کریس هنسن به «Primetime» با بازی رابرت پتینسون اعتراض کرد: «این فیلم کاملاً تخیلی است»
کریس هنسن، روزنامه‌نگار و مجری برنامه «To Catch a Predator»، از تصویری که فیلم «Primetime» از او و همکارانش ارائه می‌دهد انتقاد کرده است. او در گفت‌وگو با ورایتی (Variety)، ضمن واکنش به موفقیت تجاری فیلم ای۲۴ (A24) با بازی رابرت پتینسون، روایت آن را نادرست خواند و گفت احتمال اقدام حقوقی را کنار نگذاشته است.
فیلم لنس اوپنهایم بر برنامه «To Catch a Predator» تمرکز دارد؛ بخشی از «Dateline» که بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ پخش می‌شد. در این برنامه، افراد بزرگسال همکار یک گروه مقابله با سوءاستفاده جنسی از کودکان، در فضای آنلاین خود را کودک یا نوجوان معرفی می‌کردند. افرادی که با تصور ملاقات با یک فرد زیر سن قانونی به خانه تعیین‌شده می‌آمدند، با هنسن روبه‌رو می‌شدند و سپس مأموران پلیس مستقر در بیرون خانه آن‌ها را بازداشت می‌کردند.
مبنای مشخص‌تر «Primetime»، مقاله سال ۲۰۰۹ مجله اسکوایر (Esquire) با عنوان «Tonight on ‘Dateline’ This Man Will Die» است. این گزارش به پرونده لوئیس ویلیام کنراد جونیور، معاون دادستان در مورفیِ تگزاس، می‌پرداخت که در سال ۲۰۰۶، هنگام عملیات پلیسی مرتبط با تحقیقات برنامه، بر اثر خودکشی جان باخت. تفاوت میان الهام گرفتن از یک پرونده واقعی و بازسازی مستند آن، اکنون در مرکز اعتراض هنسن قرار گرفته است.
هنسن چند روز پس از تماشای فیلم، در پاسخ به پرسشی درباره رابطه‌ای شبیه راهنمایی و آموزش میان او و یکی از افراد طعمه، آن‌طور که در فیلم نمایش داده می‌شود، گفت: «نه. تنها عناصر فیلم که تخیلی نیستند، استفاده از نام من و دو یا سه عبارت معروف من است. همه چیز دیگر تخیلی شده است. بله، یک معاون دادستان بود که به‌شکلی تراژیک جان خودش را گرفت، اما شرایط پیرامون آن، ترتیب زمانی و اتفاقات، شاید بر واقعیت بنا شده باشند، ولی هیچ‌کدام مطابق حقیقت نیستند. این یک اثر کاملاً تخیلی است.»
او همچنین تصویر واکنش شدید شخصیتش پس از مرگ کنراد را رد کرد. هنسن با تأکید بر اینکه هیچ‌کس خواهان چنین اتفاقی نبود، گفت کنراد، بنا بر اطلاعات پلیس و شواهد پرونده، با افرادی که خود را دو پسر نوجوان معرفی کرده بودند، گفت‌وگوهای جنسی داشته است. به روایت هنسن، کنراد به خانه محل عملیات نیامد و پلیس بر اساس شواهد موجود تصمیم گرفت حکم بازداشت بگیرد و آن را در منزل او اجرا کند.
هنسن مرگ کنراد را برای او و خانواده‌اش تراژیک توصیف کرد و افزود: «هیچ‌کس نمی‌تواند دقیقاً بگوید چرا بیل کنراد جان خودش را گرفت. هیچ‌کس نمی‌خواست این اتفاق بیفتد. اما اینکه القا شود ما فشاری وارد کردیم تا او را بازداشت کنند، پیدایش کنند یا تحریکش کنند، اصلاً اتفاق نیفتاد.»
او اصرار دارد که گروه برنامه به‌طور خاص در جست‌وجوی افراد مشهور یا مقام‌های عمومی نبوده است: «ما دنبال آدم‌ها نمی‌گردیم؛ آن‌ها ما را پیدا می‌کنند. کل فرض اولیه فیلم غلط است. یک روایت ساختگی است. این اتفاق نیفتاد.»
