اسپانیا ۱-۰ آرژانتین؛ گل تورس در وقت اضافه و قهرمانی دوم لاروخا در جام جهانی
اسپانیا با گل دیرهنگام فران تورس در وقت اضافه، آرژانتین ۱۰ نفره را شکست داد و برای دومین بار قهرمان جام جهانی شد؛ شبی که با رکورد تاریخی ۳۸ بازی بدون شکست برای لاروخا و پایان تلخ احتمالی دوران ملی لیونل مسی همراه بود.
اسپانیا در فینالی سنگین، کمموقعیت اما پرتنش، با پیروزی یک بر صفر برابر آرژانتین، برای دومین بار جام جهانی را بالای سر برد. گل سرنوشتساز این مسابقه را فران تورس (Ferran Torres) در دقیقه ۱۰۶ به ثمر رساند؛ ضربهای محکم از داخل محوطه جریمه که مقاومت طولانی آرژانتین را شکست و لاروخا را به قله فوتبال جهان رساند.
این قهرمانی فقط یک جام دیگر برای اسپانیا نبود. تیم ملی اسپانیا با این پیروزی، رکوردی تاریخی در فوتبال اروپا ثبت کرد و با ۳۸ بازی پیاپی بدون شکست در سطح ملی، صاحب طولانیترین روند شکستناپذیری تاریخ میان تیمهای اروپایی شد. از طرف دیگر، آرژانتین و لیونل مسی (Lionel Messi) نتوانستند پس از قهرمانی سال ۲۰۲۲ از عنوان خود دفاع کنند؛ اتفاقی که اگر رخ میداد، آنها را به نخستین تیم پس از ۶۴ سال تبدیل میکرد که دو دوره پیاپی جام جهانی را فتح کرده است.
فینالهای بزرگ معمولا با احتیاط، استرس و ریتمی بسته آغاز میشوند، اما اسپانیا در دقایق ابتدایی نشان داد قرار نیست فقط منتظر اشتباه حریف بماند. لامین یامال (Lamine Yamal)، پدیده نوجوان اسپانیا، خیلی زود نقش طراح اصلی حملات را برعهده گرفت. او در موقعیتی متمایل به راست فضای لازم را پیدا کرد و ضربه تغییرمسیر دادهاش با پاهای امیلیانو مارتینز (Emiliano Martinez) دفع شد؛ صحنهای که میتوانست آغاز رویایی فینال برای اسپانیا باشد.
با این حال، پس از آن فرصت، بازی برای مدت زیادی درگیر احتیاط و نبردهای میانه میدان شد. در نیمساعت نخست موقعیت جدی دیگری دیده نشد و یکی از مهمترین صحنههای بحثبرانگیز، تکل محکم الکسیس مکآلیستر (Alexis Mac Allister) روی دنی اولمو (Dani Olmo) بود؛ برخوردی که داور برای آن کارتی نشان نداد و همین تصمیم اعتراض و نارضایتی اسپانیاییها را به همراه داشت.
در نیمه نخست، مارتینز دروازهبان پرکارتر میدان بود، هرچند بیشتر واکنشهایش دشوار و غیرقابل مهار نبود. او پنج دقیقه مانده به پایان نیمه اول، با شیرجهای به سمت چپ، ضربه از راه دور میکل اویارسابال (Mikel Oyarzabal) را جمع کرد. کمی بعد، مارک کوکوریا (Marc Cucurella) با شوتی که با اختلافی کم از کنار دروازه گذشت، تصویری خلاصه از نیمه اول ارائه داد؛ نیمهای بسته و کمحادثه که فقط سه شوت در مجموع داشت و از این نظر، کمترین تعداد شوت در نیمه نخست یک فینال جام جهانی را ثبت کرد.
نمایش کمرمق نیمه اول با یک اتفاق تازه در تاریخ جام جهانی همراه شد: نخستین برنامه موسیقی میان دو نیمه در فینال جام جهانی. این اجرا باعث شد انتظار برای آغاز نیمه دوم میان دو تیم اول و دوم ردهبندی فیفا (FIFA) طولانیتر شود. در بخشی از این برنامه، کرمیت (Kermit) نیز حضوری کوتاه داشت؛ اما وقتی بازی از سر گرفته شد، خیلی زود دوباره توجهها به زمین برگشت.
