جینا مسزاروس از «The Body» میگوید؛ نقش رویایی لیزبث و دوستیهایی که زندگیاش را تغییر دادند

جینا مسزاروس، بازیگر نقش لیزبث در سریال «The Body» نتفلیکس (Netflix)، هنوز در حال کنار آمدن با اتفاقی است که آن را بزرگترین فرصت بازیگری خود میداند. او از مسیر غیرمنتظره پیوستن به این سریال، تمرینهای فشرده رقص و تلاش برای درک شخصیتی گفته که پشت رفتارهای بحثبرانگیزش، اشتیاقی عمیق به پذیرفته شدن در یک جمع دارد.
«The Body» داستانی درباره بلوغ و روابط اعضای تیم رقص یک مدرسه کاتولیک است. مسزاروس در آن نقش لیزبث را بازی میکند؛ دختری بیرون از حلقه دوستان که به تیم رقص لاینز میپیوندد و رابطهای پیچیده با آنیا، با بازی کریستینا بوگیچ، پیدا میکند. جایگاه لیزبث در گروه و شیوه استفادهاش از موقعیتها، برای مسزاروس فرصتی بوده تا شخصیتی را فراتر از برچسبهای ساده خوب و بد بازی کند.
تنها یک ماه پیش، این بازیگر در خانهاش در کانادا بود؛ برف اکتبر تازه باریده بود و او پس از پایان شش ماه فیلمبرداری، همچنان منتظر انتشار سریال مانده بود. اما در هفته نخست عرضه «The Body»، توجه مخاطبان در فضای مجازی و محافل هالیوود به گروه بازیگران جوان آن جلب شد و مسزاروس نیز همراه همبازیهایش در برنامهها و مهمانیهای مرتبط حضور پیدا کرد.
مسیر رسیدن او به این پروژه از همان ابتدا غیرمنتظره بود: «فکر نمیکنم حتی برای این نقش معرفی شده بودم. دو ماه پیش از شروع فیلمبرداری، مدیر برنامههایم ایمیل زد که یکی از تهیهکنندگان تماس گرفته و خواسته ویدئوی تست بفرستم.»
اطلاعات اولیهاش بسیار محدود بود، اما همان مقدار برای جذب شدن به نقش کفایت کرد: «فقط خلاصه داستان، توضیحی مبهم درباره شخصیت و سه صحنهای را داشتم که به من داده بودند. ولی همین کافی بود تا تمام فکرم درگیرش شود.»
پس از تست اولیه، برای مرحله بعد و چند جلسه سنجش هماهنگی با بازیگران دیگر دعوت شد. قرار بود تا آن زمان سه قسمت اول فیلمنامه را دریافت کرده باشد، اما هنوز آنها را نخوانده بود و تصویر کاملی از نقش نداشت: «حتی نمیدانستم چقدر خوششانسم. احساس میکنم انگار بخت با من یار بود و در نهایت به بزرگترین نقش رویاییای رسیدم که میتوانستم تصور کنم.»
علاقه مسزاروس به بازیگری نیز، به گفته خودش، بیشتر یک اطمینان درونی بوده تا تصمیمی که در لحظهای مشخص گرفته باشد. در کودکی، بازیگران همسنوسالش توجه او را جلب میکردند، بهویژه وقتی میدید والدینش چقدر به آنها توجه نشان میدهند.
«راستش بیشتر شبیه یک جور دانستن بود. با خودم میگفتم این همان کاری است که قرار است انجام بدهم. توجهی را میدیدم که پدر و مادرم به بازیگران کودک نشان میدادند؛ احتمالاً پشت این موضوع چیزهایی هست که باید بررسیشان کرد! بیشتر چیزهای زندگیام را شهودی پیش میبرم و بازیگری هم برایم کاری شهودی است که از آن لذت میبرم و بهطور طبیعی با آن ارتباط میگیرم.»
همین واکنش غریزی در مواجههاش با «The Body» نیز حضور داشت. او میگوید همیشه منتظر اثری است که کنجکاوش کند و نتواند مسیرش را از پیش حدس بزند: «هنوز کاملاً درک نکردهام که چقدر خوششانس بودهام. برای من بینقص است. پیدا شدن چنین پروژههایی خیلی نادر است و حمایت گرفتن برای ساختشان هم دشوار. واقعاً یک موهبت است.»
پیش از شروع فیلمبرداری، تمرینهای رقص فرصتی فراهم کرد تا بازیگران یکدیگر را بشناسند و رابطهای شکل بدهند که بعداً به کار گروهیشان کمک کرد. مسزاروس همکاری با رایان هفینگتون، طراح حرکات، را افتخاری بزرگ میداند، هرچند تمرینها از نظر جسمانی آسان نبودند.
