طنز صنعت سرگرمی در نامزدهای امی؛ از شوخی با هالیوود تا اشاره‌های خاص برای اهل فن

امسال نامزدهای بخش سریال کمدی جوایز امی نشان می‌دهند که هالیوود واقعاً اهل شوخی با خودش است. سریال‌هایی مانند Hacks از HBO Max و The Studio از Apple TV+، حتی تلخ‌ترین و سخت‌ترین لحظات دنیای صنعت سرگرمی را با نگاه طنزآمیز روایت کرده‌اند.

Only Murders in the Building محصول Hulu، این فصل بخشی از داستان خود را از نیویورک به لس‌آنجلس منتقل کرد؛ جایی که سه کارآگاه معروف سریال شاهد اقتباس سینمایی پرونده‌شان بودند و همزمان تلاش می‌کردند راز قتل یک بدلکار قدیمی را حل کنند. فصل پایانی مستند-کمدی What We Do in the Shadows از FX نیز با اتمام تولید «مستند درون سریال» همراه شد. ردپای لس‌آنجلس را حتی در سریال‌های دیگر نامزد هم می‌توان دید: Abbott Elementary از ABC، با اپیزود کراس‌اُور با It’s Always Sunny in Philadelphia، و سریال‌های Shrinking (Apple TV+) و Nobody Wants This (Netflix) که هرچند داستانشان درباره هالیوود نیست، اما در محله‌های شاخص لس‌آنجلس اتفاق می‌افتد.

با این حال، روایت طنزآمیز از صنعتی که خود از آن تغذیه می‌شود، کاری ظریف و دشوار است. شوخی‌هایی که برای مخاطب حرفه‌ای و اهل شایعه‌نامه‌هایی چون «گردآورندگان فرهنگ عامه» جذاب است، ممکن است برای تماشاگران عادی گنگ باشد؛ ضمن اینکه باید به نوعی به هالیوود قدیمی و آثار کلاسیک هم ادای احترام کرد.

جان هافمن، شورانر و هم‌خالق Only Murders in the Building، می‌گوید با وجود علاقه به برنامه‌های کلاسیک طنز هالیوودی مثل The Larry Sanders Show، تلاش کرده این داستان‌ها را از زاویه دید سه شخصیت اصلی که تقریباً هیچ شناختی از دنیای پشت صحنه ندارند، روایت کند. مثلاً اگر کارگردان اغراق‌آمیز و خودشیفته تئاتر، الیور پاتنام (با بازی مارتین شورت)، شاهد بازی زک گالیفیاناکیس در نقش خودش باشد و همه چیز را هم دوست نداشته باشد، چه می‌شود؟

در فصل چهارم، قربانی قتل سز پاتاکی (جین لینچ)، بدل قدیمی و دوست صمیمی شخصیت چارلز (استیو مارتین) بود. هافمن می‌گوید: «دوست داشتم به یک دوست کاری نگاه کنم و بپرسم واقعاً چه کار می‌کرده؟ وقتی قربانی می‌شود، فرصت پیدا می‌کنی تا واقعیت زندگی‌اش را کشف کنی؛ مخصوصاً وفاداری‌اش به این مرد.»

به باور هافمن، جذاب‌ترین بخش این صنعت نه رقابت و پشت‌هم‌اندازی، بلکه لحظاتی است که «همه دست هم را می‌گیرند، در کافی‌شاپ ۱۰۱ دور هم جمع می‌شوند، با اضطراب اولین پرده فیلمنامه‌شان را به اشتراک می‌گذارند و دوستان خلاقی دارند که راهنمای‌شان هستند.»

از سوی دیگر، Hacks پس از ماجراجویی در لاس‌وگاس، دوباره به لس‌آنجلس برگشت و این‌بار به شدت متا و خودارجاع شد؛ از استفاده از تور معروف استودیو یونیورسال گرفته تا حضور واقعی خبرنگاران حوزه سرگرمی برای یک صحنه کنفرانس خبری. حتی یکی از شخصیت‌ها جمله معروف «اوه مری آلیس، چه کار کردی؟» از سریال Desperate Housewives را درست در همان محل فیلم‌برداری اصلی تکرار کرد.

خالقان Hacks (لوسیا آنیلو، پل داونز و جن استاتسکی) تأکید دارند که شوخی‌ها و اشاره‌ها همیشه از جایگاهی عاشقانه نسبت به صنعت می‌آید. استاتسکی می‌گوید هر سه نفرشان ابتدا به عنوان افراد بیرون از این صنعت وارد شدند و آنیلو اضافه می‌کند حمایت از چشم‌اندازی که همیشه در حال تغییر است، برایشان اهمیت دارد.

داونز که از کودکی عاشق کمدی‌های بریتانیایی بوده، اعتقاد دارد لازم نیست همه مخاطبان همه شوخی‌ها را بفهمند: «اگر فقط سه نفر به شوخی درباره رستوران مادِر ولف بخندند، همین که این لایه اضافه و خاص وجود دارد، ارزشمند است.»

حتی تیم Hacks با حضور به عنوان نسخه‌های خودشان در سریال The Studio و دریافت جایزه گلدن گلوب، یکی از بامزه‌ترین شوخی‌های پشت‌پرده فصل را رقم زدند. جالب اینکه در آن صحنه از تد ساراندوس، رئیس نتفلیکس، تشکر کردند؛ کسی که در دنیای واقعی هیچ ارتباطی با حرفه آن‌ها ندارد.

به طور کلی، امسال نامزدهای کمدی امی با شوخی‌های چندلایه و اشاره‌های خاص، هم به هالیوود و هم به مخاطب حرفه‌ای ادای احترام کرده‌اند و نشان داده‌اند که صنعت سرگرمی می‌تواند با خودش هم صادقانه شوخی کند.