برای شما که نام‌تان ستاره است؛ استاد بهرام بیضایی

نگاشتن برای شما، و از شما گفتن دشوار است. واژه‌ها برای شما که خود استادِ سخن هستید، و جهانی را با آن‌ها رقصیده‌اید، کم می‌آورند. بی‌شک اگر در صدسال پس از این، چیزی برای تفاخرِ ملتِ ما از این دورانِ نکبت، بی‌آبی و خشک‌سالی، قحط‌الرجالی و ناراستی، بی‌رگی و بی‌هوده‌گی، بی‌سوادی و بی‌پژوهشی، بی‌عشقی و بی‌حسی، بی‌رگی و بی‌‌جانی، و بی‌ماری و بی‌کاری وجود داشته باشد، آثارِ گران‌بهای شماست.
از سینمای شما و کارگردانی‌تان سخن نمی‌گوئیم، زیرا تکنیک همواره در حالِ رشد و گذار است. اما طرحِ اندیشه و فکر، جریانی ازلی و ابدی است. شما از همان‌ چیزهایی سخن گفته‌اید که ایبسن، آنوی، گوته، مولیر، شکسپیر، مارلو، سنکا، اوریپید، سوفوکل، اشیل، سقراط و دیگر بزرگانِ فضل و دانش گفته‌اند. آیا عمقِ نگاه و گستردگیِ اندیشه‌ی اینان کهنه‌ شده است؟ تاریخ‌ْمصرف‌شان تمام شده یا می‌شود؟ هرگز… و شما جاودان خواهید ماند تا ابدالآباد.
شما آبروی عصر و نسلِ خود هستید.
شما نگاشتید، فریاد زدید تا همواره کاخِ ظلم بلرزد. حکایتِ شما، حکایتِ همان طاغی‌ست که گفت: «حالا که خورد و خوابی برای ما مردمان و بی‌چاره‌گان نیست، بگذار آرامشی هم برای حاکمان نباشد». و شما خوابِ ظالمان را همواره برآشفته‌اید… چه نیکو خصالی.
امروز پنجمین روز از دهمین ماهِ سال ۱۳۹۹ زادروزِ شماست؛ این خجسته فالی را در پایانِ چهاردهمین قرنِ شمسی، برای خود برکت می‌دانیم. چه خوش قرنی خواهد بود قرنِ پانزدهم که تئاترهای ما با اجرای آثارِ جاودانه و ارزشمندِ شما حیاتِ خود را آغاز کنند.
زادروزتان پیروز و خجسته باد، زالِ بی‌مرگ و جاودانه‌ی ادب و هنر ایران؛ استاد بهرام بیضایی💠

خانه‌ ‌تئاتر/ پنجم دی ۹۹