«گودال» (The Pitt)؛ چگونه یک سریال بیمارستانی به پدیده‌ای غیرمنتظره تبدیل شد؟

در سال ۲۰۲۴، سریال درام جدید شبکه مکس با نام «گودال» (The Pitt) توانست به یکی از پربیننده‌ترین و پرسر و صداترین آثار سال تبدیل شود. داستان سریال حول یک اورژانس پر ازدحام در شهر پیتسبورگ می‌گذرد و هر قسمت، تنها یک ساعت از یک شیفت ۱۵ ساعته در این بیمارستان را روایت می‌کند. اما راز موفقیت این سریال چیست؟ چگونه جان ولز، خالق کهنه‌کار سریال‌های موفقی چون «اورژانس» (E.R.) و «ساحل چین» (China Beach)، توانست بار دیگر مخاطبان را به وجد بیاورد؟ در این گزارش-مصاحبه با این هنرمند و تیمش همراه می‌شویم تا به پشت‌پرده این موفقیت نگاهی بیندازیم.

ترکیب واقع‌گرایی، هیجان و زمانه مناسب

جان ولز (John Wells) از شگفتی خود نسبت به موفقیت چشمگیر سریال می‌گوید:

من هرگز انتظار ندارم که سریال‌هایم این‌گونه گل کنند. با این حال، دلایل زیادی وجود دارد که چرا «گودال» (The Pitt) تا این حد مورد استقبال قرار گرفت. ما در دوره‌ای پیچیده زندگی می‌کنیم و مردم به دیدن آدم‌هایی نیاز دارند که در شرایط دشوار، با صداقت و هدف، به دیگران کمک می‌کنند. این سریال کارگرانی زحمت‌کش را نشان می‌دهد که هر روز با تعهد و وجدان کاری، سعی می‌کنند در همین بازه زمانی کوتاه، دنیا را اندکی بهتر کنند. همین حس، برای مردم آرامش‌بخش و الهام‌بخش است.

ساختاری بی‌نظیر و بی‌واسطه

«گودال» (The Pitt) با رویکردی غوطه‌ورکننده و بدون موسیقی، تماشاگر را مستقیماً به قلب ماجرا می‌برد. هر قسمت یک ساعت واقعی از یک شیفت اورژانس را نشان می‌دهد و جزئیات پزشکی و انسانی را با دقت و صحت کم‌نظیری تصویر می‌کند. ویرجینیا هفرنان (Virginia Heffernan)، روزنامه‌نگار، درباره این سریال می‌نویسد:

این سریال ساختاری تمثیلی دارد و جامعه‌ای متفاوت را به تصویر می‌کشد؛ جامعه‌ای که ابتدا برابر است و ناگهان مثل یک کشتی یا آشپزخانه صنعتی، سازمان‌دهی و سلسله‌مراتب پیدا می‌کند. در روزگاری که خشونت رایج شده، سریال پاسخی متفاوت به رنج می‌دهد: نه ایجاد رنج و نه تحمل آن، بلکه درمان آن؛ تسکین درد، باز کردن راه هوا، شکافتن استخوان، کاستن از عذاب و کمک به کسی که درست روبه‌روی توست.

شالوده مشترک با «اورژانس» (E.R.)، اما با نگاهی نو

وقتی صحبت از سریال‌های پزشکی می‌شود، نمی‌توان از میراث «اورژانس» (E.R.) عبور کرد. ولز و تیمش حتی مدتی در فکر بازسازی «اورژانس» (E.R.) بودند، اما با مخالفت وارثان حقوقی مایکل کرایتون (Michael Crichton) روبه‌رو شدند. با این حال، دی‌ان‌ای این سریال در «گودال» (The Pitt) به چشم می‌خورد؛ از حضور ولز و اسکات جمیل (R. Scott Gemmill) به عنوان شورانر، تا بازی و تهیه‌کنندگی نوآ وایلی (Noah Wyle).

ولز در این‌باره می‌گوید:

ما با دکتر جو سچز (Joe Sachs)، پزشک اورژانس و استاد دانشگاه استنفورد، همکاری داشتیم. او نه تنها مشاور پزشکی ما بود، بلکه داستان‌ها و بافت واقعی ماجراها را هم می‌آورد. هرچند اتفاقات زیادی را در این ۱۵ ساعت فشرده روایت می‌کنیم، اما همه آن‌ها برگرفته از واقعیت هستند. او و دیگر پزشکان، جزئیات پزشکی را می‌نویسند و به نویسندگان می‌دهند تا وارد سکانس‌ها شود.

جزئیات بی‌سابقه و تعهد به واقعیت

ولز درباره اهمیت واقع‌گرایی در سریال تاکید می‌کند:

ما به مردم نشان می‌دهیم وضعیت اورژانس در آمریکا چقدر دشوار است. بیننده‌ها می‌گویند: “این واقعیت دارد، من هم همین را تجربه کرده‌ام.” پزشکانی را می‌بینیم که می‌توانستند درآمد بیشتری از تخصص‌های دیگر کسب کنند، اما در این شرایط سخت مانده‌اند تا به نیازمندان کمک کنند، آن هم اغلب در شرایطی که بیماران هیچ گزینه درمانی دیگری ندارند.

