کندیس کامرون بور از موفقیت در «Special Forces» می‌گوید: «اشک‌های روز آخرم بازیگری بود»
فصل پنجم «Special Forces: World’s Toughest Test» با پخش قسمت پایانی در ۱۲ نوامبر به پایان رسید و کندیس کامرون بور، الکسیا اومانسکی و کالین گاسلین تنها شرکت‌کنندگانی بودند که پس از هشت روز آموزش طاقت‌فرسا، دوره را با موفقیت پشت سر گذاشتند.
دو روز آخر با پیمودن مسیری دشوار در جنگل‌های مالزی آغاز شد و به یک شب شکنجه شبیه‌سازی‌شده و بازجویی بی‌وقفه رسید. درست در همین مرحله بود که بور از سال‌ها تجربه بازیگری‌اش کمک گرفت.
ستاره «Full House» در گفت‌وگو با تی‌وی اینسایدر می‌گوید: «روز آخر کلی اشک ریختم، ولی نه از ترس. داشتم بازی می‌کردم. حتی وقتی هدفون روی گوشم بود و با صدا شکنجه‌مون می‌کردن، مدام فکر می‌کردم حتما باید راهبردی برای این بازجویی وجود داشته باشه. جز اینکه با بازجوها ارتباط برقرار کنم، نمی‌دونستم دقیقا دنبال چی هستن.»
وقتی از او پرسیدند چرا با لباس نظامی در مالزی است، تلاش کرد حدس بزند چه پاسخی می‌خواهند: «یه جورهایی سعی می‌کردم حرفی بزنم که اون‌ها می‌خواستن بشنون. داشتم حدس می‌زدم.»
بور، دیوید شاروه، آلیشیا بامگاردنر و گاسلین برای خودشان یک داستان پوششی ساخته بودند: اینکه بازیگرند و برای حضور در فیلمی نظامی آماده می‌شوند. بور تعریف می‌کند: «با گریه ساختگی می‌گفتم: “من فقط بازیگرم! من فقط بازیگرم!” کمی دیوانه‌وار بود، ولی سعی می‌کردم تا جایی که می‌تونم بازی رو درست پیش ببرم. بخشی از چیزی که می‌بینید، استفاده من از مهارت‌های بازیگریه.»
او در ادامه درباره لحظه قبولی، ادامه دادن با وجود بیماری و تاثیر همراهی هم‌تیمی‌ها و خانواده‌اش صحبت کرده است.
وقتی فقط تو، الکسیا و کالین مانده بودید و اعلام کردند قبول شده‌اید، چه احساسی داشتی؟
«وقتی برگشتیم به محوطه و دیدم فقط سه نفرمون هستیم، شوکه شدم. دنبال بقیه می‌گشتم. راستش اصلا نمی‌دونستم روز آخر تموم شده و قراره نتیجه نهایی رو اعلام کنن. فکر می‌کردم یک آزمون دیگه داریم و ما سه نفر رو برای انجامش انتخاب کردن.
وقتی گفتن “شما قبول شدید”، شوکه شدم، ولی هنوز گیج بودم. بیشتر از ۲۴ ساعت بیدار بودیم و شکنجه شده بودیم. ذهن آدم پر از فکره و همه‌چیز سنگین و درگیرکننده می‌شه. اما وقتی بالاخره فهمیدم چه اتفاقی افتاده، با خودم گفتم: “انجامش دادم. انجامش دادم.”
خیلی خوشحال بودم؛ برای هر سه نفرمون. در عین حال ناراحت بودم که بقیه کنارمون نیستن. ترکیب عجیبی از احساسات متضاد بود، ولی به خودم افتخار می‌کردم.»
