آیا جاسمین براون و میسون گودینگ باید به «جیغ ۷» (Scream 7) بازگردند؟

مسیر فرانچایز «جیغ» (Scream) واقعاً هیجان‌انگیز بوده است. خروج شوکه‌کننده ملیسا باررا و جننا اورتگا آینده سری را در هاله‌ای از ابهام قرار داده است.

اما این موضوع به سرعت با تأیید بازگشت نو کمبل بهبود یافت. با این حال، شرایط بازگشت کمبل چندان خوب به نظر نمی‌رسد. جدا از سیاست‌های پشت صحنه، واقعاً ناامیدکننده است که سیدنی پرسکات دوباره ستاره اصلی داستان شده، در حالی که داستان او سه فیلم قبل به پایان رسیده بود.

در هر صورت، فیلمنامه‌نویسان می‌توانند به راحتی برای بازگرداندن شخصیت‌های قدیمی هدف خوبی پیدا کنند. در سوی دیگر، چاد و میندی میکس-مارتین، دو شخصیت پشتیبانی (اضافی) که در «جیغ ۵» معرفی شدند، هنوز به طور رسمی برای بازگشت به این فرانچایز تأیید نشده‌اند. به نظر می‌رسد که شخصیت این دو برای قسمت بعدی نوشته نشده است. هرچند وجود شخصیت‌های جدید در چنین فرانچایز معروفی خوب است، اما…

رندی میکس، نمادی در جیغ

یکی از نکات مثبت فرانچایز «جیغ»، شخصیت‌های به یاد ماندنی آن است. میکس بخش بزرگی از تم دو فیلم اول را تشکیل می‌داد و با اضافه کردن طنز و دانش ترسناک به سریال، لحظات خوبی را خلق می‌کرد. شخصیت رندی تعادل ظریفی داشت؛ در برخی مواقع ممکن بود آزاردهنده به نظر برسد، اما کاریزمای جیمی کندی و نویسندگی خوب این مشکل را برطرف می‌کرد.

مانند بسیاری از شخصیت‌های فیلم اول، او یکی از مظنونان اصلی بود، زیرا همیشه این احتمال وجود داشت که او به اندازه کافی دیوانه باشد که مرتکب قتل شود. مرگ رندی در فیلم دوم زودرس به نظر می‌رسید. او شخصیت بزرگی بود و مرگش قطعاً شوکه‌کننده بود، اما در کل ضروری نبود. با این حال، میراث او همچنان زنده است، زیرا زمان کوتاهش در فرانچایز نقطه عطف واقعی بود که تعادل خوبی از طنز را به «جیغ» بخشید.

چاد و میندی میکس-مارتین به نظر تقلیدکننده می‌آیند

ایده‌ای که در «جیغ ۵» مطرح شد، واقعاً جذاب بود: گوست‌فیس نسل دوم شخصیت‌های قدیمی را تحت تعقیب قرار می‌دهد. میسون گودینگ و جاسمین براون بازیگران بااستعدادی هستند، اما هنوز نتوانسته‌اند به میراث رندی میکس ادای دین کنند. چاد به نظر می‌رسد که یک شخصیت کلیشه‌ای است و شوخی‌های میندی به عنوان تاریخ‌نگار ترسناک به نظر تحمیلی می‌رسد. با این حال، نمی‌توان انکار کرد که دلیل اصلی ناکامی آن‌ها در «جیغ ۵» وجود شخصیت‌های قدیمی بود.

از آنجا که شخصیت‌های زیادی وجود داشت، سازندگان به‌طور خاص زمان کافی برای توسعه مناسب شخصیت‌های پشتیبانی نداشتند. میندی و چاد در «جیغ ۶» بهتر ظاهر شدند. شوخی‌های میندی در آن قسمت هنوز تحمیلی به نظر می‌رسید، اما شیمی بین چاد، میندی، سارا و تارا قوی بود. آن‌ها واقعاً به عنوان دوستان (یا در مورد چاد و تارا، به عنوان عاشق) احساس می‌شدند و این به خاطر توانایی در تمرکز بر روی بازیگران جدید در این قسمت بود.

جاسمین براون و میسون گودینگ نباید برگردند

باز هم، هیچ‌گونه مشکلی با این دو بازیگر وجود ندارد، زیرا آن‌ها در صفحه نمایش بسیار لذت‌بخش هستند. اما ارزش آن‌ها بیشتر به خاطر سم و تارا است. هرچند که نام میکس را به یدک می‌کشند، اما ارزش زیادی فراتر از آن ندارند. آن‌ها هرگز فرصتی برای ایجاد ارتباط با سیدنی و گیل در «جیغ ۵» نداشتند. به علاوه، واقعاً هدفی در شخصیت‌های آن‌ها وجود ندارد که بازگشتشان را ضروری کند. مگر اینکه کوین ویلیامسون (نویسنده و کارگردان جدید «جیغ ۷») بخواهد نسل جدید و قدیمی را به هم پیوند دهد، اما فکر می‌کنم بهتر است که تمرکز روی شخصیت‌های قدیمی در قسمت بعدی باشد.

داستان بهتر است بر روی سیدنی و خانواده‌اش که توسط گوست‌فیس به دردسر می‌افتند، متمرکز شود. حتی اگر این موضوع هم مطرح نباشد، واقعاً هیچ دلیلی برای بازگشت دوقلوهای میکس وجود ندارد، بیشتر به خاطر فاصله‌ای که بین نسل‌ها وجود دارد. اگر جاسمین براون و میسون گودینگ برگردند، امیدوارم که در شخصیت‌هایشان رشد ایجاد شود. آن‌ها کاراکترهای جانبی جالبی هستند، اما نه شخصیت‌های به یاد ماندنی. با توجه به اینکه گودینگ و براون اعلام کرده‌اند که از تولیدکنندگان تماسی دریافت نکرده‌اند، به نظر می‌رسد که احتمال بازگشت آن‌ها به «جیغ ۷» بسیار کم است. البته، در دنیای سینما، هر چیزی ممکن است.