نقد و بررسی فیلم ناپلئون (Napoleon)

ناپلئون بناپارت که در نمایشنامه جذاب ریدلی اسکات به تصویر کشیده شده است، نه قهرمانانه است و نه داستان افشاگرانه یا هشدار دهنده…

این فیلم بیوگرافیک که با بازی جذاب واکین فینیکس (شایدم نه آنقدرها) ساخته شده و نقص های بزرگ این مرد را تقویت می کند، تلاش قهرمان داستان برای کسب قدرت و تسخیر قلب محبوبه اش ژوزفین (ونسا کربی) نشانه هایی از یک نفس شکننده می باشد که هیچ پیروزی نظامی نمی تواند آن را درمان کند.

“ناپلئون” صحنه های جنگی استثنایی و همچنین عقب نشینی های تند و تیزی بین جنگجویان دارد، که منجر به یک درام مجلل و متفکرانه می شود که توسط امپراطور بدنام فرانسه, جذاب و سرگرم کننده باقی می ماند. ناپلئون، از آن دست فیلم هایی است که هم به خاطر عملکرد فنی و هم به خاطر کارنامه درخشان فنی اش می تواند رای دهندگان را به خود جلب کند. فینیکس و کربی به جذب بینندگان بزرگ سال کمک خواهند کرد. به هر حال، ناپلئون از زمان فیلم صامت آبل گانس در سال ۱۹۲۷، شیفته فیلمسازان و مخاطبان بوده است.

فیلم جدید حدود ۲۰ سال را در بر میگیرد، از دهه ۱۷۹۰ تا دهه ۱۸۱۰، ناپلئون (فونیکس) به عنوان کسی که می خواهد نامش را بر سر زبان ها بیاندازد دیده می شد. اما با این که فاقد ظرافت های اجتماعی است، حیله گری او در میدان نبرد خیلی زود تحسین مافوق هایش را برمی انگیزد.

در عین حال، او شیفته ژوزفین می شود، بیوه ای که به سرعت به این نتیجه می رسد که می تواند به جایگاه اجتماعی او کمک کند، حتی اگر او جذاب ترین یا باهوش ترین فرد نباشد. پس از یک کودتای موفق که ناپلئون را به قدرت می رساند، او برای شکست دادن همسایگان فرانسه در تلاش برای کنترل اروپا نقشه می کشد.

اسکات که دوباره با “دیوید اسکارپا” فیلمنامه نویس “تمام پول های جهان” متحد می شود، در برابر تجلیل از ناپلئون مقاومت می کند و در عوض او را شخصیتی کنجکاو می بیند که جاه طلبی رام نشدنی اش تمام حرکاتش را به پیش می راند. فینیکس که برای فیلم گلادیاتورِ اسکات نامزد دریافت جایزه اسکار شده است، به طرز ماهرانه ای دنیای درونی شخصیت خود را پنهان می کند. در واقع او کسی است که از افشای هر چیزی از خودش می ترسد تا مبادا او را ضعیف بدانند. ناپلئون، خواه به سود ژوزفین باشد یا به زیان دشمنانش، از تسلیم شدن امتناع می ورزد، و مطمئن است که سرانجام همه چیز در برابر او قرار خواهد گرفت. ناپلئون هیچ قضاوتی در مورد خود محوری، حقارت و غرور خود نمی کند، و می پذیرد که تا زمانی که هر آنچه را که می خواهد در اختیار نداشته باشد، متوقف نخواهد شد.

کربی نقشی کلیدی را بازی می کند، ژوزفینِ او تنها کسی است که رفتار قلدرانه ناپلئون را کنار می زند. ژوزفین، درست به همان اندازه که شوهر آینده اش اراده ای قوی دارد، حس شوخ طبعی دارد، مسخره بازی در می آورد و همچنان محکم می ایستد، و این واقعیت را که ناپلئون چنان مجذوب او شده است که در نهایت تسلیم خواسته هایش خواهد شد، به تصویر میکشد.

این یک داستان عاشقانه نیست که در آن یک شخصیت به دیگری یاد دهد چگونه فرد بهتری باشد، بلکه یک نبرد لذت بخشِ برابر است، و ناپلئون اغلب براثر حسادت و آسیب پذیری خود مرتکب اشتباهات تاکتیکی در اطراف ژوزفین می شود، اشتباهاتی که هرگز اجازه نمی دهد در میدان نبرد انجام شود. رابطه ناپلئون و ژوزفین در طول سال ها عمیق تر می شود، رابطه ای که براساس پیدا کردن کسی است که به شدت تک محور است.

طراحی صحنه آرتور مکس و لباس های جانتی ییتس و دیو کراسمن بسیار زیبا, چشم نواز و مجلل هستند و جلوه های بصری فیلم نیز به طرز چشمگیری زیبا و چشم نواز طراحی شده اند. اسکات بیننده را به درون برخی از نبردهای افسانه ای ناپلئون می برد و نگاهی به استراتژی های پشت این درگیری های خشونت آمیز می اندازد.

ناپلئون که قد کوتاهی دارد، در این لحظات یک غول است و فینیکس لذت بی حد و حصر این مرد خشمگین را از پیشی گرفتن از دشمنانش نشان می دهد. ما درک می کنیم که این فقط پیروزی برای ناپلئون نیست – او می خواهد کسانی را که با آن ها به جنگ می رود تحقیر کند، و زخم های جوانی او هرگز التیام نمی یابد.

کم تر صحنه های نبردی هستند که از نظر آشکار کردن شخصیت، به اندازه اینجا روشنگر باشند؛ به ویژه پیروزی مشهور او در استرلیتز، که هم از نظر نحوه نمایش و هم از نظر چگونگی ارتباط با نبوغ ناپلئون فوق العاده است. هر کسی که با داستان امپراتور محکوم به فنا آشنا باشد، می داند که ناپلئون به سمت یک پایان ناخوشایند پیش می رود اما حتی وقتی به آخرین لحظات خود می رسد، اسکات و ستاره اش همچنان سوژه خود را در دست دارند و هرگز از مخاطب نمی خواهند که با او همدردی کند یا او را تحقیر کند.

فونیکس این نارضایتی را در چشمان مالیخولیایی و با هر لبخند خود نشان می دهد. ناپلئون به دنبال تسخیر جهان بود، ولی هرگز نمی توانست نومیدی بی قرارِ درون خود را رام کند.

عوامل فیلم :

شرکت سازنده: اسکات فری
توزیع در سراسر جهان: اپل/سونی
کارگردان: ریدلی اسکات
تهیه کنندگان: ریدلی اسکات، کوین جی والش، مارک هافام، واکین فینیکس
فیلمنامه: دیوید اسکارپا
فیلمبرداری: داریوش ولسکی
طراحی تولید: آرتور مکس
تدوین: کلر سیمپسون، سام رستیوو
موسیقی: مارتین فیپس
بازیگران اصلی: خواکین فینیکس، ونسا کربی، تاهار رحیم، روپرت اورت، مارک بونار، طاهار رحیم، لودیوین ساگنیر
محصول : ایالات متحده
سال تولید: ۲۰۲۳
زمان : ۱۵۷ دقیقه