قسمت هفتم فصل اول «Cupertino»؛ نبرد مایکل با پدر و هوش مصنوعی

قسمت هفتم فصل اول «Cupertino» با عنوان «Yungwood» بالاخره به مایکل پرایس فرصت می‌دهد از نقش وکیل باتجربه و تکیه‌گاه دیگران فاصله بگیرد و درد خودش را آشکار کند. پرونده یک رپر که آثارش خوراک تولید موسیقی با هوش مصنوعی شده، او را مقابل پدرش قرار می‌دهد؛ مردی که اختلاف مایکل با او بسیار عمیق‌تر از رقابت حرفه‌ای است. هم‌زمان، اولیویا برای نجات برادر و محافظت از والدینش با شبکه‌ای از کلاهبرداران درگیر می‌شود و نزدیک است خودش نیز قربانی شود. حاصل، قسمتی است که میان دو شخصیت اصلی تعادل برقرار می‌کند و پیروزی‌های حقوقی و شخصی را به لحظاتی از آسیب‌پذیری پیوند می‌زند. ادامه مطلب، داستان و پایان قسمت را فاش می‌کند.

پرونده این هفته به یانگ‌وود، با بازی متد من، مربوط است؛ هنرمندی که ضبط‌هایش از طریق گلد آرتیست استودیوز به پلتفرم موسیقی نویزمنت رسیده و حالا نسخه‌های مشابه ساخته‌شده با هوش مصنوعی، با آثار اصلی او رقابت می‌کنند. این نسخه‌ها از ۳۵ قطعه او بهره برده‌اند و ده میلیون بار شنیده شده‌اند؛ موفقیتی که برای صاحب آن صدا و موسیقی، به معنای کاهش مخاطب و درآمد است.

اولیویا و ناتالیا برای پذیرفتن پرونده تردید دارند. دعوای حقوقی بر سر کپی‌رایت می‌تواند سال‌ها طول بکشد و ورود هوش مصنوعی، مسئله را پیچیده‌تر می‌کند. احتیاط آن‌ها نشانه بی‌اعتنایی به هنرمند نیست؛ منابع محدود موسسه اجازه نمی‌دهد هر مبارزه‌ای، صرفا به دلیل درست بودن هدفش، انتخاب مناسبی باشد. مایکل اما پیشنهاد می‌دهد به‌جای آغاز جنگی طولانی، ابتدا برای متوقف کردن انتشار یک قطعه اقدام کنند و از آن به‌عنوان اهرم مذاکره استفاده کنند.

این راهبرد عملی است، ولی انگیزه مایکل فقط حقوقی نیست. وکیل طرف مقابل، پدرش، بایارد دایموند با بازی جو مورتون است. از سوی دیگر، موسیقی یانگ‌وود با خاطرات خواهر مایکل، آنا، گره خورده؛ آن‌ها با هم به کنسرت‌های او می‌رفتند و عکس‌های آن دوران هنوز باقی مانده است. بنابراین، پرونده برای مایکل هم فرصتی برای دفاع از هنرمندی محبوب است و هم میدان رویارویی با گذشته‌ای که نتوانسته با آن کنار بیاید.

تقابل پدر و پسر از همان شیوه خطاب کردن آغاز می‌شود. بایارد در دادگاه مایکل را «پسرم» صدا می‌زند؛ عبارتی که در این موقعیت، بیشتر از محبت خانوادگی، یادآور سلسله‌مراتب است. او می‌کوشد حریفش را در جایگاه فرزند نگه دارد، نه وکیلی مستقل و هم‌سطح. جو مورتون برای انتقال این سلطه نیازی به نمایش اغراق‌آمیز ندارد. اطمینان کلام و رفتار بایارد کافی است تا روشن شود چرا حتی حضورش، مایکل را متشنج می‌کند.

دفاع بایارد بر کمرنگ کردن تفاوت میان الهام هنری و تولید ماشینی استوار است. او می‌گوید مدل با هزاران قطعه آموزش دیده، نه فقط موسیقی یانگ‌وود، و با شناخت الگوها و توالی آکوردها اثر تولید می‌کند. سپس با اشاره به شباهت‌هایی میان موسیقی موکل مایکل و آثار قدیمی‌تر، استدلال می‌کند که همه هنرها بر آنچه پیش‌تر وجود داشته بنا شده‌اند. حضور فردی که مدعی نویسندگی قطعه مشابه است و هوش مصنوعی را کنار ابزارهایی مانند اتوتیون می‌گذارد، همین دفاع را تقویت می‌کند.

نقطه قوت قسمت این است که بحث را صرفا به ترس از فناوری تقلیل نمی‌دهد. پرسش اصلی درباره رضایت، سهم خالق و سازوکاری است که می‌تواند از آثار او برای ساخت رقیب تجاری‌اش استفاده کند. البته الهام گرفتن، نمونه‌برداری موسیقایی و استفاده از ابزارهای دیجیتال نیز بحث‌های حقوقی خود را دارند و نباید همه را بی‌قیدوشرط مشروع دانست. اما قیاس بایارد، تفاوت میان انتخاب خلاقانه یک هنرمند و تولید انبوه نسخه‌هایی برای رقابت با همان هنرمند را نادیده می‌گیرد. قسمت همین فاصله را هدف قرار می‌دهد، نه اینکه حکمی جامع درباره تمام کاربردهای هوش مصنوعی صادر کند.

