کریستن بل: درگیر بودن با مشکلات سلامت روان نشانه ضعف نیست

کریستن بل را اغلب با نقش‌های پرانرژی، شخصیت شوخ‌طبع و حضور گرمش روی پرده می‌شناسیم؛ اما پشت این تصویر شاد، تجربه‌ای طولانی از اضطراب و افسردگی قرار داشته است. بازیگر سریال «Nobody Wants This» سال‌ها درباره این بخش از زندگی‌اش سکوت کرد، تا اینکه به این نتیجه رسید بیان صادقانه تجربه‌هایش شاید به کسانی کمک کند که با احساساتی مشابه دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

جمله محوری او ساده، اما مهم است: «درگیر بودن با بیماری روانی هیچ نشانه‌ای از ضعف ندارد.» این نگاه، هسته اصلی سال‌ها فعالیت کریستن بل برای افزایش آگاهی درباره سلامت روان، عادی‌سازی روان‌درمانی و کاهش شرمی است که بسیاری از افراد هنگام درخواست کمک تجربه می‌کنند.

۱۵ سال سکوت درباره اضطراب و افسردگی

کریستن بل در یادداشتی برای مجله تایم توضیح داد که در دوران دانشگاه با تغییر ناگهانی و آزاردهنده‌ای در وضعیت روانی خود مواجه شده بود. او که معمولاً شخصیتی سرزنده و مثبت داشت، احساس می‌کرد دیگر خودش نیست.

بل درباره آن دوره نوشت: «نگرشی منفی و این احساس که برای همیشه در سایه مانده‌ام، رهایم نمی‌کرد. من معمولاً آدمی شاد و مثبت هستم، اما ناگهان دیگر حس نمی‌کردم خودم باشم.»

با وجود این تجربه، او در ۱۵ سال نخست فعالیت حرفه‌ای خود درباره مشکلات سلامت روانش به‌صورت عمومی صحبت نکرد. سکوت برای بل نه‌تنها مسئله را از بین نبرد، بلکه باعث شد فشارهای پنهان‌شده عمیق‌تر شوند. او بعدها دریافت که پنهان‌کردن چنین مشکلاتی می‌تواند پیامدهایی مخرب‌تر از مواجهه صادقانه با آن‌ها داشته باشد.

این بازیگر نوشت: «وقتی تلاش می‌کنید مسائل را پنهان نگه دارید، آن‌ها در درونتان رشد می‌کنند و سرانجام به شکلی بسیار ویرانگرتر از زمانی آشکار می‌شوند که با صداقت به سراغشان بروید. من در ۱۵ سال نخست دوران کاری‌ام به‌طور عمومی درباره مشکلات سلامت روانم حرف نزدم؛ اما حالا به نقطه‌ای رسیده‌ام که فکر نمی‌کنم هیچ موضوعی باید تابو باشد. بنابراین اینجا هستم تا از تجربه‌هایم برای شما بگویم.»

معنای جمله کریستن بل درباره سلامت روان

وقتی کریستن بل می‌گوید «درگیر بودن با بیماری روانی نشانه ضعف نیست»، در واقع تصوری ریشه‌دار را به چالش می‌کشد؛ این باور نادرست که فرد باید بتواند صرفاً با اراده، حال روانی خود را تغییر دهد یا مشکلاتش را به‌تنهایی حل کند.

اضطراب و افسردگی ممکن است هر فردی را، فارغ از میزان موفقیت، شهرت یا ظاهر شاد او، تحت‌تأثیر قرار دهند. صحبت‌کردن بل درباره تجربه شخصی‌اش نیز یادآوری می‌کند که نمی‌توان همیشه از روی رفتار بیرونی افراد فهمید در ذهن و زندگی آن‌ها چه می‌گذرد.

هدف او از بیان عمومی این تجربه‌ها، کاهش انگ اجتماعی پیرامون اختلالات روانی است؛ انگ و شرمی که گاهی افراد را از مراجعه به متخصص، بیان احساسات یا حتی پذیرفتن وضعیت خود بازمی‌دارد. از نگاه بل، گفت‌وگو نخستین قدم برای مراقبت از خود است:

«برای آنکه همه ما بتوانیم تمام گستره تجربه انسانی را درک کنیم، باید با یکدیگر ارتباط داشته باشیم. حرف‌زدن درباره احساستان، نخستین گام برای کمک به خودتان است.»

او در گفت‌وگویی با برنامه «TODAY» نیز گفته بود از اینکه مدت زیادی مشکلاتش را مخفی کرده، احساس خوبی نداشته است: «احساس سنگینی و شرم داشتم، چون برای مدتی طولانی آن را پنهان کرده بودم؛ در حالی که اگر زودتر حرف می‌زدم، شاید می‌توانستم به افراد دیگری کمک کنم.»

