دانشمندان به تازگی متوجه شدند که تفاوتهای میان دو نیمه ماه، یعنی نیمهای که به زمین رو بهرو است و نیمهای که پشت به زمین قرار دارد، به ویژگیهای زیرسطحی این جرم آسمانی مرتبط است. نیمه قابل مشاهده از زمین تاریک و پوشیده از بقایای گدازههاست، در حالی که نیمه دیگر ناهموار و سنگی است.
رایان پارک، سرپرست تیم محققان آزمایشگاه پیشرانه جت ناسا، توضیح میدهد که با مطالعه ساختار درونی ماه، میتوان به دلایل این تفاوتها پی برد. او میگوید: «متوجه شدیم که سطح نیمه رو به زمین انعطافپذیرتر از نیمه دیگر است، که نشان میدهد ساختار دو نیمه دارای تفاوتهای بنیادی است.»
پارک ادامه میدهد که تحلیل دادهها در ابتدا شگفتآور بود و برای تایید نتایج، محاسبات را چندین بار تکرار کردند. این فرآیند در مجموع یک دهه به طول انجامید.
این تیم دادههای مأموریت فضایی «گریل» (GRAIL: Gravity Recovery and Interior Laboratory) را که شامل دو فضاپیما به نامهای «اِب» و «فلو» (Ebb and Flow) بود، بررسی کردند. این مأموریت از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ به مدت یک سال در مدار ماه فعالیت داشت.
محققان با استفاده از این دادهها، نقشهای از واکنش ماه به جاذبه زمین تهیه کردند. تغییرات جاذبه ماه حین گردش به دور زمین، باعث ایجاد انعطاف در سطح ماه میشود. این نوع حرکت به دانشمندان در درک ساختار داخلی ماه کمک کرد و مشخص شد که سطح نیمه رو به زمین گرمتر از نیمه دیگر است. این کشف نه تنها درک ما از ماه را عمیقتر میکند، بلکه میتواند در فهم رفتار سیارات دیگر نیز مفید باشد.
این تیم پیشتر از روشی مشابه برای نقشهبرداری از ساختارهای داخلی سیاره مشتری و سیارک وستا استفاده کردهاند. پارک بیان میکند که در آینده ممکن است از این روش برای بررسی ساختارهای داخلی دیگر سیارات منظومه شمسی نیز بهرهبرداری شود.
