میشل یئو از «Blade Runner 2099» گفت؛ سفر به آینده و بازگشت به سینمای چینی‌زبان
ستاره برنده اسکار در جشنواره بوسان، از همکاری با هانتر شیفر، علاقه‌اش به سینمای کره و نقش تازه‌ای گفت که ظاهرش چندان به مذاق مادرش خوش نیامده است.
میشل یئو در تازه‌ترین نقش‌هایش، میان دو جهان کاملاً متفاوت رفت‌وآمد می‌کند: آینده‌ای با انسان‌ها و رپلیکانت‌ها در «Blade Runner 2099» و زندگی زنی سالمند که استعداد غیرمنتظره‌ای در حل مکعب روبیک پیدا می‌کند. او روز چهارشنبه در نشست خبری جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان، پیش از سفر به کامیک‌کان نیویورک، درباره این دو تجربه و مسیری صحبت کرد که همچنان میان سینمای شرق و غرب می‌سازد.
یئو درباره پیوستن به مجموعه «Blade Runner» گفت: «اینکه فرصت داشته باشم این جهان را تا سال ۲۰۹۹ ادامه بدهم، واقعاً سفر شگفت‌انگیزی است. کارکردن با استعداد فوق‌العاده‌ای مثل هانتر شیفر هم لذت بزرگی بود. سیلکا لویسا، شورانر ما، شرکت آلکان و ریدلی اسکات، ما را به دنیای انسان‌ها و رپلیکانت‌ها راه دادند و بی‌صبرانه منتظرم همه شما آن را ببینید.»
هر هشت قسمت این مینی‌سریال قرار است ۲۵ نوامبر از پرایم ویدیو منتشر شود. یئو نقش اولوِن را بازی می‌کند؛ یک بلید رانر رپلیکانت که به پایان عمرش نزدیک شده و با کورا، نیروی تازه‌وارد و مرموزی با بازی شیفر، همراه می‌شود. یئو، شیفر، لویسا و دیگر اعضای گروه نیز برای معرفی سریال در پنلی در کامیک‌کان نیویورک حضور خواهند داشت.
با وجود تجربه گسترده یئو در بازیگری و تهیه‌کنندگی، کارگردانی فعلاً در برنامه او نیست. او در پاسخ به پرسشی درباره رفتن پشت دوربین گفت: «بازیگری را دوست دارم؛ راستش تهیه‌کنندگی را هم خیلی دوست دارم. اما فکر می‌کنم اگر بخواهید کارگردان واقعاً بزرگی باشید، دیگر زندگی شخصی ندارید. این کار آن‌قدر به نگاه و جهان‌بینی آن فرد وابسته است که فکر نمی‌کنم از عهده‌اش بربیایم. ترجیح می‌دهم به کاری بچسبم که کمی بهتر بلدم و از کارگردان‌هایی حمایت کنم که آن چشم‌انداز را دارند.»
یئو که در مراسم افتتاحیه بوسان جایزه سینماگر آسیایی سال را دریافت کرد، از اشتیاقش برای تماشای «عشق ممکن» (Possible Love)، ساخته لی چانگ‌دونگ، گفت و ابراز علاقه کرد که روزی با پارک چان‌ووک و بونگ جون‌هو همکاری کند. او افزود: «امیدوارم افتخار کارکردن بیشتر در کره را هم داشته باشم؛ چون طرفدار پر و پا قرص کی‌پاپ، سریال‌های کره‌ای، غذای کره‌ای و به‌خصوص فیلم‌های کره‌ای هستم.»
دلیل دیگر حضور یئو در بوسان، فیلم «It’s My Time» است؛ اثری برگرفته از یک داستان واقعی که بازگشت او به سینمای چینی‌زبان را رقم می‌زند. بای شوئه کارگردانی فیلم را بر عهده دارد و یئو در کنار ون‌هویی یه از تهیه‌کنندگان آن است. پیتر لام از شرکت مدیا آسیا، زمینه آشنایی و همکاری او با سازندگان را فراهم کرده بود.
