنای او چه فقدان‌ها و مقاومت‌هایی نهفته است؛ مسیری که می‌تواند نگاه مخاطب به کل مجموعه را تغییر دهد.