روان‌درمانی چیزی برای خجالت‌کشیدن نیست

کریستن بل از حامیان جدی روان‌درمانی و مشاوره است. او معتقد است مراجعه به درمانگر نباید با احساس ضعف یا شرمندگی همراه باشد؛ همان‌طور که کمک‌گرفتن از مربی برای ورزش یا استفاده از دستور آشپزی برای یادگیری یک مهارت، اتفاقی طبیعی است.

بل در توضیح این نگاه گفته است: «در باشگاه با داشتن مربی عملکرد بهتری دارید و بدون خواندن دستور پخت، آشپزی یاد نمی‌گیرید. روان‌درمانی چیزی نیست که بابت آن خجالت بکشید.»

او این دیدگاه را به زندگی مشترکش نیز گسترش داده است. بل می‌گوید او و همسرش در مواقع لازم از زوج‌درمانی کمک گرفته‌اند و هر دو می‌کوشند رفتار و تصمیم‌های خود را صادقانه ارزیابی کنند. به گفته او، پذیرش مسئولیت هنگام اشتباه، اعتماد متقابل و لذت‌بردن از وقت‌گذرانی در کنار یکدیگر از عوامل مؤثر در سلامت رابطه‌شان بوده‌اند.

تأکید بل بر درمان به این معنا نیست که یک روش مشخص برای همه افراد نتیجه یکسانی دارد. نیازهای روانی افراد متفاوت است و انتخاب مسیر مناسب باید با توجه به شرایط هر شخص و ترجیحاً همراه با ارزیابی متخصص انجام شود.

خنده و ارتباط انسانی در کنار درمان تخصصی

بل در کنار تأکید بر درمان و گفت‌وگو، از نقش خنده در بهبود کیفیت روزمره زندگی نیز سخن گفته است: «خندیدن واقعاً برایتان مفید است؛ حتی کالری می‌سوزاند و باعث می‌شود در طول روز شادتر باشید.»

البته خنده، خوش‌بینی یا ارتباط با دیگران جایگزین درمان افسردگی و اختلالات اضطرابی نیستند. این عوامل می‌توانند بخشی از مراقبت روزانه و شبکه حمایتی فرد باشند، اما مشکلات پایدار، شدید یا ناتوان‌کننده به توجه حرفه‌ای نیاز دارند.

پیام اصلی سخنان بل نیز نسخه‌ای ساده برای «مثبت فکر کردن» نیست. او از پذیرش صادقانه وضعیت روانی، شکستن سکوت و کمک‌گرفتن حرف می‌زند؛ مسیری که شجاعت می‌خواهد و با سرزنش‌کردن خود تفاوت دارد.

مسیر حرفه‌ای کریستن بل؛ از برادوی تا «Veronica Mars»

کریستن بل پیش از ورود جدی به سینما و تلویزیون در مدرسه هنر تیش دانشگاه نیویورک تحصیل می‌کرد، اما کمی پیش از فارغ‌التحصیلی، دانشگاه را برای بازی در نمایش «The Adventures of Tom Sawyer» در برادوی ترک کرد. او پس از حضور در اجرای دوباره نمایش «The Crucible» در کنار لیام نیسون و لورا لینی، برای ادامه فعالیت حرفه‌ای خود به لس‌آنجلس رفت.

بل ابتدا نقش‌های کوچکی در مجموعه‌هایی مانند «Deadwood»، «The Shield» و «Everwood» بازی کرد. نقطه عطف کارنامه‌اش زمانی رقم خورد که نقش اصلی سریال «Veronica Mars» را به دست آورد؛ شخصیتی که در سه فصل ابتدایی، یک فیلم سینمایی و سپس فصل احیاشده چهارم آن بازی کرد.

از دیگر آثار تلویزیونی او می‌توان به «Gossip Girl»، «Heroes»، «The Good Place»، «The Woman in the House Across the Street From the Girl in the Window» و «Party Down» اشاره کرد. این کارنامه موفق نشان می‌دهد شهرت و پیشرفت حرفه‌ای نیز الزاماً فرد را در برابر اضطراب، افسردگی یا دیگر مشکلات روانی مصون نمی‌کند.

آنچه به سخنان کریستن بل قدرت می‌دهد، فاصله‌گرفتن از تصویر انسان همیشه شاد و بی‌نقص است. او نمی‌گوید صحبت‌کردن به‌تنهایی همه‌چیز را حل می‌کند؛ بلکه یادآور می‌شود سکوت و شرم می‌توانند رنج را سنگین‌تر کنند. درخواست کمک ضعف نیست و گاهی شجاعانه‌ترین قدم، گفتن همین جمله کوتاه است: «حالم خوب نیست و به حمایت نیاز دارم.»