کریستینا هندریکس پشت میز دی‌جی؛ ستاره «Mad Men» با صفحه‌های وینیل طرفدارانش را غافلگیر کرد
بازیگر نقش جون هالووی در اجرایی رایگان در پاسادنا، سراغ دریم‌پاپ، شوگیز و ایندی رفت؛ علاقه‌ای تازه که ریشه در سلیقه موسیقایی سال‌های جوانی او دارد.
بعضی ستاره‌ها برای فصل تازه زندگی حرفه‌ای‌شان نقشه می‌کشند؛ بعضی دیگر فقط سرگرمی محبوبشان را با دیگران شریک می‌شوند. فعالیت تازه کریستینا هندریکس بیشتر به دسته دوم شباهت دارد. بازیگر «Mad Men» این روزها علاوه بر حضور مقابل دوربین، پشت میز دی‌جی هم دیده می‌شود و تازه‌ترین اجرای او در پاسادنا، بار دیگر طرفدارانش را خوشحال و البته کمی غافلگیر کرده است.
هندریکس شنبه‌شب در سیدز بار پاسادنا موسیقی پخش کرد؛ برنامه‌ای از ساعت ۷ تا ۱۱ شب که با حال‌وهوای «دریم‌پاپ، شوگیز و ایندی» معرفی شده بود. ویدئوهای اجرا خیلی زود در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شدند: اتاقی با نور قرمز و پرده‌های زرشکی، جمعیتی مقابل میز دی‌جی و هندریکس با کتی تیره و خال‌دار و گردنبندی چندلایه، در حال انتخاب و پخش موسیقی.
برای بسیاری، او همچنان جون هالووی سریال «Mad Men» است؛ نقشی که شش نامزدی امی ساعات پربیننده را برایش به همراه داشت. هندریکس بعدها در «Hap and Leonard» بازی کرد و در دو فصل نخست «The Buccaneers» نیز حضور داشت. اما علاقه تازه‌اش نه به فیلم‌نامه احتیاج دارد و نه به حفظ‌کردن دیالوگ؛ این بار انتخاب صفحه‌هاست که حرف اول را می‌زند.
نکته جالب، تازه‌بودن این تجربه است. هندریکس در پست‌های شبکه‌های اجتماعی خود گفته که تازه در نوامبر ۲۰۲۵، با راهنمایی مری لاتیمور، موسیقی‌دان، اصول دی‌جی‌کردن را یاد گرفته است. آن تجربه در پارت تایم لاور، باری ویژه شنیدن موسیقی در سن‌دیگو، شکل گرفت. او ابتدا کنار لاتیمور اجرا کرد و سپس برای برنامه‌ای مستقل به همان‌جا برگشت.
نخستین اجرای انفرادی‌اش روز اول آوریل برگزار شد؛ تاریخی که باعث شد خیلی از طرفداران، خبر را شوخی اول آوریل تصور کنند. اما خبری از شوخی نبود: هندریکس چهار ساعت، فقط با صفحه‌های وینیل، موسیقی پخش کرد. جورج بیانکینی، همسرش که اپراتور دوربین است، او را تشویق می‌کرد و حاضران هم با بعضی قطعه‌ها هم‌صدا می‌شدند.
هندریکس برای توصیف ترکیب موسیقی‌اش، با نام سبک‌ها بازی کرده و آن را «شو پاپ دریم گیز» نامیده است. فهرست ۴۶قطعه‌ای اجرای آوریل، گستره سلیقه او را نشان می‌داد: از اسپیریچوالایزد، ولف الیس، د نایف و کوکتو توئینز تا سنت وینسنت، لانا دل ری، توری ایموس، استون روزز و بیچ هاوس. قطعه‌هایی از کروماتیکس، اسکای فریرا، وارپینت، میتسکی و جپنیز برکفست هم در این انتخاب‌ها حضور داشتند.
این سلیقه چندان هم دور از گذشته هندریکس نیست. او پیش‌تر از علاقه‌اش به د دد میلکمن، کیت بوش، د کیور و ایریژر گفته و خود را در سال‌های جوانی متعلق به خرده‌فرهنگ‌های گات و پانک توصیف کرده است. از این زاویه، گرایش امروز او به فضای مه‌آلود و گیتارمحور شوگیز، بیشتر ادامه یک علاقه قدیمی است تا تغییری ناگهانی.
واکنش‌ها در فضای مجازی گرم و همراه با تعجب بوده است. هنگام اعلام نخستین اجرای سن‌دیگو، بسیاری اعتراف کردند اصلاً نمی‌دانستند هندریکس دی‌جی هم هست. بعضی‌ها نیز با نام «Mad Men» و ضرب‌آهنگ‌های موسیقی شوخی کردند؛ شوخی‌هایی که با فضای صمیمی اجراهای او جور درمی‌آید.
برنامه پاسادنا رایگان بود و پذیرش بر اساس ترتیب مراجعه، همراه با فهرست انتظار انجام می‌شد؛ جزئیاتی که به آن حال‌وهوای یک رویداد محلی می‌داد، نه یک نمایش پرزرق‌وبرق تبلیغاتی. یکی از خبرنامه‌های محلی هم بهترین ویژگی برنامه را شروع آن در ساعت ۷ شب دانست؛ ظاهراً برای لذت‌بردن از یک اجرای خوب، همیشه لازم نیست تا نیمه‌شب صبر کرد.
موسیقی در دیگر فعالیت‌های خارج از صحنه هندریکس هم پررنگ بوده است. او در جشنواره کروئل ورلد پاسادنا به تماشای تعدادی از گروه‌های محبوب دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ رفت و در پستی احساسی در اینستاگرام نیز از دهمین سالگرد پایان «Mad Men» یاد کرد؛ نشانه‌هایی از پیوند او با خاطره‌ها و علاقه‌های ماندگارش.
هنوز برنامه تازه‌ای برای اجراهای بعدی در این گزارش مطرح نشده، اما استقبال مخاطبان می‌تواند زمینه ادامه این تجربه را فراهم کند. جذابیت ماجرا هم دقیقاً همین‌جاست: هندریکس ظاهراً نمی‌خواهد تصویر قبلی‌اش را کنار بگذارد؛ فقط وجه دیگری از خودش را نشان می‌دهد، این بار با چند ساعت موسیقی و یک دسته صفحه وینیل.
