بازگشت جو به «Grey’s Anatomy» پس از یک زایمان پرخطر؛ دیدار کوان با پدرش به تلخی کشید
جو دوباره به بیمارستان گری اسلون مموریال برمی‌گردد، اما تصمیمش برای بازگشت به پزشکی از دل یک تجربه هولناک بیرون می‌آید. چهار هفته پس از استعفای پرتنش او، قسمت پنجم فصل بیست‌وسوم «Grey’s Anatomy» جو را در موقعیتی قرار می‌دهد که هم ترس‌هایش را زنده می‌کند و هم به او یادآوری می‌کند چرا هنوز می‌تواند پزشک خوبی باشد. در همین حال، دیدار کوان با پدرش امیدی کوتاه‌مدت می‌سازد که خیلی زود جای خود را به بی‌اعتمادی می‌دهد.
هشدار: ادامه مطلب داستان قسمت پنجم فصل بیست‌وسوم «Grey’s Anatomy» را فاش می‌کند.
جو برای احوالپرسی از کوری، دوست تازه‌اش که تجربه آسیب روانی ناشی از زایمان آن‌ها را به هم نزدیک کرده، به دیدنش می‌رود. این ملاقات ساده اما با شروع دردهای شکمی کوری به یک وضعیت اضطراری تبدیل می‌شود. او نه‌تنها وارد مرحله زایمان شده، بلکه بند ناف هم مانع رسیدن اکسیژن کافی به نوزادش شده است.
برای جو که هنوز با اختلال استرس پس از سانحه دست‌وپنجه نرم می‌کند، همین شرایط به‌اندازه کافی دشوار است؛ اما در مسیر بیمارستان، خطر جدی‌تر می‌شود. رحم کوری شروع به پارگی می‌کند و جو ناچار می‌شود داخل آمبولانس سزارین اضطراری انجام دهد. رسیدن او به گری اسلون، با لباس‌های غرق خون و نوزادی در آغوش، یکی از تکان‌دهنده‌ترین تصاویر این قسمت را می‌سازد.
خوشبختانه، کوری و نوزادش هر دو زنده می‌مانند. حرف‌های کوری پس از این حادثه نیز مسیر جو را تغییر می‌دهد. او از شجاعت جو در لحظه خطر و آرامش و قدرتی می‌گوید که به بیمارانش می‌دهد؛ حرف‌هایی که جو را به تجدیدنظر درباره کنار گذاشتن پزشکی وامی‌دارد.
جو به وبر می‌گوید: «شاید چیزی که فکر می‌کردم نقطه‌ضعفمه، در واقع نقطه‌قوتم باشه.» وبر که از طبابت او در بیمارستان، در حالی که رسما به‌عنوان متخصص زنان و زایمان آنجا مشغول نیست، چندان راضی نبوده، از درخواست بازگشت تمام‌وقت او استقبال می‌کند: «این بهترین خبریه که امروز شنیدم.»
البته این پایان امیدوارکننده شامل حال همه نمی‌شود. لینک همچنان مشکل آشکارش با مصرف قرص را پنهان می‌کند، اما این هفته روایت‌های ساختگی‌اش با هم جور درنمی‌آیند. آملیا که خودش تجربه مبارزه با اعتیاد را دارد، کم‌کم متوجه نشانه‌ها می‌شود. بازگشت جو به کار خبر خوبی است، ولی در زندگی مشترکش مسئله‌ای نگران‌کننده همچنان زیر سطح باقی مانده است.
در سوی دیگر، دیدار کوان با پدرش، که پایان قسمت گذشته زمینه آن را فراهم کرده بود، با خشم آغاز می‌شود. کوان مردی را که در چهارسالگی رهایش کرده، چیزی بیشتر از یک «اهداکننده اسپرم» نمی‌داند و از او می‌خواهد برود. پاسخ پدر اما مسیر گفت‌وگو را عوض می‌کند: «دارم می‌میرم.»
پدر کوان توضیح می‌دهد که چهار سال پیش به سرطان خون مبتلا شده و درمان‌های مختلف برایش نتیجه‌ای نداشته‌اند. یک کارآزمایی بالینی هنوز می‌تواند فرصتی پیش پایش بگذارد، اما بدون اهداکننده سازگار مغز استخوان، امکان شرکت در آن را ندارد. همین اشاره از ابتدا سایه تردید را بر انگیزه واقعی این دیدار می‌اندازد.
کوان می‌گوید برای او احساس دلسوزی نمی‌کند، ولی وقتی نشانه‌های کم‌آبی بدنش را می‌بیند، غریزه پزشکی‌اش بر خشم غلبه می‌کند. پدر برای آمدن به این ملاقات، دریافت مایعاتش را از دست داده و کوان پیشنهاد می‌دهد همان‌جا به وضعیتش رسیدگی کند.