هنسن در توضیح بیشتر، انگیزه افزایش مخاطب را نیز رد کرد و گفت عملیات بخشی از یک تحقیق بوده، نه اقدامی برای جلب توجه رسانه‌ای. او به گزارش اصلی برنامه درباره پرونده و حضورش در «The Today Show» در صبح روز بعد اشاره کرد و مدعی شد گروهش درباره آنچه رخ داده، نحوه وقوع آن و اطلاعاتی که در اختیار داشته، شفاف عمل کرده است.
حتی نام «Primetime» هم از نظر او بر برداشتی نادرست تکیه دارد؛ این واژه به ساعات پربیننده تلویزیون اشاره می‌کند. هنسن گفت: ««Dateline» همیشه در ساعات پربیننده تلویزیون پخش می‌شد. این‌طور نبود که ساعت دو صبح پخش شود و ما بخواهیم آن را به ساعات پربیننده منتقل کنیم. همیشه همان‌جا بود. هیچ‌کدام از گفت‌وگوهای آن فیلم اتفاق نیفتاده است.»
در بخش دیگری از مصاحبه، هنسن درباره مرز میان روزنامه‌نگاری و همکاری با پلیس صحبت کرد. او پذیرفت که برخی منتقدان، رابطه گروهش با نهادهای مجری قانون را بیش از حد نزدیک می‌دانند، اما از این شیوه دفاع کرد: «استدلال من این است که این تنها راه برای مسئولانه عمل کردن در قبال جامعه و اطمینان از اجرای عدالت در این پرونده‌هاست.»
به گفته او، در دو تحقیق نخست همکاری با پلیس وجود نداشت، اما از تحقیق سوم، ضرورت حضور مأموران روشن شد. هنسن تأکید کرد که این همکاری باید هم به اجرای عدالت کمک کند و هم زنجیره نگهداری و انتقال مدارک را حفظ کند. او در عین حال گفت: «مهم نیست جرم چقدر هولناک باشد؛ هر کسی در این کشور حق دارد از دفاعی جدی برخوردار شود. بنابراین همه به مطالبی که ثبت می‌کنیم دسترسی دارند؛ چه دادستان باشند و چه وکیل مدافع. همه سزاوار رسیدگی منصفانه در دادگاه هستند.»
اعتراض او به «Primetime» تنها به بازسازی تحقیقات محدود نیست. هنسن معتقد است فیلم، زندگی شخصی، روابط و انگیزه‌هایش را نیز با جابه‌جا کردن زمان رویدادها، در خدمت روایت خود قرار داده است. او پرسید: «اگر قرار است یک فیلم تخیلی بسازید، چرا از نام من استفاده می‌کنید؟»
پاسخ خودش این بود که نام او ارزش تجاری دارد: «من ۴۵ سال صرف ساختن یک برند بسیار ارزشمند کرده‌ام و آن‌ها می‌خواستند از آن بهره‌برداری کنند. می‌دانند اگر از نام کریس هنسن استفاده کنند، مردم به تماشای فیلم می‌آیند.»
هنسن گفت در پایان فیلم نوشته‌ای درباره تخیلی بودن آن نمایش داده می‌شود، اما به اعتقاد او، شروع فیلم چنین برداشتی به مخاطب نمی‌دهد. او تقلید از رفتارها و عبارت‌های شناخته‌شده‌اش را نیز بیش از اندازه نمایشی دانست و ظاهر شخصیت با بازی پتینسون را به تصویری خون‌آشام‌گونه تشبیه کرد: «آن‌قدر اغراق‌آمیز بود که با خودم می‌گفتم هدف از این چیست؟»
با این حال، هنسن توانایی بازیگری پتینسون را زیر سوال نبرد. او گفت: «رابرت پتینسون بازیگر بسیار خوبی است. فکر می‌کنم خیلی‌ها از اینکه چنین بازیگری برای نقششان انتخاب شود احساس افتخار می‌کنند. اما شیوه‌ای که این کار انجام شده، قطعاً افتخارآمیز نیست.»