حالا که به کل دوره نگاه می‌کنی، سخت‌ترین بخش از نظر جسمی یا ذهنی چه بود؟
«همه چالش‌ها از نظر جسمی سخت و سنگین بودن، اما حالا که بهشون فکر می‌کنم، می‌بینم چقدر هیجان‌انگیز بودن. چند نفر فرصت پیدا می‌کنن از هلیکوپتر بپرن، از یک ساختمان ۲۲ طبقه بالا برن یا روی یک پل معلق از نردبان طنابی پایین بیان؟ فوق‌العاده بودن. با خودم می‌گم: “وای، من این کارها رو کردم و چنین فرصتی داشتم.” مرورشون حس خیلی خوبی داره.
از نظر ذهنی هم واقعا فرساینده و دشوار بود. فقط می‌دونم هیچ‌کدوممون بدون هم‌تیمی‌هامون نمی‌تونستیم تا آن مرحله پیش بریم. بین همه‌مون رفاقت خیلی خوبی شکل گرفته بود و این یکی از مهم‌ترین چیزهاییه که از برنامه با خودم آوردم.»
اواخر دوره بیمار هم شدی. چطور توانستی ادامه بدهی؟
«در تمام عمرم هیچ‌وقت توی تلویزیون این‌قدر داغون و غیرقابل‌شناسایی به نظر نرسیده بودم! صورتم پر از جای نیش پشه بود، عفونت گوارشی داشتم، ۲۴ ساعت نخوابیده بودیم و نور بد هم به همه این‌ها اضافه شده بود. کاملا از پا افتاده بودم و این توی تصویر معلومه.
حتی شوهرم وقتی آن بخش رو دید، گفت: “صبر کن، این تویی؟ هیچ‌وقت ندیده بودم این شکلی بشی.” من هم گفتم: “خودم هم هیچ‌وقت خودم رو این شکلی ندیده بودم.”
ادامه دادن با آن بیماری، دیگر یک نبرد ذهنی بود. می‌دونستم به پایان نزدیکیم و به خودم گفتم: “به‌خاطر این بیماری کنار نمی‌کشم. هر کاری از دستم بربیاد می‌کنم تا ادامه بدم؛ یک قدم دیگه، یک نفس دیگه.”
خیلی به خانواده‌ام فکر می‌کردم، چون واقعا تشویقم کرده بودن؛ مخصوصا وال، همسرم، با ویدئویی که فرستاده بود. همان‌جا با خودم گفتم: “کنار نمی‌کشم. به‌هیچ‌وجه کنار نمی‌کشم.”»
داستان پوششی مرحله آخر را چطور ساختید؟ چه کسی پیشنهادش را داد؟
«دیوید ایده اصلی رو داد و هوشمندانه بود، چون داستان باید تا جای ممکن به واقعیت نزدیک باشه. اگر حتی بوی یک دروغ کوچک رو حس کنن، کارت تمومه.
دیوید و من بازیگریم. آلیشیا بوکسوره و منطقی بود که برای بازی در نقش یک بوکسور استخدامش کرده باشن. کالین هم چهره یک برنامه واقع‌نماست و حضورش می‌تونست برای تبلیغ فیلم خوب باشه. احساس می‌کردیم داستانمون منطقیه و سعی کردیم تا جای ممکن جزئیات رو مرور کنیم تا حرف‌هامون با هم بخونه.
اما بازجوها با سوال‌هاشون غافلگیرت می‌کنن. موقع جواب دادن باید هم مطمئن بشی حرفت باورپذیره، هم آن‌قدر اطلاعات ندی که یکی از هم‌تیمی‌هات چیز متفاوتی بگه. برای همین ترسناکه.»
بعد از اینکه فهمیدی قبول شده‌ای، اولین تماس را با چه کسی گرفتی؟
«به‌محض اینکه برگشتم، با خانواده‌ام تماس گرفتم؛ با همسرم و بچه‌هام. تلفن همراه نداشتیم و با هیچ‌کس در ارتباط نبودیم، برای همین خیلی هیجان‌انگیز بود.
