دمت اوگار از اعتصاب غذا برای بازیگر شدن گفت؛ «برای رسیدن به کنسرواتوار ۳۸ کیلو شدم»

دمت اوگار (Demet Evgar)، بازیگر شناخته‌شده ترکیه، در برنامه «همدلی» (Empati) از تصمیم قاطع و پرهزینه‌اش برای ورود به دنیای بازیگری گفت؛ تصمیمی که به گفته خودش، در سال‌های نوجوانی او را به اعتصاب غذای واقعی واداشت تا بتواند در کنسرواتوار تحصیل کند.

اوگار مهمان تازه برنامه «همدلی» در شبکه ان‌تی‌وی (NTV) بود؛ برنامه‌ای که احمد ممتاز تایلان (Ahmet Mümtaz Taylan) در آن با طرح روایت‌هایی واقعی و خبرساز، از مهمانانش می‌پرسد اگر جای شخصیت‌های این ماجراها بودند چه تصمیمی می‌گرفتند. تهیه‌کنندگی این برنامه را شرکت بی‌بی‌او یاپیم (BBO Yapım) با شافاک باکال‌باشی‌اوعلو (Şafak Bakkalbaşıoğlu) و ماهپری آلتون اوچار (Mahperi Altun Uçar) بر عهده دارد.

دمت اوگار در گفت‌وگوی خود با لحنی شوخ‌طبعانه اما جدی درباره وابستگی‌اش به حرفه بازیگری گفت: «خدا نکند روزی مجبور شوم این شغل را کنار بگذارم؛ برای اطرافیانم اصلا اتفاق خوبی نمی‌شود!»

این بازیگر سپس به سال‌های دبیرستان و مخالفت اولیه پدرش با تحصیل او در رشته بازیگری اشاره کرد. او توضیح داد که در دبیرستان تجارت آناتولی درس می‌خواند و پس از پذیرفته شدن در دانشگاهی در بورسا، تمایلی به ادامه آن مسیر نداشت: «به پدرم گفتم چهار سال دیگر نمی‌خواهم این رشته را بخوانم، عجله دارم؛ حس می‌کردم باید هرچه زودتر بازیگر شوم. او مخالفت کرد. گفتم مگر ما خانواده دموکراتی نیستیم؟ گفت هستیم. گفتم پس از حق اعتصابم استفاده می‌کنم!»

اوگار گفت خانواده‌اش تصور می‌کردند او غذا می‌خورد، اما او عملا دست از غذا کشیده بود: «واقعا اعتصاب غذا کردم. هنوز هم نمی‌دانم چطور توانستم چنین کاری کنم. اگر امروز بود، نمی‌توانستم. هدف زندگی‌ام را پیدا کرده بودم و می‌خواستم بازیگر شوم.» او با اشاره به پیامدهای آن دوره افزود که وزنش از ۴۹ کیلو به ۳۸ کیلو رسید و حتی در مقطعی به ۳۵ کیلو کاهش یافت؛ همچنین به دلیل ریزش مو، در آزمون‌ها با کلاه‌گیس حاضر شد. اوگار تاکید کرد این تجربه به او نشان داد تا چه اندازه بازیگری را می‌خواهد.

بازیگر سریال «بهار» (Bahar) در بخش دیگری از گفت‌وگو، درباره زندگی مشترکش با لونت باباتاش (Levent Babataş) صحبت کرد. اوگار که از سال ۲۰۲۲ با باباتاش ازدواج کرده، راز دوام رابطه را در تبدیل شدن به یک تیم دانست و گفت: «وقتی آدم‌ها داوطلبانه می‌خواهند هم‌تیمی باشند، کارها پیش می‌رود. آدم‌های متفاوت حتی می‌توانند تیم بهتری بسازند؛ چیزی که من دارم شاید تو نداشته باشی و برعکس.»

او با بیان این‌که رابطه محترمانه بدون نادیده گرفتن شخصیت دو طرف دشوار است، از همسرش نیز با محبت یاد کرد: «قلبش را خیلی دوست دارم، سادگی‌اش را دوست دارم. عکس‌هایش در دوران مدرسه، آن‌قدر با سلیقه من جور است که فکر می‌کنم اگر در کودکی همدیگر را می‌دیدیم، بازی خوبی را با هم شروع می‌کردیم. هنوز هم هم‌بازی خوبی برای من است.»

اوگار همچنین در پاسخ به پرسشی درباره آینده دخترش ماوی (Mavi)، آرزویش را نه در یک شغل مشخص، بلکه در شاد بودن و یافتن هدف زندگی او خلاصه کرد: «وقتی باردار بودم، بزرگ‌ترین دعایم برای او این بود که کودکی بااشتیاق باشد؛ بااشتیاق نسبت به زندگی و شاد. این اشتیاق برای آدم برکت می‌آورد. دوست دارم هدفش را پیدا کرده باشد، هرچه که هست، و انسان خوشحالی باشد؛ امیدوارم با آدم‌های خوب روبه‌رو شود.»