چرا «Ponies» با وجود تحسین منتقدان پس از یک فصل لغو شد؟
کمدی جاسوسی «Ponies» خیلی زود آمد و رفت؛ سریالی ساخته سوزانا فوگل، نویسنده «Booksmart» و نویسنده و کارگردان «The Spy Who Dumped Me»، و دیوید ایسرسون که ۱۵ ژانویه ۲۰۲۶ در پیکاک (Peacock) پخش شد، اما عمرش از یک فصل هشت‌قسمتی فراتر نرفت.
داستان در سال ۱۹۷۷ و در میانه جنگ سرد می‌گذرد. هیلی لو ریچاردسون و امیلیا کلارک نقش توایلا و بی را بازی می‌کنند؛ دو منشی سفارت آمریکا در مسکو که در اصطلاح دنیای جاسوسی، «افراد فاقد اهمیت اطلاعاتی» یا همان PONI محسوب می‌شوند. اما وقتی همسران هر دو در شرایطی مرموز کشته می‌شوند، زندگی‌شان زیرورو می‌شود. آن‌ها برای کشف حقیقت به ماموران عملیاتی سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا، سیا (CIA)، تبدیل می‌شوند؛ آن هم در حالی که تقریبا هیچ تجربه‌ای در جاسوسی ندارند. بخش عمده طنز سریال نیز از همین فاصله میان ماموریت‌های خطرناک و ناشی‌گری دو قهرمانش شکل می‌گیرد.
به گزارش ددلاین (Deadline)، دلیل لغو «Ponies» همان مانع آشنای بسیاری از سریال‌ها بود: کمبود مخاطب. تعداد تماشاگران برای توجیه هزینه تولید کافی نبود و «پیکاک» تصمیم گرفت ادامه‌اش ندهد. هالیوود ریپورتر (The Hollywood Reporter) نیز اشاره کرده که آمار دقیق بینندگان منتشر نشده، اما سریال در طول پخشش به جمع ۱۰ عنوان پربیننده استریم در جدول‌های نیلسن (Nielsen) راه پیدا نکرد. این غیبت به‌تنهایی رتبه دقیق آن را مشخص نمی‌کند، اما نشان می‌دهد نتوانسته در میان پربیننده‌ترین‌ها جای بگیرد.
این در حالی است که واکنش منتقدان و طرفداران مثبت بود. «Ponies» در راتن تومیتوز (Rotten Tomatoes) امتیاز تایید ۹۴ درصدی منتقدان را به دست آورد و بسیاری از نقدها، جذابیت دو شخصیت اصلی را نقطه قوتش دانستند. سریال حتی در فهرست بهترین آثار تلویزیونی جنایی سال ۲۰۲۶ اسلش‌فیلم هم قرار گرفت. بااین‌حال، تحسین شدن همیشه به معنای پیدا کردن مخاطب کافی نیست؛ این بار حتی دوستی دوست‌داشتنی قهرمانان هم نتوانست نجاتش دهد.
لوسی منگن در نقد خود برای گاردین نوشت: «نمی‌دانم دقیقا چیست، ولی دوستش دارم.» او سریال را «به‌شکلی عجیب سرخوش و به‌طرزی نامعمول دلنشین» توصیف کرد و درباره رویکرد آن به جاسوسی گفت: «در “Ponies” خبری از آن لذت بردن از نمایش فنون جاسوسی نیست که معمولا در داستان‌های پیرو سنت جان لوکاره اهمیت دارد. مقدمه داستان تقریبا تا حد خجالت‌آوری نامعقول است و سریال با بیشترین سرعت ممکن از آن عبور می‌کند؛ اینجا چیزی برای دیدن نیست، فقط بپذیریدش و بروید سراغ بخش‌های جذاب!»
رابطه شخصیت‌های ریچاردسون و کلارک در نقدهای دیگر نیز جایگاه پررنگی داشت. آلیسون هرمن در ورایتی (Variety)، شیمی میان دو بازیگر اصلی را نیروی محرک سریال دانست و نوشت: «هر کار اطلاعاتی واقعی که در “Ponies” انجام می‌شود، در خدمت این دو زن و دوستی روبه‌رشدشان است.» او در ادامه توضیح داد: «اینجاییم تا خوش بگذرانیم و ببینیم قهرمان‌هایمان چطور توانایی‌هایشان را کشف می‌کنند، نه اینکه تخصصی در حد لوکاره در فنون جاسوسی به رخ کشیده شود. ابهام اخلاقی بعدتر وارد داستان می‌شود، اما این سریال “The Americans” هم نیست؛ با آن واکاوی موشکافانه ایدئولوژی و انگیزه‌های دو طرف کشمکش کمونیسم و سرمایه‌داری.»
«Ponies» اثری سبک، سرگرم‌کننده و بازیگوش بود؛ از آن درام‌هایی که بدون فشار و تنش سنگین، می‌توانند همراه خوبی برای یک شب وسط هفته باشند. شاید فضای تاریخی سال ۱۹۷۷ برای بخشی از مخاطبان جذاب نبوده، اما داده‌ای برای تایید این احتمال وجود ندارد. مشکلات «پیکاک» در جذب مشترک و زیان‌های سنگینش نیز این احتمال را مطرح می‌کند که بسیاری اصلا به سریال دسترسی نداشته‌اند یا از وجودش باخبر نشده‌اند. هرچه بود، توایلا و بی با تمام جذابیتشان فرصت بیشتری برای ادامه ماجراجویی پیدا نکردند.
