کاترین زتا جونز: روی پرده آدم‌های واقعی می‌خواهم، نه بازیگران هوش مصنوعی
بازیگر برنده اسکار با دفاع از حضور استعدادهای انسانی، می‌گوید ترجیح می‌دهد به‌جای دنبال‌کردن جزئیات زندگی ستاره‌ها، در شخصیت‌های فیلم و سریال غرق شود.
کاترین زتا جونز در بحث داغ ورود هوش مصنوعی به بازیگری، خواسته‌ای ساده دارد: تماشای آدم‌های واقعی. ستاره «Kill Jackie» می‌گوید جذابیت سینما و تئاتر برای او در مواجهه با اجراهای انسانی و باورکردن شخصیت‌هاست؛ نه تصویرهای مصنوعی یا انبوه اطلاعاتی که از زندگی خصوصی بازیگران منتشر می‌شود.
زتا جونز در گفت‌وگو با آسوشیتدپرس، درباره بازیگرانی که استفاده از نسخه هوش مصنوعی خود را به شرکت‌ها سپرده‌اند، گفت: «همین حالا هم بازیگران زیادی خودشان را در اختیار شرکت‌های هوش مصنوعی گذاشته‌اند و این انتخاب خودشان است. اما من دوست دارم به تئاتر بروم و آدم‌های واقعی را ببینم که حرف می‌زنند.»
او در عین به‌رسمیت‌شناختن حق انتخاب همکارانش، تأکید کرد که ترجیح شخصی‌اش همچنان تماشای انسان‌ها و کشف چهره‌هایی است که زندگی بیرون از قابشان، تجربه تماشای اثر را تحت‌الشعاع قرار نمی‌دهد.
به گفته زتا جونز، ندانستن درباره بازیگر می‌تواند بخشی از لذت سینما باشد: «دوست دارم به سینما بروم و هیچ‌چیز درباره بازیگرها ندانم. نمی‌خواهم بدانم با چه کسی رابطه دارند، چه پوشیده‌اند، صبح‌ها چه می‌نوشند یا چطور اندامشان را حفظ می‌کنند. می‌خواهم فیلم من را با خودش ببرد و یک شخصیت ببینم؛ اتفاقی که سال‌هاست در سینما می‌افتد.»
این اظهارات در فضایی مطرح می‌شود که استفاده از آثار دارای حق مولف برای توسعه هوش مصنوعی و تهدید احتمالی آن برای مشاغل، در هالیوود و دیگر صنایع محل مناقشه است. هم‌زمان، برخی فعالان حوزه هوش مصنوعی درباره پیامدهای بسیار شدید توسعه مهارنشده این فناوری هشدار داده‌اند؛ هشدارهایی که بیانگر ارزیابی خطر هستند، نه پیش‌بینی‌هایی قطعی.
در عرصه سیاست‌گذاری نیز رویکردهای متفاوتی دیده می‌شود. گوین نیوسام، فرماندار کالیفرنیا، ماه گذشته فرمان اجرایی‌ای برای تسریع نظارت و کنترل سخت‌گیرانه‌تر بر هوش مصنوعی امضا کرد. این فرمان، گردآوردن گروهی از متخصصان برجسته جهان ظرف ۶۰ روز را پیش‌بینی می‌کند تا درباره برنامه‌های ایمنی و امکان تعبیه سازوکار توقف اضطراری، یا «کلید خاموشی»، برای پیشرفته‌ترین مدل‌ها بحث کنند.
در سطح فدرال، دونالد ترامپ نگرانی‌ها درباره هوش مصنوعی را «فریب» خوانده و تأکید کرده است که دولت آمریکا همین حالا نیز اختیارات گسترده کیفری و نظارتی در قبال شرکت‌های این حوزه دارد.
موضع زتا جونز، در کنار این مناقشه فنی و سیاسی، به پرسشی هنری برمی‌گردد: تماشاگر روی پرده دنبال چه چیزی است؟ برای او پاسخ، انسانی است که بتواند پشت یک شخصیت ناپدید شود؛ نه فناوری‌ای که جای او را بگیرد یا شهرتی که اجازه ندهد چیزی جز خود ستاره دیده شود.