در دقیقه ۶۴، نزدیک بود مارتینز به چهره منفی فینال تبدیل شود. او ضربه از راه دور اولمو را بهدرستی مهار نکرد و توپ از دستش رها شد، اما خوششانس بود که توپ پس از این اشتباه، با فاصله کمی از کنار تیر دروازه بیرون رفت. دقایقی بعد، او دوباره در مرکز اتفاقات قرار گرفت و این بار ضربه سر نزدیک تورس را با واکنشی خوب جمع کرد.
فشار اسپانیا هرچه بازی جلوتر میرفت بیشتر میشد. حتی پائو کوبارسی (Pau Cubarsi)، مدافع جوان اسپانیا، با ضربهای قدرتمند از راه دور مارتینز را آزمایش کرد و دروازهبان آرژانتین مجبور شد توپ را دفع کند. آرژانتین در این دقایق بیش از آنکه برنامهای برای حمله داشته باشد، به ایستادگی دفاعی و واکنشهای دروازهبانش تکیه کرده بود.
نقطه عطف بزرگ مسابقه در وقتهای تلفشده نیمه دوم رقم خورد. انزو فرناندز (Enzo Fernández) ابتدا به دلیل اعتراض، کارت زردی غیرضروری گرفت و سپس با خطایی دیرهنگام روی کوبارسی، کارت زرد دوم را دریافت کرد. او با این اخراج، به ششمین بازیکنی تبدیل شد که در تاریخ فینالهای جام جهانی از زمین اخراج میشود.
با وجود ۱۰ نفره شدن آرژانتین، مارتینز در آخرین لحظات وقت معمول یک بار دیگر تیمش را نجات داد. او با مهاری دیرهنگام، ضربه یامال را که تقریبا آخرین ضربه فینال در ۹۰ دقیقه بود، دفع کرد و بازی را به وقت اضافه کشاند. اما آمار برای آرژانتین نگرانکننده بود: این تیم به نخستین تیم تاریخ فینال جام جهانی تبدیل شد که در ۹۰ دقیقه حتی یک شوت هم ثبت نکرد.
در وقت اضافه، اسپانیا خیلی زود فکر کرد به گل رسیده است. نیکو ویلیامز (Nico Williams) پنج دقیقه پس از آغاز وقت اضافه، روی توپ برگشتی سریعتر از همه واکنش نشان داد و دروازه خالی را باز کرد، اما شادی او خیلی زود قطع شد. اسلاوکو وینچیچ (Slavko Vincic)، داور مسابقه، در جریان شکلگیری حمله خطای میکل مرینو (Mikel Merino) روی نیکلاس اوتامندی (Nicolás Otamendi) را تشخیص داد و گل را مردود اعلام کرد.
اما مقاومت آرژانتین سرانجام در دقیقه ۱۰۶ شکست. ویلیامز با ضربه سر توپ را در محوطه جریمه به منطقه خطر فرستاد و تورس با هوشیاری خودش را به توپ رساند. ضربه او با قدرت به سقف دروازه رفت؛ گلی که نه فقط قفل فینال را باز کرد، بلکه اسپانیا را به دومین قهرمانی جهان رساند.
این پیروزی، ششمین برد اسپانیا در هفت فینال بزرگ تورنمنتهای معتبر بود؛ آماری که نشان میدهد این نسل و ساختار فوتبال اسپانیا، در لحظات سرنوشتساز چقدر خوب بلد است بر فشار غلبه کند. برای آرژانتین اما فینال، شبی تلخ و کمرمق بود؛ تیمی که قهرمان دوره قبل بود، در بزرگترین بازی تورنمنت حتی در ۹۰ دقیقه شوتی ثبت نکرد و پس از اخراج فرناندز، توان بازگشت به مسابقه را از دست داد.
اگر این بازی آخرین حضور ملی مسی بوده باشد، پایان او با جام همراه نشد؛ اما صحنه فینال، یک پیام روشن هم داشت: اسپانیا با نسلی جوان، جسور و رکوردشکن دوباره بر جهان ایستاد. قهرمانیای که با گل تورس در وقت اضافه امضا شد و نام لاروخا را برای بار دوم در تاریخ جام جهانی در کنار جام گذاشت.
