قسمت دوم فصل سوم «St. Denis Medical»؛ بازگشت ران و دردسر یک لاک‌پشت گازگیر
ران به بیمارستان برگشته و دلش می‌خواهد همه‌چیز مثل قبل باشد؛ اما همکارانش، به‌ویژه جویس، فعلا چنین قصدی ندارند. قسمت دوم فصل سوم «St. Denis Medical» با عنوان «Is That A Dinosaur?» بازگشت او پس از جراحی قلب را به روزی پر از مراقبت‌های ناخواسته، سوءتفاهم و یک وضعیت پزشکی عجیب تبدیل می‌کند. در کنار ماجرای لاک‌پشت گازگیر، الکس باید جایگاه مدیریتی‌اش را به وال یادآوری کند و بروس هم می‌کوشد ثابت کند رابطه تازه‌اش با دکتر امرسون چیزی کم ندارد. همین دو خط داستانی روزمره‌تر، تعادل خوبی به ماجرای نامتعارف ران می‌دهند. ادامه مطلب، داستان و پایان این قسمت را فاش می‌کند.
شروع قسمت، یکی از بامزه‌ترین فرصت‌های دیوید آلن گریر برای نمایش کمدی بدنی است. ران صف پزشکان و پرستاران را مراسم استقبال از خودش تصور می‌کند و با اعتمادبه‌نفس و حرکات نمایشی از میانشان می‌گذرد؛ غافل از اینکه این بدرقه برای بیمار جوانی ترتیب داده شده که ۱۷ استخوانش شکسته است. شوخی فقط در اشتباه او نیست، بلکه در اشتیاقی است که برای بازگشت نشان می‌دهد. ران با همه بدخلقی‌های آشنایش، از دوباره بودن در میان همکاران خوشحال است؛ حتی اگر قرار نباشد این احساس را به زبان بیاورد.
استقبال واقعی جویس هم البته چندان معمولی نیست: شکلات‌هایی با مواد گیاهی و حلقه‌ای برای ثبت ضربان قلب ران. او هنگام دادن حلقه، سابقه روابط ران را هم بی‌نصیب نمی‌گذارد: «می‌دونم قبلا نگه داشتن حلقه توی انگشتت برات سخت بوده.» این شوخی کوتاه، ترکیب آشنای توجه و نیش‌وکنایه در رابطه آن‌ها را خوب نشان می‌دهد.
حلقه خیلی زود به ابزار نظارتی تبدیل می‌شود که کیث باید اطلاعاتش را زیر نظر بگیرد؛ دستگاهی که نامش را «رانیتور» گذاشته‌اند. نگرانی بیمارستان از مسئولیت حقوقی احتمالی، با دلواپسی شخصی جویس درهم می‌آمیزد و او از سرینا می‌خواهد فقط پرونده‌های آسان را به ران بدهد. مراقبتی که قرار است بازگشتش را امن‌تر کند، برای خود ران معنای دیگری دارد: انگار دیگر کسی به توانایی حرفه‌ای او اعتماد ندارد.
قسمت در اینجا تعارض قابل‌درکی می‌سازد. نگرانی پس از جراحی قلب بی‌دلیل نیست، اما تبدیل کردن هر تغییر ضربان به هشدار عمومی، آرامش بیشتری به ران نمی‌دهد. او می‌خواهد پزشک بودنش را ادامه دهد، نه اینکه تمام روز در نقش بیماری تحت مراقبت بماند. البته این ماجرا هم به‌تنهایی قرار نیست درباره وضعیت واقعی سلامت او حکم بدهد؛ آنچهمی‌بینیم، حفظ مهارت و قدرت تصمیم‌گیری او در موقعیتی دشوار است، نه بی‌اهمیت بودن دوره نقاهتش.
ران پس از فهمیدن دستور جویس، از سرینا می‌خواهد پرونده‌های سخت را به او بسپارد و خیلی زود به خواسته‌اش می‌رسد. لوکاس، یک فعال حامی حیوانات، با لاک‌پشت گازگیری به نام مارین وارد بیمارستان شده که بازویش را رها نمی‌کند. کنار رفتن پرده و آشکار شدن این مهمان ناخوانده، از آن غافلگیری‌هایی است که هم خنده ایجاد می‌کند و هم کمی نگرانی. واکنش ناباورانه ران هم عنوان قسمت را می‌سازد: «این دایناسوره؟»
تلاش‌های ران و سرینا برای جدا کردن لاک‌پشت، از وسوسه کردنش با غذا تا پخش صدای شکارچیان، به یک زنجیره کمیک خوش‌ریتم تبدیل می‌شود. غر زدن‌های مداوم لوکاس هم کار را آسان‌تر نمی‌کند. وقتی سرانجام حیوان بازوی او را رها می‌کند، ورود پرسروصدای جویس همه‌چیز را خراب می‌کند: لاک‌پشت می‌ترسد و این بار نزدیک گردن لوکاس، در مجاورت شریان کاروتید، گاز می‌گیرد.
این نقطه، شوخی مراقبت افراطی را به پیامدی ملموس می‌رساند. جویس که برای بررسی حال ران آمده، ناخواسته شرایط بیمار را خطرناک‌تر کرده است. کیث هم با اعلام تغییرات «رانیتور» به آشفتگی اضافه می‌کند تا ران بالاخره اعتراضش را بلند بگوید: «می‌دونم توی محدوده قرمزم. ما همیشه توی محدوده قرمزیم، چون کارمون از اون کارهاست.»
قدرت صحنه در این است که عصبانیت ران صرفا وسیله‌ای برای خنداندن نیست. او در میانه یک وضعیت حساس، نیاز دارد حواسش به بیمار باشد، نه به کسانی که مرتب درباره بدن خودش گزارش می‌دهند. تهدید مرکز نگهداری لاک‌پشت به شکایت در صورت آسیب دیدن حیوان نیز راه‌حل‌ها را محدود می‌کند. در نهایت، ران و سرینا با بی‌هوش کردن و لوله‌گذاری برای لاک‌پشت، هم بیمار و هم حیوان را نجات می‌دهند.
این همکاری، یادآوری خوبی از توانایی حرفه‌ای ران است؛ چیزی که گاهی زیر شوخی‌های تند و رفتارهای عبوسش پنهان می‌ماند. بااین‌حال، قسمت می‌توانست میان او و جویس گفت‌وگویی مستقیم‌تر هم داشته باشد. پس از اتفاقات پایان فصل قبل و حرف‌هایی که ران بعد از جراحی درباره او زده بود، مراقبت جویس بار عاطفی بیشتری دارد، اما ماهیت آن همچنان روشن نشده است. یک لحظه صادقانه میانشان می‌توانست بدون تغییر دادن لحن کمدی، به این نگرانی عمق بیشتری بدهد.
در بخش دیگر بیمارستان، الکس با مشکلی کم‌خطرتر اما فرساینده روبه‌روست. وال تمام قول‌های «یه بار جبران می‌کنم» او را به خاطر سپرده و حالا وقت وصولشان رسیده است. نتیجه این می‌شود که الکس کار می‌کند و وال عملا روز شخصی‌اش را در محل کار می‌گذراند. شوخی از تناقض جایگاه آن‌ها می‌آید: الکس مسئول شیفت است، اما وال می‌داند چطور او را در موضع ضعف نگه دارد.
تماس شلی، دوست‌دختر وال، ورق را برمی‌گرداند. او می‌خواهد بداند آیا وال پشت سرش مسابقه سگ‌ها را تماشا می‌کند یا نه و الکس سرانجام اهرمی برای مذاکره پیدا می‌کند. این پیروزی کوچک برای شخصیتی که اغلب اجازه می‌دهد دیگران از ملاحظه‌کاری‌اش استفاده کنند، رضایت‌بخش است. بااین‌حال، اینکه وال پس از این برخورد واقعا احترام بیشتری برای او قائل شود، هنوز معلوم نیست.
بروس نیز گرفتاری خودش را دارد: متوجه شده مت و سرینا شوخی‌های خصوصی مشترک دارند و حالا می‌خواهد همان صمیمیت را با دکتر بروک امرسون بسازد. رابطه برای او فقط تجربه‌ای دونفره نیست؛ چیزی است که باید موفق به نظر برسد و تایید مت را هم بگیرد. تلاش برای تبدیل یک غلط تایپی به شوخی تکرارشونده، دقیقا به همین دلیل بامزه و معذب‌کننده است: بروس می‌خواهد چیزی خودجوش را طبق برنامه تولید کند.
وقتی نزدیک است روی زمین خیس لیز بخورد، امرسون تابلوی هشدار می‌گذارد و بروس آن را توهین تلقی می‌کند. اعتراضش برای امرسون شبیه شوخی است و او می‌خندد؛ بروس هم همراهی می‌کند، درحالی‌که آشکارا دلخور شده است. بالاخره لحظه‌ای مشترک شکل گرفته، اما نه با معنایی مشترک. این سوءتفاهم پایان رابطه را پیش‌بینی نمی‌کند، ولی نشان می‌دهد نیاز بروس به تایید می‌تواند نزدیکی واقعی را دشوار کند.
«Is That A Dinosaur?» زمانی بهترین عملکرد را دارد که ماجرای عجیب لاک‌پشت را به ویژگی‌های آشنای شخصیت‌ها وصل می‌کند: کنترل‌گری جویس، استقلال‌طلبی ران، ملاحظه‌کاری الکس و ناامنی بروس. پایان ماجرای ران هم اجازه نمی‌دهد او ناگهان به شخصیتی احساساتی تبدیل شود؛ با تظاهر به ضعف، راهی اتاق استراحت می‌شود و سرینا را دنبال بستنی می‌فرستد. ران همان ران است، فقط حالا روشن‌تر می‌بینیم چرا حضورش برای این جمع اهمیت دارد.
