جان تراولتا دو فیلمنامه دنباله «Face/Off» را رد کرد؛ «جادوی فیلم را نفهمیده بودند»
ستاره اکشن جان وو میگوید مشکل فقط بیعلاقگیاش به دنبالهها نیست؛ نسخههای پیشنهادی، مهمترین دلیل جذابیت تقابل او و نیکلاس کیج را کنار گذاشتهاند.

جان تراولتا در سالهای اخیر برای حضور در اکشنهای کمسروصدا چندان سختگیر به نظر نرسیده، اما پای بازگشت به یکی از محبوبترین فیلمهای کارنامهاش که وسط آمده، دو بار پاسخ منفی داده است. او میگوید دو نسخه از فیلمنامه دنباله «Face/Off» را خوانده و هیچکدام نتوانستهاند قانعش کنند که این بازگشت ارزش انجام دادن دارد. از نگاه تراولتا، نویسندگان چیزی را از قلم انداختهاند که تمام جذابیت فیلم اصلی روی آن بنا شده بود: لذت تماشای دو ستاره که جای یکدیگر بازی میکنند.
تراولتا در گفتوگو با کولایدر توضیح داده که اصولاً علاقه چندانی به دنبالهها ندارد و برای پذیرفتن چنین پروژهای به دلیل محکمی نیاز دارد: «خیلی اهل دنبالهها نیستم؛ خودم هم چندان دوستشان ندارم. برای همین میگویم: پول را نشانم بده! البته منظورم واقعاً پول نیست؛ یعنی نشانم بدهید این فیلم ارزش ساخته شدن دارد.»
او سپس روشن کرده که ایرادش به دو فیلمنامه پیشنهادی، فراتر از یک بیمیلی عمومی بوده است: «دنبالهها خیلی وقتها درست از آب درنمیآیند و آن دو فیلمنامهای که برایم فرستادند هم مسیر درستی نرفته بودند. عجیب بود که چطور ایده اصلی را از دست داده بودند. آدمهای درگیر پروژه عاشق فیلماند، اما نفهمیده بودند چرا جواب داد و دنباله برای موفق شدن به چه عناصری نیاز دارد.»
به گفته تراولتا، آن عنصر کلیدی کاملاً روشن است: «شوخی و جادوی ماجرا این است که ما جای هم باشیم، اما دیگر خبری از این نبود. داستان به چیز دیگری تبدیل شده بود. با خودم گفتم باید دستکم ترفندی پیدا کنید که اجازه بدهد دوباره آن خوشگذرانی را داشته باشیم.»
این اعتراض، به قلب جذابیت «Face/Off» میزند. فیلم جان وو فقط به لطف ایده عجیب تعویض چهره ماندگار نشد؛ آن ایده بهانهای بود تا تراولتا با انرژی مهارنشدنی، شخصیت نیکلاس کیج را اجرا کند و کیج در مقابل، اضطراب و رنج شخصیت تراولتا را به نمایش بگذارد. تماشاگر صرفاً شاهد جابهجایی هویت دو شخصیت نبود؛ دو ستاره را میدید که شیوه بازی و حضور یکدیگر را تصاحب کردهاند.
کبوترهای جان وو، تیراندازیهای اسلوموشن و احساسات پراغراق هم این بازی را به اکشنی اپرایی تبدیل میکردند؛ فیلمی که باورپذیری را چندان جدی نمیگرفت، اما منطق نمایشی خودش را با اعتمادبهنفس پیش میبرد. حذف آن بازی دوطرفه، خطر تبدیل دنباله به اکشنی معمولی با نامی آشنا را به همراه دارد.
پروژه دنباله «Face/Off» چند سال است که در مرحله توسعه مطرح میشود. آدام وینگارد در مقطعی برای کارگردانی به آن پیوسته بود و سایمون برت روی فیلمنامه کار میکرد. گزارشهای بعدی نیز از احتمال بازگشت تراولتا و کیج و تمرکز داستان بر فرزندان شان آرچر و کاستور تروی خبر میدادند. بااینحال، مشخص نیست دو نسخهای که تراولتا رد کرده، دقیقاً چه نسبتی با این طرحها داشتهاند. بنابراین نمیتوان با قطعیت گفت ایده انتقال داستان به نسل بعد، دلیل مخالفت او بوده است.
بازگشت احتمالی کیج یک مانع روایی دیگر هم دارد: کاستور تروی در پایان فیلم اصلی، پس از اصابت نیزه به سینهاش، کشته میشود. دنباله برای بازگرداندن او باید راهحلی پیدا کند که فقط یک ترفند برای حضور دوباره ستاره فیلم نباشد.
در این میان، تناقض کارنامه تراولتا سوژه کنایه شده است. بازیگری که طی سالهای اخیر در آثاری چون «Gotti»، «The Fanatic»، «Trading Paint»، «Cash Out»، «Mob Land» و حالا «High Rollers» حضور داشته، برای دنباله یک اکشن محبوب چنین معیار سختی تعیین کرده است. بااینحال، همین تناقض لزوماً استدلال او را بیاعتبار نمیکند.
بازگرداندن نام «Face/Off» آسانتر از بازسازی لذت تماشای آن است. حرف تراولتا، فارغ از کیفیت انتخابهای دیگرش، یادآوری مهمی دارد: دنباله فقط به چهرههای آشنا نیاز ندارد؛ باید بداند تماشاگر نخستین بار چرا عاشق آنها شده است.





