گری اولدمن: «Slow Horses» مخاطب را سالها منتظر نمیگذارد
بازیگر نقش جکسون لمب، انتشار منظم فصلهای سریال جاسوسی اپل تیوی را یکی از دلایل اصلی موفقیت آن میداند؛ سریالی که شش فصلش ظرف چهار سال به نمایش درآمده است.
گری اولدمن معتقد است یکی از مهمترین برگهای برنده «Slow Horses»، فاصله کوتاه میان فصلهای آن است؛ ویژگیای که در دوره انتظارهای چندساله برای بازگشت سریالهای پرطرفدار، بیش از پیش برای مخاطبان اهمیت پیدا کرده است.
فصل تازه این درام جاسوسی اقتباسشده از آثار میک هرون، شهریور امسال از اپل تیوی پخش میشود و با آغاز آن، این پلتفرم طی چهار سال شش فصل از سریال را در اختیار مخاطبان قرار داده است. این روند منظم، در تضاد با برخی تولیدات پرهزینه سرویسهای استریم قرار میگیرد؛ از جمله «Severance» که میان فصل اول و دومش سه سال فاصله افتاد.
اولدمن که در جشنواره تلویزیونی ادینبرو و هنگام دریافت جایزه «نماد جهانی» سخن میگفت، توضیح داد گروه سازنده «Slow Horses» تلاش زیادی میکند تا شتاب و پیوستگی سریال از بین نرود. به گفته او، مخاطب برای شخصیتهای خیالی سرمایه عاطفی میگذارد و وقتی داستان ناگهان متوقف میشود و باید دو یا دو سالونیم برای ادامهاش صبر کند، این ارتباط آسیب میبیند.
این بازیگر گفت بازگرداندن مردم در هر سال، خودش «یک مبارزه و تلاش» است و در عین حال باید کیفیت اثر نیز حفظ شود. «Slow Horses» از این جهت موفق بوده که نهتنها برنامه انتشار ثابتی دارد، بلکه توانسته در طول فصلها، استاندارد روایی و کیفیت بازیها را نگه دارد.
اولدمن در گفتوگو با ادیث بومن، از نقش جکسون لمب نیز گفت؛ مأمور اطلاعاتی بددهن، نامرتب و بیحوصلهای که ریاست گروهی از مأموران کنار گذاشتهشده سازمان اطلاعات بریتانیا را بر عهده دارد. او این نقش را فرصتی دانست که در زمان مناسبی از زندگیاش سر راهش قرار گرفته است: «لمب هیچ فیلتری ندارد، رک حرف میزند و اصلاً حوصله قواعد اجتماعی را ندارد. لذت بازی کردنش همین است.»
بازیگر «Harry Potter» با مرور نزدیک به پنج دهه فعالیت حرفهای خود، گفت همچنان امیدوار است بهترین کارش در سال آینده باشد. او با وجود دریافت جایزه اسکار برای «Darkest Hour»، خود را بازیگری بسیار سختگیر و منتقد نسبت به عملکرد خودش توصیف کرد.
به گفته اولدمن، او معمولاً هر پروژهای را با نوعی اضطراب خفیف آغاز میکند، اما در شش سال کار روی «Slow Horses» چنین نگرانیای نداشته است؛ چون از همان ابتدا احساس کرده «کیمیا و هماهنگی» میان عوامل سریال درست کار میکند. او با تشبیهی بامزه افزود: «آدم پروانههایی در شکمش حس میکند و با مهارت و تجربه یاد میگیرد آنها را به پرواز منظم دربیاورد.»
اولدمن همچنین تأکید کرد که اغلب جزئیات کوچک، راه ورود او به یک شخصیت را باز میکنند. برای نقش درکسل اسپایوی در «True Romance»، شنیدن صدای یک جوان در خیابانهای بروکلین الهامبخش او شد و برای جکسون لمب، طراحی لباسی که بتواند شمایلی فیزیکی و تا حدی نمادین برای شخصیت بسازد، نقش کلیدی داشت.
او با شوخی گفت همسرش گاهی او را بهخاطر تماشای دقیق مردم سرزنش میکند. اولدمن تعریف کرد که بهتازگی یواشکی از مردی در ایستگاه قطار عکس گرفته؛ مردی که ظاهر و رفتارش تخیل او را به کار انداخته است. او گفت: «او هم وارد پرونده من میشود»؛ اشارهای به بایگانی ذهنی بازیگری که از مشاهده آدمهای واقعی برای ساختن شخصیتهایش استفاده میکند.
در مراسم اهدای جایزه نیز ویدئوهایی از پیام تبریک چهرههای باشگاه منچستریونایتد، از جمله الکس فرگوسن، سرمربی پیشین این تیم، برای اولدمن پخش شد؛ اتفاقی که او آن را یکی از بهترین لحظههای سالش توصیف کرد.
موفقیت «Slow Horses» یادآور یک نکته ساده اما مهم در عصر استریم است: سریالها فقط با بودجه بالا یا معماهای پیچیده مخاطب را حفظ نمیکنند؛ تداوم نیز بخشی از اعتماد میان یک اثر و بیننده است. وقتی داستان پیش از سرد شدن هیجان فصل قبل بازمیگردد، شخصیتهایی مثل جکسون لمب فرصت پیدا میکنند از یک نقش محبوب فراتر بروند و به همراهانی ثابت در حافظه مخاطب تبدیل شوند.