یانگ‌وود نیز فقط موضوع بحث وکلا باقی نمی‌ماند. متد من به خشم او انرژی می‌دهد؛ خشمی که از احساس تصاحب شدن حاصل کارش می‌آید. از دست دادن کنترل در دادگاه به اخراج و بازداشت شبانه‌اش می‌انجامد، اما پیش از آن، از طریق پخش زنده اینستاگرام هوادارانش را فرا می‌خواند: «جلوی این محتوای بی‌کیفیت رو بگیرید!» این واکنش، هزینه انسانی پرونده را از پشت اصطلاحات حقوقی بیرون می‌کشد.

راه پیروزی زمانی باز می‌شود که تیم مایکل درمی‌یابد «نویزمنت» فقط میزبان نسخه‌های ماشینی نیست؛ آثار اصلی یانگ‌وود را هم در اولویت پایین‌تری قرار می‌دهد. به این ترتیب، دعوا از شباهت دو قطعه به نحوه هدایت مخاطب گسترش پیدا می‌کند. واکنش قاضی، که خودش از جایگزین شدن موسیقی جیمی بافت با نسخه‌های مصنوعی ناراضی است، کمی راحت و خوش‌اقبالانه به نظر می‌رسد. بااین‌حال، حضور فعال ناتالیا در دادگاه نشان می‌دهد این شراکت فقط بر توانایی مایکل و اولیویا متکی نیست.

توافق نهایی شامل حذف قطعات رقیب و پرداخت یک میلیون دلار خسارت است، به شرط امضای توافق‌نامه محرمانگی. این شرط، پایان خوش را محدود می‌کند. یانگ‌وود به نتیجه‌ای مفید برای خودش می‌رسد، اما پرونده لزوما به پیروزی عمومی برای دیگر هنرمندان تبدیل نمی‌شود. برای اولیویا نیز یادآور همان واقعیتی است که قبلا با آن روبه‌رو شده بود: موکل ممکن است مصلحت شخصی‌اش را بر هدف بزرگ‌تر ترجیح دهد.

در خط داستانی اولیویا، اعتماد به شکل دیگری مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرد. پس از کلاهبرداری از جیکوب، فردی با عنوان نماینده بخش مقابله با تقلب بانک تماس می‌گیرد و نزدیک است اولیویا را هم به دام بیندازد. تماس نخست با ادعای جلوگیری از تراکنش مشکوک، اعتماد می‌سازد تا درخواست بعدی برای باز کردن لینک، طبیعی به نظر برسد. نکته مهم این است که حتی شخصیت دقیق و محتاطی مانند اولیویا نیز، وقتی نگران خانواده‌اش است، می‌تواند آسیب‌پذیر باشد.

اولیویا به‌موقع شک می‌کند و از ویک کمک می‌گیرد. آن‌ها با فرستادن لینکی که ویک آماده کرده، دام را به سمت کلاهبردار برمی‌گردانند؛ دسترسی او به سیستمش مختل می‌شود، امکان ردگیری فراهم می‌آید و پول جیکوب بازگردانده می‌شود. این ضدحمله بیش از آنکه تصویری واقع‌گرایانه از مقابله با جرائم سایبری باشد، راه‌حل سرگرم‌کننده سریال است. نکته کاربردی‌تر همان مکث اولیویا پیش از اعتماد به لینک است: ادعای تماس‌گیرنده درباره هویتش، به‌تنهایی اعتبار ایجاد نمی‌کند.

آشتی اولیویا و جیکوب پیش از بازگشت او به ویسکانسین، پایان گرم‌تری به این ماجرا می‌دهد. وقتی برادرش می‌گوید خوشحال است که او خانه‌اش را پیدا کرده، منظور فقط یک شهر یا شغل نیست؛ آدم‌هایی هستند که اولیویا می‌تواند به آن‌ها تکیه کند. بیرون رفتن او با ویک و رقصیدنشان نیز ادامه همین گشایش است، هرچند هنوز برای نتیجه‌گیری قطعی درباره آینده رابطه‌شان زود است.

مهم‌ترین لحظه قسمت اما به مایکل تعلق دارد. او سرانجام درباره مرگ آنا حرف می‌زند. در روایت مایکل، فشار پدر برای وکیل شدن آنا و احساس همیشگی کافی نبودن، بخشی از رنجی است که خواهرش تحمل می‌کرد. این توضیح، خشم او را قابل‌فهم می‌کند، اما خودکشی را نباید به یک علت فروکاست. آنچه صحنه نشان می‌دهد، تجربه و برداشت برادری سوگوار است که نتوانسته فقدانش را از رابطه با پدر جدا کند.

مایک کولتر در این اعتراف، از استحکام آشنای مایکل فاصله می‌گیرد. فروپاشی او کنار اولیویا، رابطه آن‌ها را از همراهی استاد و شاگرد به شراکتی متقابل نزدیک‌تر می‌کند. مایکل تا امروز کسی بوده که اعتماد می‌داده و پشت دیگران می‌ایستاده؛ حالا اجازه می‌دهد دیگری پشت او بایستد. «Yungwood» با وجود گره‌گشایی‌های آسانش، به همین دلیل اثر می‌گذارد: بزرگ‌ترین دستاورد مایکل شکست دادن پدر در دادگاه نیست، بلکه پذیرفتن این است که لازم نیست دردش را به‌تنهایی حمل کند.