برای دریافت سریع‌تر اخبار ما، سایت را در گوگل دنبال کنید

دنبال کردن ...
اخبار سریال خارجیمصاحبه و گفتگو

عروسی پگی در فصل چهارم «The Gilded Age»؛ راز یک سنت خانوادگی و پشت‌صحنه مراسم باشکوه

قسمت سوم فصل چهارم «The Gilded Age» سرانجام پگی اسکات و دکتر ویلیام کرکلند را پای سفره ازدواج می‌نشاند، اما این جشن فقط نقطه اوج یک رابطه عاشقانه نیست. اختلاف دو خانواده بر سر یادگار دوران برده‌داری، حضور یک گروه آواز تاریخی و احساسات متناقض مادر عروس، به مراسمی شکل داده که سازندگان و بازیگران سریال از آن به‌عنوان یکی از ویژه‌ترین عروسی‌های این درام تاریخی یاد می‌کنند.

این مطلب داستان قسمت سوم فصل چهارم «The Gilded Age» با عنوان «Ain’t That Good News» را فاش می‌کند.

پگی با بازی دنی بنتون و ویلیام با بازی جردن دانیکا، که در اوایل فصل سوم سریال جولین فلوز با یکدیگر آشنا شدند، در قسمت سوم فصل چهارم رسماً ازدواج می‌کنند. رسیدن به این لحظه، البته بدون تنش نیست؛ به‌ویژه وقتی پای الیزابت کرکلند، مادر داماد با بازی فیلیشا رشاد، و نگاه متفاوتش به گذشته خانواده پگی به میان می‌آید.

محور اختلاف، جارویی است که دوروتی اسکات با بازی آدرا مک‌دونالد و آرتور اسکات با بازی جان داگلاس تامپسون به دخترشان هدیه می‌دهند؛ همان جارویی که خودشان برای اعلام پیوندشان از روی آن پریده بودند. آرتور در آن زمان در بردگی به سر می‌برد و ازدواجشان نمی‌توانست به‌صورت قانونی به رسمیت شناخته شود. پریدن از روی جارو برای برخی افراد برده‌شده، آیینی برای اعلام تعهد زناشویی بود؛ سنتی که در این قسمت، هم یادآور رنج گذشته است و هم نشانه‌ای از دوام عشق و خانواده.

سونیا وارفیلد، یکی از شورانرهای سریال، می‌گوید ایده این کشمکش نخست از سوی مک‌دونالد مطرح شد: «سر صحنه مشغول فیلم‌برداری فصل سوم بودیم که آدرا مک‌دونالد رو به من کرد و گفت وقتی فصل بعد ازدواج می‌کنند، می‌خواهم از روی جارو بپرند، چون الیزابت از این کار متنفر خواهد شد. آدرا بذر این ایده را کاشت و قرار شد همین موضوع، اختلاف اصلی آن‌ها باشد.»

الیزابت که از آغاز رابطه پگی و پسرش برخورد گرمی با این روزنامه‌نگار نداشته، نمی‌خواهد مراسم ازدواج یادآور دوران برده‌داری باشد. در مقابل، پگی و خانواده‌اش این آیین را راهی برای احترام گذاشتن به کسانی می‌دانند که پیش از آن‌ها برای حفظ پیوند خانوادگی تلاش کرده‌اند.

وارفیلد توضیح می‌دهد که استفاده از این سنت در زمان وقوع داستان، با قدری آزادی هنری همراه بوده است: «در بررسی تاریخی متوجه شدیم که این انتخاب تا حدی نادقیق است. بله، افراد برده‌شده این کار را می‌کردند، اما پس از آزادی، چون می‌توانستند قانونی ازدواج کنند، این رسم چندان انجام نمی‌شد و بیشتر در قرن بیستم دوباره رواج پیدا کرد.»

بااین‌حال، سازندگان پس از بررسی گزینه‌های دیگر تصمیم گرفتند آن را نگه دارند: «واقعاً باید همین می‌بود، چون شکاف میان دو خانواده را نشان می‌دهد. الیزابت نمی‌خواهد هیچ‌چیز از دوران برده‌داری را به یاد بیاورد، درحالی‌که پگی می‌خواهد به خانواده‌اش، پدرش و والدینش ادای احترام کند. این دو نگاه کاملاً در نقطه مقابل یکدیگرند و همین، تعارض دراماتیک خوبی می‌سازد.»

از نگاه وارفیلد، جارو همچنین به مخالفت الیزابت شکلی ملموس می‌دهد؛ به‌جای آنکه او صرفاً بگوید عروس آینده‌اش را دوست ندارد، موضوع مشخصی برای اعتراض دارد. این موقعیت برای رشاد نیز فرصتی فراهم کرده تا نارضایتی شخصیت را با کمترین کلمات منتقل کند؛ به تعبیر وارفیلد، او می‌تواند «فقط با یک نگاه، طرف مقابل را نابود کند».

