تیلور شریدان: برای جایزه امی سریال نمیسازم؛ مدیران استودیوها از قصهگویی چیزی نمیدانند
تیلور شریدان، خالق سریالهایی چون «Yellowstone» و «Landman»، در گفتوگویی مفصل از روند نویسندگی و نگاهش به صنعت سرگرمی سخن گفت؛ گفتوگویی که در آن از مدیران استودیوها، منتقدان تلویزیونی و حتی شهر لسآنجلس بهشدت انتقاد کرد و صریحاً گفت هیچ علاقهای به بردن جایزه امی ندارد.
شریدان در پادکست «The Bill Simmons Podcast» که بهظاهر برای معرفی کتاب تازهاش با عنوان «How Not To Die In Prison» انجام شده بود، درباره تغییر مسیرش از بازیگری به نویسندگی توضیح داد و گفت از همان ابتدا تصمیم داشته برخلاف جریان رایج حرکت کند.
او گفت: «وقتی نویسندگی را شروع کردم، میدانستم که فقط یک کار را میخواهم انجام ندهم؛ اینکه مثل بقیه باشم. کاری که بقیه میکردند، در اصل میانبر زدن بود؛ یعنی شکستن ابتداییترین و بنیادیترین قواعد قصهگویی، چون نمیتوانستند داستانشان را درست تعریف کنند.»
شریدان در ادامه با توضیح نگاهش به روایت در سینما افزود: «در یک فیلم، باید چیزی را که در حال رخ دادن است به من نشان بدهید. دوربین باید داستان را جلو ببرد. دیالوگ باید به من بگوید آدمهای این دنیا درباره اتفاقات چه احساسی دارند، چه کاری میخواهند انجام دهند یا آرزو میکنند چه کاری را کرده یا نکرده بودند.»
او در بخشی دیگر از صحبتهایش، فیلمهای مارول را نیز هدف انتقاد قرار داد و گفت شخصیتهای این آثار اغلب درگیر «تخلیه اطلاعاتی» هستند؛ اطلاعاتی که به گفته او مخاطب باید آنها را دنبال کند تا به صحنههای اکشن برسد، بهجای اینکه خود اکشن داستان را پیش ببرد.
خالق «Yellowstone» که بیرون از فورت ورث تگزاس زندگی میکند و اقامتگاهی هم در وایومینگ دارد، معتقد است بسیاری از نویسندگان ساکن لسآنجلس و نیویورک، فرصت کافی برای تأمل و اندیشیدن ندارند.
او سپس بهشدت از مدیران استودیوها و شبکههای تلویزیونی انتقاد کرد و گفت: «آنها هیچ نمیدانند.» شریدان در ادامه افزود: «قبلاً وقتی استیو مککوئین ستاره پارامونت بود و بابی ایونز استودیو را اداره میکرد، اوضاع اینطور نبود، چون نویسندهها آزاد بودند. کارگردانها هم کاملاً آزاد بودند. بازنویسیهای بیپایان وجود نداشت. جلسه با مدیران درباره لحن و فضا و این مزخرفات هم نبود.»
او با حملهای مستقیمتر گفت بیشتر مدیران استودیوها و شبکهها اساساً مدیران بازاریابی هستند یا افرادیاند که مثلاً حقوق خواندهاند و بعد از مسیرهای اداری وارد این صنعت شدهاند، نه از مسیر قصهگویی. به گفته شریدان، این افراد در نهایت به موقعیت تصمیمگیری میرسند، در حالی که چیزی از توسعه داستان نمیدانند و همین باعث میشود از واکنش مخاطب بترسند.
شریدان گفت این مدیران حتی میخواهند قبل از آنکه مخاطب با یک شخصیت آشنا شود، خلاصهای کامل از او دریافت کنند. او افزود: «در این مقطع، کسبوکار ما واقعاً در اختیار همین مدیران است، چون آنها تصمیم میگیرند که آیا فیلمنامه شما اصلاً وارد تولید بشود یا نه. آنها میخواهند همه عناصر را کنترل کنند.»
او درباره توافقش با پارامونت (Paramount) هم توضیح داد که از ابتدا شرطش روشن بوده است. شریدان گفت: «من به آنها گفتم اینجا دموکراسی نیست. هیچ کمیتهای در کار نیست. شما به من پول میدهید، پول زیادی هم میدهید، و من این سریالها را تحویلتان میدهم. من آدمی معمولی هستم و داستانهایی تعریف میکنم که آدمهای معمولی آن را میفهمند. این یعنی بخش بزرگی از آمریکا. شما با من امی نمیبرید، اما من هم دنبال بردن امی نیستم.»
او در ادامه تأکید کرد: «هدف من این است که کسی را روی کاناپه بنشانم و تحت تأثیر قرارش بدهم؛ وادارش کنم فکر کند، بخندد، بترسد و هیجانزده شود. من این را از یک سریال میخواهم و همان را هم میسازم.»
این اظهارات در حالی مطرح شده که تنها سه هفته پیش، پارامونت برای تقویت شانس آثار شریدان در فصل جوایز، رویداد ویژهای برای «Landman» و «The Madison» برگزار کرده بود؛ برنامهای که چهرههایی چون بیلی باب تورنتون، اندی گارسیا و سم الیوت نیز در آن حضور داشتند.
شریدان همچنین از منتقدان تلویزیونی هم به تندی یاد کرد. او با اشاره به حضور دمی مور در فصل اول «Landman» گفت از ابتدا به این بازیگر گفته بود که در فصل نخست بیشتر حضوری محدود خواهد داشت و نقش اصلیاش در فصل دوم شکل میگیرد. شریدان توضیح داد که میدانسته منتقدان به این تصمیم حمله خواهند کرد.
او گفت: «منتقدها قرار است سراغم بیایند. میگویند از دمی مور بهدرستی استفاده نکردهام، نمیتوانم برای زنان بنویسم و از این حرفها. بعد هم قرار است شوهر شخصیت او را بکشم و او مجبور شود شرکت نفتی را اداره کند.» شریدان ادامه داد: «من و منتقدها… اصلاً برایم مهم نیست چه فکر میکنند و همین هم بهشدت عصبانیشان میکند. خودم اولین کسی هستم که میگویم بعضی کارهایی که میکنم کمی آنها را تحریک میکند، و این هم یکی از همانهاست. راستش، به جهنم.»
او در پایان، از بیعلاقگیاش به لسآنجلس هم بدون تعارف حرف زد؛ آن هم در شرایطی که اخیراً قرارداد بزرگی با انبیسییونیورسال (NBCUniversal) امضا کرده است. شریدان گفت: «تنها راهی که باعث میشود به لسآنجلس برگردم این است که آن شهر از ایالات متحده جدا شود و من را برای پس گرفتنش به ارتش فرا بخوانند. تنها راه همین است.»
او در مقابل از نیویورک تمجید کرد و گفت: «من نیویورک را دوست دارم. آن شهر خیلی قدرتمندتر از آن است که هر باد سیاسی بتواند به هر سمتی پرتش کند. اما لسآنجلس روی شن ساخته شده است.»
اظهارات تازه تیلور شریدان بار دیگر نشان میدهد او نهتنها در آثارش، بلکه در موضعگیریهای رسانهایاش هم چهرهای جنجالی و بیپرده است؛ فیلمساز و نویسندهای که ترجیح میدهد بهجای جلب نظر مدیران و منتقدان، مستقیماً با مخاطب عام حرف بزند.