یئو درباره این رفت‌وآمد میان دو فضای سینمایی گفت: «فکر می‌کنم چند سالی تلاش کردم پلی از شرق به غرب بسازم و حالا از غرب به شرق. امیدوارم این پل سر جایش بماند تا هر وقت خواستم بتوانم از آن عبور کنم.»
او در «It’s My Time» نقش ژائو یان‌هونگ، زنی هفتاد و چندساله ساکن خانه سالمندان، را بازی می‌کند که استعدادش در حل مکعب روبیک را کشف می‌کند. الهام‌بخش این شخصیت، ژائو ون‌یینگ، معلم بازنشسته ریاضی است که به سریع‌ترین شرکت‌کننده بالای ۶۰ سال در حل روبیک با چشم‌بند تبدیل شد. البته ظاهر یئو در این نقش یک منتقد سرسخت در خانواده دارد: مادرش که به گفته او، معتقد است این چهره‌پردازی دخترش را ۸۰ساله نشان می‌دهد.
حمایت از فیلم‌سازان جوان نیز بخش مهمی از انتخاب‌های یئو است. او یادآوری کرد که دنیلز هنگام ساخت «Everything Everywhere All at Once» تازه دومین فیلمشان را می‌ساختند و روشن ستی، کارگردان فیلم تازه‌اش «The Surgeon» که در تورنتو به نمایش درآمد، نیز تجربه دوم کارگردانی خود را پشت سر می‌گذاشت. یئو با شوخی درباره دنیلز گفت: «اگر فیلم‌نامه‌شان را بخوانید، احتمالاً از خودتان می‌پرسید این‌ها کمی دیوانه نیستند؟ واقعیت این است که هستند؛ برای همین هم این‌قدر نابغه‌اند.»
پیوند یئو با جشنواره بوسان به سال‌ها قبل برمی‌گردد. او در سال ۲۰۰۲ به‌عنوان تهیه‌کننده در برنامه توسعه پروژه جشنواره حضور داشت و در سال ۲۰۱۱ نیز با «The Lady» به بوسان آمد. سفر امسال، نخستین بازگشت او پس از ۱۵ سال است؛ در سالی که پیش‌تر خرس طلایی افتخاری جشنواره برلین را هم دریافت کرده بود.
این مسیر البته همیشه هموار نبوده است. یئو با مرور سال‌های نخست حضورش در هالیوود گفت شنیدن اینکه او را «اقلیت» می‌دانند، برایش شوکه‌کننده بود. حتی پس از بازی در فیلم جیمز باند «Tomorrow Never Dies»، پیشنهادها همچنان به نقش‌های کلیشه‌ای محدود می‌شدند. او حدود دو سال صبر کرد تا سرانجام به «Crouching Tiger, Hidden Dragon» پیوست.
ساخت آن فیلم نیز با یکی از دشوارترین تجربه‌های جسمی دوران کاری‌اش همراه شد: جراحی زانو در میانه فیلم‌برداری. بااین‌حال، یئو امروز خاطره صحنه مرگ شخصیت چو یون‌فت در آغوشش را با خنده تعریف می‌کند: «اگر دوربین کمی عقب‌تر می‌رفت، می‌دیدید چون زانویم را جراحی کرده بودم، نمی‌توانستم چهارزانو بنشینم و او را در آغوش بگیرم. پایم واقعاً روی یک جعبه بود؛ یک پا آن بالا و چو هم اینجا در بغلم!»
از آن صحنه پر احساس با پایی روی جعبه تا حضور در جهان آینده‌نگر «Blade Runner 2099»، کارنامه یئو حاصل عبور از محدودیت‌های نقش، زبان و جغرافیاست. پلی که از آن حرف می‌زند، حالا فقط راهی برای رفت‌وآمد خودش نیست؛ همکاری با فیلم‌سازان جوان و بازگشت به سینمای چینی‌زبان، آن را به مسیری برای تجربه‌های تازه نیز تبدیل کرده است.
