جانیکزا براوو با فیلم جنایی «Preppy» به سینما بازمیگردد
کارگردان تحسینشده «Zola» قرار است از ۲۱ سپتامبر فیلمبرداری پروژه تازهاش را در نیویورک آغاز کند؛ اثری الهامگرفته از پرونده جنجالی «قتل پرپی» در سال ۱۹۸۶.
جانیکزا براوو پس از شش سال دوری از کارگردانی فیلم بلند، ظاهراً آماده بازگشت به پرده سینماست. نام این فیلمساز که آخرین اثر بلندش، کمدی سیاه تحسینشده «Zola»، در سال ۲۰۲۰ بود، در فهرست تولیدات نشریه پروداکشن ویکلی برای پروژهای با عنوان «Preppy» دیده شده است؛ فیلمی که فیلمبرداری آن از ۲۱ سپتامبر در نیویورک آغاز خواهد شد.
«Preppy» از پرونده مشهور موسوم به «قتل پرپی» در سال ۱۹۸۶ الهام میگیرد؛ ماجرایی که در تابستانی گرم در نیویورک رخ میدهد. داستان فیلم درباره دو زن جوان است که بیخبر از یکدیگر، دل به مردی جذاب اما خطرناک میبندند. زمانی که یکی از آنها در سنترال پارک به قتل میرسد، این پرونده به جنجالی رسانهای بدل میشود و بحثهایی گسترده درباره رابطه جنسی، امتیاز طبقاتی و حقوق قربانیان را برمیانگیزد.
هنوز اطلاعاتی درباره بازیگران «Preppy» منتشر نشده، اما با نزدیک بودن زمان آغاز تولید، انتظار میرود جزئیات تیم بازیگری نیز بهزودی اعلام شود. طبق اطلاعات فعلی، فیلمبرداری تا اواخر اکتبر ادامه دارد و در نتیجه، احتمال نمایش فیلم در سال ۲۰۲۷ جدی به نظر میرسد.
براوو در سالهای پس از «Zola» از فضای تصویر دور نبوده است. او در این مدت چند قسمت از سریالهای مطرح «Atlanta»، «The Resort» و «The Bear» را کارگردانی کرده، اما بازگشتش به سینما همواره با تأخیر مواجه شده است. پروژه زندگینامهای او درباره مارتا استوارت با بازی کیت بلانشت نیز همچنان در مرحله توسعه قرار دارد.
«Zola» که براوو را بیش از پیش در جایگاه یکی از فیلمسازان متفاوت نسل خود تثبیت کرد، بر پایه رشتهتوییت وایرالی از سال ۲۰۱۵ ساخته شده بود. فیلم داستان یک رقصنده اهل دیترویت را روایت میکرد که همراه دوست تازهاش راهی سفری به تمپا میشود، اما خیلی زود درمییابد این سفر بخشی از نقشهای خطرناک برای روسپیگری است. کلمن دومینگو نیز در آن فیلم، یکی از بهیادماندنیترین نقشآفرینیهایش را ارائه داد.
براوو در «Zola» توانست آشوب، طنز تلخ و هراس یک ماجرای واقعینما را با فرمی پرزرقوبرق و عصبی ترکیب کند. حالا «Preppy» میتواند فرصتی باشد تا او همین نگاه تند و بیپرده را به یکی از جنجالیترین پروندههای جنایی نیویورک ببرد؛ پروندهای که حتی چهار دهه بعد، همچنان پرسشهایی ناراحتکننده درباره قدرت، رسانه و نگاه جامعه به قربانیان مطرح میکند.