«خیلی خوش میگذشت. عالی بود که میتوانستیم قبل از فیلمبرداری این رابطهها را بسازیم، با اینکه شخصیت من لزوماً دوست صمیمی همه نیست. رایان فوقالعاده است. بدنهایمان خیلی درد میگرفت و روزهای طولانیای داشتیم.»
در میانه این فرایند مشخص شد او برای نقشش الزاماً نیازی به یاد گرفتن تمام رقص ندارد، اما تا آن زمان حرکات را آموخته بود. نتیجه، تجربهای شد که با موقعیت لیزبث تناسب داشت: «کنار مینشستم و حس جا ماندن از جمع را تجربه میکردم؛ برای من خیلی شبیه لیزبث بود.»
نخستین برداشت مسزاروس از شخصیت، برخلاف آنچه شاید از رفتارهای لیزبث انتظار برود، طنزآمیز بود. او میگوید هنگام تست، بدون دانستن جزئیات داستان، صحنهها را بسیار خندهدار دیده بود: «فکر نمیکنم خیلیها چنین برداشتی داشتند. بازی کردنش برایم الهامبخش و لذتبخش بود و میخواستم بعد از شناخت بیشتر او، همچنان آن جنبه را حفظ کنم.»
در کنار این شوخطبعی، مهمترین اولویت او همدلی با لیزبث بود؛ اینکه بفهمد چرا هر کار را انجام میدهد و حتی در برابر ویژگیهای ناخوشایندش، برای او احترام قائل باشد.
«خیلی باهوش است و سریع میفهمد چطور از موقعیتها به نفع خودش استفاده کند. این برایم چشمگیر بود. راستش ویژگی قابلتحسینی در آدمی پیدا کردم که خودش چندان قابلتحسین نیست.»
مسزاروس نمیخواست بازیاش تنها بر ترسناک بودن یا کنترلگری شخصیت تکیه کند. از نظر او، دیدن لایههای دیگر لیزبث هم جذابتر است و هم به واقعیت انسانی نزدیکتر: «میدانم ممکن است رفتارهایش فریبکارانه به نظر برسد، اما فکر میکنم بیشتر فرصتطلب است. شاید خودش بذر را نکاشته باشد؛ فقط دارد به آن آب میدهد.»
منظور او این است که لیزبث لزوماً آغازگر تمام تنشها نیست، اما موقعیت موجود را تشخیص میدهد و به سود خود تقویت میکند. «این هم بازی کردن را لذتبخشتر میکند و هم واقعیتر است، چون هیچکس کاملاً خوب یا کاملاً بد نیست.»
موفقیت «The Body» پرسش درباره آینده حرفهای را نیز برای مسزاروس جدیتر کرده، هرچند او هنوز ترجیح میدهد مسیرش را با اعتماد به علاقه و شهودش طی کند. از میا گاث بهعنوان بازیگری یاد میکند که دوستش دارد و میگوید با وجود علاقه نهچندان زیادش به تماشای آثار ترسناک، بازی در آنها برایش جذاب است: «فکر میکنم بازی کردن چنین نقشهایی میتواند از نظر عاطفی رهاییبخش باشد. از هر کاری که کمی جسارت و خشونت در بافتش داشته باشد و اصیل باشد، استقبال میکنم.»
یکی از مهمترین دستاوردهای سریال برای او، دوستی با بازیگرانی بوده که در مرحلهای مشابه از زندگی حرفهایشان قرار دارند. مسزاروس دلیل صمیمیت گروه را قدردانی مشترک از این فرصت میداند: «همهمان از اول تا آخر خیلی خوشحال بودیم که آنجا هستیم و میخواستیم تمام توانمان را بگذاریم. هنوز از اینکه اصلاً به چنین جمعی راه پیدا کرده بودیم، شگفتزده بودیم.»
وقتی از خاطره ماندگار فیلمبرداری میپرسند، بهجای یک صحنه مشخص، از مجموعهای از لحظههای شلوغ، محبتآمیز و همراهی با دوستان تازهاش حرف میزند: «قبلاً هیچوقت عضو یک جمع بزرگ از دوستان دختر نبودم و این واقعاً زندگیام را تغییر داد. خیلی دوستداشتنی است. حالا احساس لیزبث را میفهمم، چون عضو یک گروه بودن واقعاً به آدم قدرت میدهد. دلم میخواهد همهشان را محکم بغل کنم.»