اختلاف بر سر جارو تنها مانع پیش روی مراسم نیست. آوا، دخترعموی پگی با بازی آدرین وارن، در مهمانی چای پیش از عروسی خبر می‌دهد که گروه آواز فیسک جوبیلی را برای اجرای سرودهای مذهبی در مراسم نیوپورتِ رود آیلند همراه آورده است. این گروه، که پیشینه‌اش به دانشگاه فیسک و معرفی آوازهای معنوی سیاه‌پوستان بازمی‌گردد، به جشن پیوندی فرهنگی و تاریخی می‌دهد. الیزابت از این تصمیم هم خوشحال نیست و همسرش با بازی برایان استوکس میچل، که در نهایت مراسم ازدواج را برگزار می‌کند، ابتدا با آن موافق نیست.

همچنین بخوانید...
پشت‌پرده فصل سوم «عصر طلایی» (The Gilded Age): جادوی طراحی صحنه از نیویورک تا انگلستان

حضور خوانندگان از ابتدا در برنامه تولید این قسمت نبود. وارفیلد می‌گوید سالی ریچاردسون ویتفیلد، کارگردان، می‌خواست جزئیات بیشتری به عروسی اضافه کند و برای این موضوع با دکتر اریکا دانبار، مشاور تاریخی سریال، گفت‌وگو کرده بود: «در ابتدا باید مراقب بودجه می‌بودیم، اما بعد بودجه بیشتری گرفتیم و توانستیم خوانندگان فیسک جوبیلی را اضافه کنیم. فکر می‌کردم حضورشان باید برای پگی معنای مهمی داشته باشد و به این ترتیب توانستیم دخترعمویش، آوا، را به‌عنوان یکی از خوانندگان معرفی کنیم.»

برای دوروتی، روز عروسی دخترش آمیزه‌ای از افتخار، آسودگی، شادی و اندوه است. مک‌دونالد می‌گوید: «احساس او فراتر از افتخار است؛ احتمالاً همه‌چیز در آن وجود دارد. کمی غم هم هست، چون باید رها کند؛ به شکلی که پیش‌تر مجبور نشده بود. همه این احساسات در هم تنیده‌اند.»

این مراسم برای دوروتی و آرتور نیز فرصتی برای نزدیک شدن دوباره است. به گفته مک‌دونالد، پس از فاصله‌هایی که خانواده در فصل‌های اول و دوم تجربه کرده بود، حالا آن‌ها بیشتر شبیه یک واحد منسجم هستند: «پگی بالاخره به شادی‌ای می‌رسد که سزاوارش است. او دارد به زنی جوان، قدرتمند، مدرن و سیاه‌پوست تبدیل می‌شود. دیدن این اتفاق رضایت‌بخش است. نیاکانش قطعاً با لبخند به او نگاه می‌کنند.»

مک‌دونالد برای توضیح اصرار دوروتی بر حفظ رسم خانوادگی، از استعاره تاج استفاده می‌کند: «او تاجی را بر سر دارد که نیاکانش بهایش را پرداخته‌اند. شاید به همین دلیل دوروتی درباره جارو این‌قدر سرسخت است و حاضر نیست عقب‌نشینی کند. این کار احترام گذاشتن به نیاکان است؛ اینکه بگوییم شما را می‌بینیم، از شما سپاسگزاریم و به یادتان هستیم.»

او با لحنی شوخ اما پرشور اضافه می‌کند که دوروتی برای رسیدن به این لحظه حتی حاضر است وارد دعوایی تمام‌عیار شود: «برای همین است که وقتی بالاخره اتفاق می‌افتد، آن لحظه این‌قدر زیباست.»

سینتیا نیکسون نیز عروسی پگی را باشکوه‌ترین عروسی سریال می‌داند و آن را با مراسم‌های قبلی مقایسه می‌کند: «هرکدام متفاوت بوده‌اند. عروسی گلادیس را داشتیم که عروس در مسیر رسیدن به محراب گریه می‌کرد. عروسی انید و اسکار را داشتیم که تا حدی خنده‌دار بود. عروسی آدا و لوک هم در سال‌های پختگی زندگی بود؛ کوچک‌تر و ساده‌تر، با این اضطراب که فکر می‌کردیم اگنس نمی‌آید.»

به باور او، ازدواج پگی و دکتر کرکلند نقطه اوج دیگری دارد: «این عروسی به ثمر رسیدن عشقی بزرگ است؛ مجلل و زیبا، اما درعین‌حال صمیمی و سرشار از سنت، آواز، لباس‌های زیبا و شیشه‌های رنگی. اوج همه عروسی‌هایی است که تا امروز در سریال داشته‌ایم.»

خاطره مک‌دونالد از فیلم‌برداری این مراسم، به اتفاقی بیرون از دنیای سریال هم گره خورده است: پیروزی تیم بسکتبال نیویورک نیکس. او می‌گوید در یکی از شب‌های طولانی ضبط، گروه برای تماشای لحظات پایانی مسابقه کار را متوقف کرد.

«همه پای تلفن‌هایشان بودند و سالی ریچاردسون گفت نمی‌توانیم ادامه بدهیم؛ بیایید چند تلویزیون روشن کنیم. همه تماشا می‌کردیم و با تمام وجود فریاد می‌زدیم. بعد برگشتیم و فیلم‌برداری عروسی را تمام کردیم. آن شب طلوع خورشید را هم دیدیم، اما ارزشش را داشت. اینکه این اتفاق در شب فیلم‌برداری عروسی افتاد، یک جورهایی جادویی بود.»


نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا