قسمت سوم فصل چهارم «The Gilded Age»؛ عروسی پگی و پیروزی برتا در جنگ قدرت

قسمت سوم فصل چهارم «The Gilded Age»، با عنوان «Ain’t That Good News»، دو پیروزی بسیار متفاوت را کنار هم میگذارد. در نیوپورت، پگی اسکات میخواهد با مردی که دوستش دارد ازدواج کند، بیآنکه برای پذیرفته شدن در خانواده او، گذشته خودش را کنار بگذارد. در نیویورک، برتا راسل میکوشد با تصاحب یک ضیافت ریاستجمهوری، جایگاه متزلزل خانوادهاش را تقویت کند. یکی برای حق انتخاب در زندگی شخصی میجنگد و دیگری برای دسترسی به قدرت؛ و سریال نشان میدهد که در این جامعه، حتی مراسم ازدواج و دعوت به شام هم از سلسلهمراتب اجتماعی جدا نیستند. ادامه مطلب، داستان و پایان این قسمت را فاش میکند.
این قسمت به نویسندگی جولیان فلوز و سونیا وارفیلد و کارگردانی سالی ریچاردسونویتفیلد، میان جشن ازدواج پگی و دکتر ویلیام کرکلند و دسیسههای خانوادههای بانفوذ نیویورک رفتوآمد میکند. نتیجه، ترکیبی خوشریتم از شادی، دلخوری و رقابت است؛ با این تفاوت که این بار، مهمترین لحظه عاطفی نه به خاندان راسل، بلکه به زنی تعلق دارد که برای رسیدن به چنین روزی مسیر دشواری را طی کرده است.
ویلیام در آغاز، پگی را با هدیهای بزرگ غافلگیر میکند: خانهای در نیوپورت برای تعطیلاتشان. نیت او محبتآمیز است، اما واکنش پگی فقط شوق نیست؛ کمی غافلگیری و تردید هم در آن دیده میشود. خرید خانه بدون مشورت، هرقدر سخاوتمندانه باشد، پرسش کوچکی درباره زندگی مشترکشان ایجاد میکند. پگی زنی با هویت حرفهای و آرزوهای مستقل است و دوست داشته شدن، نباید جای مشارکت در تصمیمها را بگیرد. قسمت این رفتار ویلیام را به بحران تبدیل نمیکند، اما اجازه میدهد پشت یک هدیه باشکوه، تفاوت نگاه دو نفر به همراهی هم دیده شود.
مانع اصلی شادی آنها، الیزابت کرکلند است. مادر ویلیام چنان در برنامهریزی عروسی دخالت میکند که انگار مراسم پیش از هر چیز باید تاییدی بر منزلت خانواده او باشد. اختلاف زمانی بالا میگیرد که خانواده اسکات از دو بخش مهم جشن صحبت میکنند: اجرای گروه فیسک جوبیلی سینگرز و آیین پریدن از روی جارو.

آوا، دخترعموی پگی با بازی آدرین وارن، همراه گروه آواز آمده است. اما الیزابت بهجای استقبال، اجرای سرودهای معنوی سیاهپوستان را نامناسب میداند. واکنش او به جارویی که آرتور و دوروتی برای دخترشان آوردهاند، حتی تلختر است. برای والدین پگی، این وسیله یادگار پیوندشان و نشانه تاریخی است که از آن سربلند بیرون آمدهاند؛ برای الیزابت، یادآوری گذشتهای است که نمیخواهد به نام خانوادهاش نزدیک شود.
در توضیح آرتور، اهمیت این رسم روشن میشود. او که در بردگی به دنیا آمده، میگوید پیش از آنکه امکان ازدواج رسمی داشته باشند، با همین آیین زندگی مشترکشان را آغاز کردند و پس از پایان جنگ داخلی، مراسم رسمی گرفتند. بنابراین، پریدن از روی جارو برای پگی و ویلیام صرفا تزئینی متفاوت در عروسی نیست؛ ادامه دادن یک خاطره خانوادگی و ادای احترام به کسانی است که حق قانونی تشکیل خانواده از آنها دریغ شده بود.
درگیری میان اسکاتها و کرکلندها، از جذابترین جنبههای این خط داستانی است. «The Gilded Age» جامعه سیاهپوستان آن دوره را یکدست تصویر نمیکند؛ تفاوت پیشینه، ثروت، رنگ پوست و معیارهای اعتبار اجتماعی را به درون خانوادهها میبرد. برتریجویی الیزابت فقط بداخلاقی یک مادرشوهر نیست. او میخواهد فاصلهای روشن میان خانواده خودش و تاریخی برقرار کند که خانواده پگی با افتخار به آن تعلق دارند.
ویلیام در برابر مادرش میایستد و تا جایی پیش میرود که میگوید اگر نمیتواند پگی و خانوادهاش را بپذیرد، به عروسی نیاید. این حمایت، دلیل اصلی اعتماد پگی به رابطهشان را نشان میدهد. بااینحال، پگی هم منتظر نمیماند تا همسر آیندهاش همهچیز را حل کند. در گفتوگویی خصوصی با الیزابت، روشن میکند که قرار نیست زندگی مشترکش را صرف اثبات شایستگی خود کند. مادر ویلیام میتواند بخشی از این زندگی باشد، اما نه به قیمت نادیده گرفتن هویت عروسش.

دنی بنتون در گفتوگو با تیوی اینسایدر، این اطمینان پگی را به یافتن شریکی برابر نسبت داده است؛ کسی که جاهطلبی و ویژگیهای او را، حتی وقتی جامعه آنها را برای یک زن نامتعارف میداند، ارزشمند میشمارد. بنتون درباره سنتهای خانوادگی پگی تاکید کرده که اینها «چیزهای واقعا مقدسی» هستند. همین نگاه، مرزبندی پگی را از یک مشاجره معمول خانوادگی فراتر میبرد: او برای آرام نگه داشتن مجلس، حاضر نیست گذشتهاش را انکار کند.
حضور الیزابت در مراسم به معنی تغییر کامل او نیست. بازی فیلیشیا رشاد این فاصله را بهخوبی حفظ میکند؛ انقباض لبها و نگاههای ناراضیاش نشان میدهند که پذیرفتن حضور در جشن، با کنار گذاشتن پیشداوریها یکی نیست. در مقابل، گرما و استواری بنتون باعث میشود شادی پگی واقعی به نظر برسد، نه پاداشی موقت که فقط تا بحران بعدی دوام دارد.
خود مراسم از زیباترین بخشهای قسمت است. اجرای «My Lord, What a Morning» و «Ain’t That Good News»، فضای کلیسا و شیشههای تیفانی، جشن را به لحظهای زنده از پیوند موسیقی، تاریخ و خانواده تبدیل میکنند. پگی و ویلیام از روی جارو میپرند و حرکت آهسته تصویر، فرصت میدهد این انتخاب دیده شود و در ازدحام سایر داستانها گم نشود.
این مکث، پشت صحنه هم اهمیت داشته است. بنتون گفته در زمان طراحی فصل، بحث بر سر این بوده که آیا عروسی نمایش داده شود یا داستان به زمانی پس از ازدواج بپرد. او و چند نفر دیگر بر نشان دادن مراسم اصرار کردهاند: «باید عروسی داشته باشیم.» این تصمیم به سود سریال تمام شده است. پس از ازدواج نخست پگی، جدایی و از دست دادن پسرش، دیدن لحظهای که شادیاش در مرکز داستان قرار دارد، ضرورتی عاطفی پیدا میکند.
آماده شدن پگی کنار دوروتی و ابراز محبت آرتور پیش از همراهی دخترش تا محراب، فرصتی برای ترمیم پیوندهای آسیبدیده خانواده است. هدیه ماریان نیز همینقدر تاثیرگذار است: بلیت قطاری که پگی هنگام نخستین دیدارشان برای او خریده بود، حالا بهعنوان «چیزی قدیمی» به عروس بازمیگردد. این یادگاری کوچک، بدون توضیح اضافی، مسیر دوستی آنها را به یاد میآورد.
در نیویورک، خبری از چنین آرامشی نیست. جورج راسل از کابوس بیدار میشود، استراحت را نمیپذیرد و پیشنهادهای برتا را پس میزند. پزشک احتمال وابستگی او به داروهای مسکن را مطرح میکند، اما جورج میگوید مصرفشان را متوقف کرده است. بیقراری و رفتار تند او نگرانی درباره مصرف لادانوم یا پیامدهای قطع آن را تقویت میکند، ولی قسمت هنوز وضعیتش را با قطعیت روشن نمیکند. آنچه آشکار است، ناتوانی او در بیان صادقانه شرایطش و فشاری است که این پنهانکاری بر خانواده وارد میکند.
همزمان، راکفلر در مذاکرات تجاری دست بالا را دارد و احتمال اجرای قوانین ضدانحصار از سوی گروور کلیولند، نگرانی بیشتری برای کسبوکار راسلها ایجاد کرده است. برتا پیشنهاد میکند راکفلرها را به شام دعوت کنند، اما جورج با تندی کنار میزند. اشتباه او این است که نفوذ اجتماعی همسرش را، درست در موقعیتی که به آن نیاز دارد، بیارزش میشمارد.
برتا راه دیگری پیدا میکند. گزارشی در لیدیز هوم ژورنال، اگنس ون راین را زنی کهنهگرا معرفی کرده و برنامه او برای میزبانی رئیسجمهور را زیر سوال برده است. برتا از همین فرصت استفاده میکند و خانم فاستر را متقاعد میسازد ضیافت در عمارت مدرن راسلها برگزار شود. حمایت خانم آستور نیز به این جابهجایی کمک میکند. اگنس همچنان میتواند عنوان میزبان را داشته باشد، اما خانه و امکانات در اختیار رقیبش خواهد بود.
مواجهه پایانی اگنس و برتا، نمایش درخشان کریستین برنسکی و کری کون است. خشم فزاینده اگنس در برابر خونسردی برتا، کمدی صحنه را میسازد. وقتی اگنس میپرسد آیا برتا به منشی رئیسجمهور نامه نوشته، پاسخ میشنود: «نه، با تلفنمان به کاخ سفید زنگ زدم!» تلفن در اینجا فقط وسیلهای تازه نیست؛ امتیازی عملی برای زنی است که تغییر را به فرصت تبدیل میکند، در برابر زنی که هنوز میخواهد با قواعد قدیمی برنده شود.
البته شکست اگنس فقط نتیجه عقب ماندن از فناوری نیست. ضیافت برای او فرصتی بود تا دوباره احساس اثرگذاری کند، و از دست دادن کنترل آن واقعا دردناک است. از سوی دیگر، برتا هم صرفا به دنبال خدمت به یک نهاد اجتماعی نیست؛ میخواهد جورج و راکفلر را در حضور رئیسجمهور کنار هم بنشاند. پشت ظاهر آدابمند هر دو زن، منفعت شخصی حضور دارد.
سالن هنری اسکار و انید، شکل دیگری از همین تلاش برای کسب جایگاه است. آنها با بزرگداشت ویلیام مریت چیس میخواهند محفل تازهای بسازند که زیر سایه نسل قدیمی نباشد. جک تروتر با کمک لری وارد این فضا میشود، توجه خانم سامرز را جلب میکند و با پیشنهاد هزار دلار برای یک طبیعت بیجان، خانم فیش را در مزایده کنار میزند. این موفقیت اجتماعی، پرسشی درباره آینده او هم ایجاد میکند: آیا میتواند با ثروت تازهاش کنار بیاید، بیآنکه پیوندش با بریجت و زندگی پیشینش را فراموش کند؟ هنوز برای پاسخ دادن زود است.
کشش میان اسکار و لی کلاین، شاگرد چیس، و آشنایی کوتاه آدا با دکتر هریس با بازی دنیس هیزبرت نیز امکانهای تازهای باز میکنند، نه سرنوشتهای قطعی. قسمت در این خردهروایتها فعلا به نگاهها و برخوردها بسنده میکند.
«Ain’t That Good News» موفق است چون جشن و جنگ قدرت را مقابل هم نمیگذارد، بلکه رابطه آنها را نشان میدهد. پگی برای داشتن آیندهای بهتر، بر حق حفظ گذشتهاش پافشاری میکند؛ برتا برای محافظت از خانواده، قواعد حال را به نفع خودش تغییر میدهد. وقتی جورج در پایان میگوید همسرش شاید کلید بقای خانواده باشد، پیروزی اجتماعی برتا ناگهان به مسئولیتی سنگین تبدیل میشود. پگی روزش را پس گرفته است؛ برتا هم ضیافت را برده، اما نتیجه این برد هنوز معلوم نیست.