در هر مرحله، تیم نویسندگان با همکاری پزشکان، جزئیات پزشکی را با دقت طراحی می‌کنند؛ از تصمیم‌گیری درباره اینکه چه کسی و در چه زمانی چه کاری انجام دهد، تا جمله‌ای که باید میان پزشکان رد و بدل شود. ولز می‌گوید:

یک فرآیند بافتن است؛ داستان و پزشکی باید با هم تلفیق شوند تا داستان‌ها و شخصیت‌ها به شکل درستی به هم متصل شوند.

طراحی صحنه و برنامه‌ریزی دقیق

طراحی صحنه توسط نینا روسیو (Nina Ruscio) انجام شد و قبل از شروع نوشتن فیلمنامه، نقشه کامل اورژانس آماده شد. ولز توضیح می‌دهد:

همه چیز به هم گره خورده است. باید دقیقاً بدانیم هر شخصیت کجاست و چه می‌کند. همه بازیگران، حتی سیاهی‌لشکرها که اغلب پرستار یا تکنسین واقعی هستند، برای کل مدت ضبط حضور دارند و برنامه درمانی کامل دارند! حتی می‌دانیم چه زمانی باید خون بگیرند، نتایج آزمایش کی برمی‌گردد و چه زمانی غذا سرو می‌شود. این‌ها فقط حرکت در پس‌زمینه نیست، بلکه بخشی از روایت زنده سریال است.

بازتاب بحران‌ها و چالش‌های روز جامعه

یکی از نکات جالب این است که سریال به بحران‌ها و چالش‌های روز جامعه، از جمله بحران مواد مخدر (فنتانیل)، خشونت و حتی شوخی‌های عجیب شبکه‌های اجتماعی اشاره دارد. ولز می‌گوید:

یکی از مسائلی که همه پزشکان و پرستارانی که با آن‌ها صحبت کردیم مطرح کردند، افزایش خطر و خشونت در اورژانس‌ها پس از دوران کرونا بود. مردم عصبی‌تر شده‌اند و این به فضای اورژانس هم نفوذ کرده است.

رویکرد بصری و تکنیکی نوین

سریال با استفاده از دو دوربین و حضور همه اعضای گروه در لباس فرم، فضای زنده و پویایی خلق می‌کند. ولز می‌گوید:

همه، حتی کارگردان، دستیاران، گریمور و حتی عوامل صحنه، باید لباس اسکراب بپوشند چون همواره در قاب هستند. اگر دوربین به سمتت آمد، فقط طوری رفتار کن که مشغول کاری هستی!

بازیگران منتخب و نقش محوری نوآ وایلی

تیم بازیگری با وسواس و تست‌های متعدد انتخاب شد. سه بازیگر جوان از خانواده‌های مشهور (فرزندان برد دوریف، برایان کرنستون و آیزا بریونز) نیز در نقش رزیدنت‌ها حضور دارند. ولز درباره نوآ وایلی (Noah Wyle) می‌گوید:

او از زمانی که ۲۳ سال داشت با او کار می‌کردم تا امروز، به بازیگری فوق‌العاده تبدیل شده که همه عوامل به او تکیه می‌کنند. همان‌طور که شخصیتش هسته مرکزی سریال است، در پشت صحنه هم همین نقش را دارد.

پرداختن به تروما و پیامدهای پاندمی

در قسمت اول، به تروما و پیامدهای پاندمی کرونا برای پزشکان پرداخته می‌شود. ولز در این باره توضیح می‌دهد:

یکی از دلایل اصلی ساخت دوباره یک سریال پزشکی، صحبت درباره تروما و آسیب‌های روحی پرسنل درمان در دوران کرونا بود. بسیاری از پرستاران و پزشکان پس از آن دوره طاقت‌فرسا، یا کار را رها کردند، یا دچار فرسودگی و PTSD (استرس پس از سانحه) شدند. چهره دکتر رابی (با بازی وایلی) با الهام از عکس واقعی دکتر سچز در بیمارستان نورتریج طراحی شده است.

پرداختن به رویدادهای فاجعه‌بار و تحقیق میدانی

در سه قسمت آخر، اورژانس با هجوم صدها قربانی یک تیراندازی جمعی روبه‌رو می‌شود. ولز می‌گوید:

تیم نویسندگان با پزشکانی که در حادثه تیراندازی لاس‌وگاس حضور داشتند، صحبت کردند تا جزئیات واقعی را بازسازی کنیم. مثلاً برخی پزشکان روی خون کف زمین سر خوردند و آسیب دیدند؛ این‌ها جزئیاتی است که فقط با تحقیق میدانی به دست می‌آید.

آینده سریال و الهام برای دیگر آثار

فصل دوم «گودال» (The Pitt) قرار است تابستان امسال فیلمبرداری و دی‌ماه پخش شود. شخصیت دکتر فرانک لنگدن (با بازی پاتریک بال) از بازتوانی بازمی‌گردد و تمرکز بیشتری بر سلامت روان دکتر رابی خواهد بود. همچنین، مدیرعامل شبکه مکس (HBO/Max) اعلام کرده قصد دارد این مدل روایی (هر قسمت، یک ساعت واقعی) را در سریال‌هایی درباره پلیس یا مکان‌های دیگر نیز به کار گیرد.

«گودال» (The Pitt) نه فقط یک سریال پزشکی، بلکه بازتابی از واقعیت‌های تلخ و شیرین جامعه امروز است؛ جایی که همدلی، انسانیت و جسارت، راهی برای تسکین رنج‌ها و امید به فردا می‌گشاید.