او از پتینسون و اوپنهایم دعوت کرده است تا در پادکستش درباره فیلم گفت‌وگو کنند. هنسن گفت توضیح اوپنهایم درباره اینکه اثر، برداشتی از برداشت اینترنت از تصویری دیگر از کریس هنسن است، برایش روشن نیست. او همچنین پاسخ نقل‌شده از کارگردان درباره اخلاق استفاده از نام و چهره‌اش را قانع‌کننده ندانست؛ پاسخی که به ساخته شدن اقتباس «The Odyssey» بدون گفت‌وگو با هومر اشاره می‌کند.
با وجود این انتقادها، هنسن تأکید کرد قصد ندارد مخاطبان را از دیدن «Primetime» منصرف کند: «نمی‌گویم مردم فیلم را نبینند. فقط می‌گویم باید بدانند که کاملاً تخیلی است.»
او فیلم را همراه همسرش در سینمایی در میدان تایمز نیویورک تماشا کرده است. به گفته هنسن، برخی تماشاگران پس از پایان نمایش از اینکه او بی‌خبر در ردیف عقب نشسته بود، تعجب کردند. برداشت او از واکنش‌های اولیه این بود که مخاطبان متوجه تخیلی بودن فیلم شده‌اند.
هنسن درباره تجربه تماشای مشترک با همسرش گفت: «برداشت ما این بود که آن‌قدر عجیب و اغراق‌آمیز و تخیلی است که سخت می‌شود بابتش ناراحت شد، چون از خیلی جهات مضحک است.»
موفقیت فیلم در گیشه نیز برای او غافلگیرکننده نبوده است. هنسن اعتبار فعلی ای۲۴ و حضور پتینسون را دو عامل جذب مخاطب دانست: «ای۲۴ الان استودیویی پرطرفدار است و یکی از بازیگران تضمین‌کننده فروش هالیوود را هم در اختیار داشتند. این دو عامل، دست‌کم در ابتدا، مردم را به سینما می‌کشانند.»
او هم‌زمان از توجه ایجادشده پیرامون فیلم برای معرفی فعالیت‌های تازه‌اش استفاده کرده است. هنسن گفت پلتفرم تروبلو (TruBlu) برای پخش تبلیغات پیش از نمایش «Primetime» در تقریباً تمام سینماهای نمایش‌دهنده فیلم در آمریکا هزینه قابل‌توجهی کرده و از نظر او، این تصمیم نتیجه داده است. برنامه «Takedown With Chris Hansen» که از سال ۲۰۲۲ آغاز شده، ادامه‌ای بر فعالیت‌های پیشین او محسوب می‌شود و در همین پلتفرم عرضه می‌شود.
هنسن همچنین گفت توجه به فیلم، مخاطبان تازه‌ای را به مستندهای تروبلو درباره روبلاکس (Roblox) و اخاذی با تهدید انتشار محتوای خصوصی کشانده است. مستند دیگری با عنوان «I’m Chris Hansen» نیز درباره زندگی شخصی و حرفه‌ای او در دست انتشار است. او توضیح داد که در ساخت آن همکاری داشته، اما کنترل تحریریه‌ای اثر در اختیارش نبوده است.
در مورد تصویر جف زاکر در «Primetime»، هنسن بار دیگر گفت گفت‌وگوهای نمایش‌داده‌شده هرگز رخ نداده‌اند. او رابطه‌اش با زاکر، نخستین تهیه‌کننده اجرایی‌اش هنگام ورود به ان‌بی‌سی (NBC)، را گرم و سازنده توصیف کرد.
هنسن جدایی خود از «Dateline» را نیز تصمیمی برای تجربه فرصت‌های تازه دانست، نه آنچه فیلم ممکن است القا کند: «زمان حرکت به مرحله بعد رسیده بود. ۲۱ سال در «Dateline» بودم و دوران فوق‌العاده خوبی داشتم.»