چون در تمام دوره از من خبری نداشتن، حدس می‌زدن تا آخرش مونده باشم. روز آخر گفتم: “انجامش دادم.” آن‌ها هم گفتن: “می‌دونستیم از پسش برمیای. هیچ شکی نداشتیم.”»
مربیان به نظر خیلی تحت تاثیرت قرار گرفته بودند. با اینکه اغلب سر شرکت‌کنندگان فریاد می‌زدند، از تو تعریف هم می‌کردند. از این نظر مثبت غافلگیر شدی؟
«جالبه، چون تا وقتی برنامه رو ندیدم، هیچ‌کدوم از تعریف‌هاشون رو نشنیده بودم. مدام با حرف‌هاشون بهت فشار می‌آرن و سعی می‌کنن از پا درت بیارن. نمی‌دونستم درباره من چی می‌گن و هیچ‌وقت رو‌در‌رو تشویقم نکردن.
برای همین وقتی برنامه رو دیدم و شنیدم می‌گن “اصلا فکر نمی‌کردیم از پسش بربیاد، ولی هر بار برمی‌گرده”، تعجب کردم.
مثل گربه‌ای بودم که نه تا جون داره؛ هر بار دوباره بلند می‌شدم. خوب بود بشنوم که غافلگیر شده بودن. اوایل هم کنایه می‌زدن، مخصوصا وقتی با الکسیا بوکس می‌کردم. می‌گفتن: “سنش بالاست. این دختر جوون حسابی می‌زندش.” اما من آن چالش رو بردم. انگار داشتم می‌گفتم: “بچه‌ها، بیشتر از چیزی که فکر می‌کنید توان دارم.”»
در میان سه نفری که قبول شدند، از همه بزرگ‌تر بودی. چطور آمادگی بدنی‌ات را حفظ می‌کنی؟
«ورزش همیشه بخشی از زندگی‌ام بوده. همیشه می‌خوام سالم باشم و در چند سال اخیر تمرینم رو بیشتر کردم، چون می‌خوام سال‌های زیادی زندگی کنم. آمادگی جسمانی برام مهمه و قطعا در این دوره کمکم کرد. بدون یک حدی از توان بدنی نمی‌شه این دوره رو پشت سر گذاشت.»
کدام‌یک از هم‌بازی‌هایت در «Full House» می‌تواند در این دوره عملکرد خوبی داشته باشد؟ دوست داری چه کسی را ببینی؟
«خیلی دوست دارم لوری لافلین رو ببینم.»
اگر با دخترش شرکت کند چطور؟
«فوق‌العاده می‌شه اگر با هم بیان. لوری هم خیلی سرسخته و دوست دارم ببینم چطور این دوره رو طی می‌کنه. فکر می‌کنم برای جان استیموس و موهاش، گل‌ولای برنامه زیادی باشه و به همین خاطر شرکت نکنه! شوخی می‌کنم.»
اگر کسی از اطرافیانت بخواهد در برنامه شرکت کند، چه توصیه‌ای به او می‌کنی؟
«بهش می‌گم می‌تونی انجامش بدی. به‌اندازه کافی قوی هستی، توانش رو داری و تجربه‌اش رو هم داری. فکر می‌کنم خیلی وقت‌ها خودمون رو دست‌کم می‌گیریم. توی ذهنمون می‌گیم “نه” و حتی به خودمون اجازه نمی‌دیم وارد مسیر بشیم تا ببینیم واقعا چه توانایی‌هایی داریم.
این برنامه فرصتیه برای امتحان کردن خودت. خیلی‌ها چنین تجربه‌ای نصیبشون نمی‌شه، پس از فرصت استفاده کن.»
آیا از این تجربه به تمام چیزی که می‌خواستی رسیدی؟
«بله، رسیدم. واقعا می‌خواستم دوره رو کامل کنم و این کار رو کردم. برای همین خیلی به خودم افتخار می‌کردم.»
