نقد و بررسی فیلم The Crime Is Mine (جنایت من است) ؛ اثر پرحاشیه «فرانسوا اوزون»

ایزابل هوپرت در یک کمدی دهه ۳۰ همراه با نادیا ترزکیویچ و ربکا ماردر به عنوان هم اتاقی هایی که راهی جسورانه برای شروع حرفه خود پیدا می کنند نقش آفرینی می کند.

حتی زمانی که موضوعاتی مثل قتل، توبه یا جاه طلبی عادی و خنثی می شود، به نظر می رسد که تمام این موارد در آخرین اثر «فرانسوا اوزون» دچار دگرگونی می شوند.

این کمدی براساس نمایشنامه ای در سال ۱۹۳۴ ساخته شده و در اواسط دهه ۳۰ میلادی به روی پرده سینما می رود.

اوزون که یک فیلمساز با تطبیق پذیری استثنایی در تغییر فرم است، در سه سال گذشته، درام غم انگیز (همه چیز خوب پیش رفت)، یک تفسیر جسورانه از فیلم سینمای کلاسیک (پیتر فون کانت) و حالا یک نمایش مضحک که از یک خشونت فمینیستی قوی نشات میگیرد را ارائه کرده است.

اقتباس نویسنده و کارگردان این فیلم از نمایشنامه ی «ژرژ بر» و «لویی ورنیل» و با همکاری «فیلیپ پیاتزو» انجام شده است.

یک قتل شروع وقایع داستان است. فیلم با یک جیغ، یک ناله و یک ضربان شروع می شود. در حومه نویلی در پاریس، یک جوان بلوند از یک ویلای مدرن می گریزد و ناامیدانه با عجله به یک ریزه میزه‌ی مو قرمز برخورد می کند که اهمیت آن بعدا روشن خواهد شد. جوان بلوند، مادلین وردیر (نادیا ترزکیویچ) است که امیدوار بود نقشی در یک نمایشنامه بازی کند، اما نقشی که به او پیشنهاد می شد حقوقش مشروط به خدمات جنسی خارج از ساعات اداری به صاحب ویلا بود.

معلوم شد که «اجرای عدالت» هیچ ارتباطی با آنچه عادلانه است ندارد. با فشار برای حل این پرونده پر سر و صدا، قاضی تحقیقات رابوست (لوچینی)، به یافته های مشکوک کارآگاه برون (رجیس لاسپالس) در رابطه با این پرونده می پردازد. قاضی و برون در مسیر سوال برانگیز خود پیش می روند و به نتایجی می رسند. پائولین که از مادلین دفاع می‌کند، با دیدن اینکه دفاع مناسب می‌تواند منجر به یک حکم فاجعه‌بار شود، اعتراف‌های دروغین را انتخاب می‌کند، روایتی از زن مظلوم که معلوم می‌شود برای هر دو زن موهبتی است.

ترزکیویچ و ماردر، به‌عنوان جوانانی که نقش همان رسانه‌های اجتماعی در اوایل قرن بیستم را بازی می‌کنند، تعادل بین شور و اشتیاق، و وسواس کمیک را برقرار می‌کنند و استراتژی‌های جالبی را در هر مرحله از مسیر فیلم انجام می‌دهند.

اوزون از اتمسفر آن دوره زمانی برای کمک به پیشبرد روایت استفاده می کند. نمره فیلیپ رومبی، که از شور و هیجان جاز به نشاط و سرمستی با طعم پاپ می رود به سویه های ملایم تر روی می آورد و تعادل خوبی برقرار می کند و این دوره را از طریق یک حس مدرن، مانند خودِ داستان، تداعی می کند.

این داستانی است که می توانست با کمی صرفه جویی بیشتر در زمان روایت شود. اما حتی اگر اثر فیلم به سرعت از بین برود، اوزون در طول زمان اجرای سرگرم کننده آن، بدون قطع ریتم های غم انگیز ملودرام، نکات خود را بیان می کند.
ما دادگاه را به عنوان یک نمایش مبینیم. جمعیت هجوم می آورند و مشتاق دیدن این نمایش هستند و پائولین بیانیه مادلین را برای هیات منصفه قرائت میکند.

در طول محاکمه، دادستان (میشل فاو) هیئت منصفه کاملاً مردانه را تشویق می کند که نمونه ای از مادلین برای زنان قاتل جهان، که ظاهراً همه جا هستند، آماده کنند. پائولین در بیانیه پایانی آتشین خود به قهرمانی زنان مشهوری از جمله جودیت کتاب مقدس و شارلوت کوردی از انقلاب فرانسه اشاره می کند که کشته شده اند.

تناقض اساسی در همه این دیوانگی ها نه توسط پائولین که مادلین را به عنوان زنی که از شرافت خود دفاع می کند می داند، بلکه توسط رابوست بیان می شود: «او بدون توجه به شواهد، زنان را گناهکار می داند.»

تریلر فیلم را از این لینک تماشا کنید

عوامل فیلم
توزیع کننده: Music Box Films
شرکت های سازنده: Mandarin, FOZ, Gaumont, France 2 Cinéma, Playtime, Scope Pictures
بازیگران: نادیا ترزکیویچ، ربکا ماردر، ایزابل هوپر، فابریس لوچینی، دنی بون، آندره دوسلیه، ادوارد سولپیس، رژیس لاسپالس، اولیویه بروش، فلیکس لفور، فرانک د لاپرسون، اوشلوو بویر، دنیل بویر، دانیل بویر، دانیل بویر کریستوف بووه، سوزان دو باک، لوسیا سانچز، ژان کلود بوله ردات
کارگردان و فیلمنامه نویس: فرانسوا اوزون
اقتباس آزادانه از نمایشنامه (Mon Crime (1934 اثر ژرژ بر و لوئی ورنویل با همکاری فیلیپ پیاتزو
تهیه کنندگان: اریک آلتمایر، نیکلاس آلتمایر
مدیر فیلمبرداری: مانو داکوسه
طراح تولید: ژان راباس
طراح صحنه و لباس: پاسکالین شاوان
ویراستار: لور گاردت
موسیقی: فیلیپ رامبی
صدابرداری: ژان ماری بلوندل، جولین روگ و ژان پل هوریه
زمان : ۱ ساعت و ۴۳ دقیقه