او گفت برنامه به‌تدریج بیشتر بر روایت پرونده‌های قتل متمرکز می‌شد و خودش فرصت‌هایی برای فعالیت‌های متفاوت داشت. هنسن از کیت موریسون، جاش منکیویچ و دنیس مورفی به‌عنوان دوستانی یاد کرد که همچنان با آن‌ها رابطه دارد و داشتن پلتفرم‌های مستقل و مخاطبانی از سه نسل را برای این مرحله از کارنامه‌اش رضایت‌بخش دانست.
به گفته هنسن، همکاران قدیمی‌اش نیز از تصویر ارائه‌شده در فیلم ناراحت‌اند، به‌ویژه تهیه‌کننده‌ای که او مدعی است بخش روابط عمومی ان‌بی‌سی اجازه صحبت علنی درباره موضوع را به وی نداده است. هنسن گفت: «هیچ‌وقت بر سر هیچ همکاری فریاد نزده‌ام.»
او تماس نگرفتن سازندگان فیلم با خودش را به این برداشت نسبت داد که آن‌ها از پیش می‌دانستند چه شخصیتی می‌خواهند بسازند. این ارزیابی، دیدگاه هنسن درباره انگیزه سازندگان است. او همچنین گفت حدود ۹ یا ۱۰ ماه پیش، یکی از همکارانش با اوپنهایم تماس گرفته و کارگردان در پاسخ، فیلم را نامه‌ای عاشقانه به کریس هنسن توصیف کرده بود.
هنسن با کنایه گفت: «بعد از دیدن فیلم فکر کردم اگر این نامه عاشقانه است، دلم نمی‌خواهد از این آدم نامه‌ای خصمانه دریافت کنم!»
درباره احتمال شکایت، او گفت وکلایی در حال بررسی موضوع هستند، اما هنوز تصمیم نهایی نگرفته است: «برای این کار عجله‌ای وجود ندارد. در آینده نزدیک چند جلسه خواهم داشت و درباره‌اش صحبت می‌کنیم.»
هنسن توضیح داد پیش از اکران نمی‌خواست وارد چنین مسیری شود، چون به باور او ممکن بود اعتراضش به ابزار تبلیغاتی فیلم تبدیل شود؛ با این مضمون که این همان فیلمی است که کریس هنسن نمی‌خواهد شما ببینید. او افزود: «این احتمال را کنار نگذاشته‌ام، اما در آینده نزدیک با دقت بررسی‌اش می‌کنیم.»
مصاحبه در ادامه به تجربه هنسن در برخورد با متهمان و امکان بازپروری برخی از آن‌ها پرداخت. او گفت افرادی پس از گذراندن مراحل قضایی با گروهش تماس گرفته‌اند و بعضی نیز حاضر شده‌اند درباره رفتار گذشته خود صحبت کنند. هنسن نمونه پزشکی در میشیگان را مطرح کرد که پس از محکومیت و ثبت نامش در فهرست مجرمان جنسی، در مصاحبه‌ای طولانی با او حضور یافت.
هنسن درباره امکان تغییر گفت: «فکر می‌کنم برای بعضی افراد، اگر در سن پایین مداخله‌ای صورت بگیرد، اگر تعهدی برای تکرار نکردن جرم و کار جدی در درمان وجود داشته باشد، امکان بازگشت هست.»
او تأکید کرد که همه مرتکبان شرایط یکسانی ندارند و تشخیص اینکه چه کسی قابلیت بازپروری دارد، از چالش‌های نظام عدالت کیفری است. هنسن همچنین نقش مأموران نظارت بر آزادی مشروط و اجرای احکام را مهم دانست؛ کاری که به گفته او دشوار است و کمتر دیده می‌شود.
ان‌بی‌سی به پرسش ورایتی درباره ادعای هنسن مبنی بر منع یک تهیه‌کننده از صحبت درباره فیلم پاسخ نداد، اما سخنگوی شبکه در بیانیه‌ای اعلام کرد: «این فیلم تصویری داستانی‌شده از رویدادهای نزدیک به دو دهه پیش است که در همان زمان به‌طور گسترده درباره آن‌ها گزارش شد. «Dateline» در طول تاریخ نزدیک به ۳۵ ساله خود، همراه با فضای تلویزیون، به‌شکل قابل‌توجهی تحول پیدا کرده است.»