بعد، اعترافی تازه فاصله آن‌ها را برای لحظاتی کمتر می‌کند. پدر می‌گوید شبی که خانواده را ترک کرده، قصد داشته با خودرو از روی پل سقوط کند، اما نتوانسته و به‌جای آن به کانادا رفته است. شکست کسب‌وکار نوپایش تمام پول خانواده را از بین برده بود و شرم و افسردگی، او را به فرار از خانه کشانده بودند.
این توضیح گذشته را پاک نمی‌کند، اما کوان را به انجام آزمایش برای بررسی سازگاری مغز استخوانش ترغیب می‌کند. او حتی پیشنهاد می‌دهد هنگام سفر آینده‌اش به ونکوور برای شرکت در یک کنفرانس، با پدرش قهوه بخورد. برای مدتی کوتاه، به نظر می‌رسد رابطه آن‌ها فرصتی برای ترمیم پیدا کرده است.
اما لوکاس و جولز مکالمه تلفنی پدر کوان با پزشکش را می‌شنوند؛ گفت‌وگویی که در آن، با خوشحالی از موافقت پسرش برای انجام آزمایش خبر می‌دهد. لحن او این گمان را تقویت می‌کند که شاید گرفتن همین موافقت، هدف اصلی سفرش به گری اسلون بوده است.
جولز آنچه شنیده به کوان می‌گوید، اما واکنش او تند است. کوان در راهرو خشمش را بر سر جولز خالی می‌کند و می‌گوید او هیچ تصوری از احساسش ندارد. با این حال، در نهایت هشدار جولز را با پدرش در میان می‌گذارد و رویارویی تازه، آن‌ها را دوباره به نقطه آغاز برمی‌گرداند؛ شاید حتی با زخمی عمیق‌تر از قبل. فرصتی که برای نزدیک شدن ساخته شده بود، زیر بار تردید و بی‌اعتمادی فرو می‌ریزد.
رابطه سیمون و وس هم در این قسمت آرام نمی‌گیرد. وس از اینکه سیمون بدون مشورت با او، لوکاس را برای بازگشت به خانه دعوت کرده ناراحت است و صریح می‌گوید نمی‌خواهد در تصمیم‌های او نادیده گرفته شود.
بعدتر، با بروز علائم سرخک در یک بیمار، وس فاش می‌کند که به‌دلیل نقص ایمنی ژنتیکی واکسن نزده است. سیمون از اینکه پیش‌تر چیزی درباره این موضوع نشنیده، تعجب می‌کند. وس هم از همین بحث استفاده می‌کند و سیمون را به اعتراف درباره هم‌خوابگی‌اش با لوکاس می‌کشاند. سیمون اصرار دارد که قصد ازسرگیری رابطه با لوکاس را ندارد، اما با توجه به اتفاق‌های اخیر، تردید وس چندان دور از انتظار نیست.
در خانه بیلی و وارن، یک شوخی درباره حسادت به مشاجره‌ای جدی تبدیل می‌شود. بن به خانه می‌آید و همسرش را در حال درس خواندن با هم‌کلاسی تازه‌اش، هیلاری، می‌بیند؛ نامی که شاید انتظار دیگری ایجاد کند، اما صاحبش مردی بسیار جذاب است.
کل‌کل اولیه خیلی زود به بحثی می‌رسد که در آن بن اعتراف می‌کند زیر فشار زندگی احساس غرق شدن دارد. بیلی نیز نمی‌خواهد اشتباه‌های گذشته تکرار شوند. ازدواج او با تاکر زمانی شروع به از هم پاشیدن کرد که رابطه به حساب‌وکتاب سهم و فداکاری هر طرف تبدیل شد؛ رفتاری که بن قول می‌دهد هرگز در پیش نگیرد.
جولز و وینستون هم پس از گذراندن شب با یکدیگر، هنوز درباره رابطه‌شان به جمع‌بندی نرسیده‌اند. جولز می‌گوید بالاخره باید درباره آن حرف بزنند، اما وینستون ترجیح می‌دهد فعلا از همان لحظه لذت ببرد. تا پایان قسمت، تجربه‌های تلخ روز و برخورد تند کوان باعث می‌شود جولز هم دیگر حوصله چنین گفت‌وگویی را نداشته باشد.
این قسمت برای جو با بازیابی بخشی از اعتمادبه‌نفسش تمام می‌شود، اما دیگر شخصیت‌ها هنوز میان حرف‌های ناگفته، زخم‌های قدیمی و اعتماد آسیب‌دیده گرفتارند. شما از بازگشت جو به پزشکی خوشحال شدید؟ فکر می‌کنید کوان می‌تواند دوباره به پدرش اعتماد کند، یا این دیدار فاصله آن‌ها را بیشتر کرده است؟
