«هیچ‌کس ۲» (Nobody 2)؛ بازگشت بی‌انرژی هاچ منسل در دنباله‌ای که دلیل وجودش را فراموش کرده است

فیلم «هیچ‌کس» در سال ۲۰۲۱، شاید شاهکار نبود، اما توانست به لطف حضور کاریزماتیک باب اودنکرک و اکشن قابل‌قبولش، به‌خصوص در روزهایی که سینماها بعد از دوران کرونا تازه جان گرفته بودند، توجه تماشاگران را جلب کند. داستان مردی آرام و خانواده‌دوست که زیر ظاهرش گذشته‌ای مرگبار به‌عنوان یک مأمور دولتی مخفی نهفته بود، ترکیبی از الگوهای امتحان‌شده «جان ویک» و جذابیت خاص بازیگرش بود. حالا «هیچ‌کس ۲» (Nobody 2) آمده است تا این فرمول را ادامه دهد، اما نه‌تنها حرف جدیدی برای گفتن ندارد، بلکه حتی شور و انرژی نسخه اول را هم تکرار نمی‌کند.

داستان این قسمت، به‌جای احیای حس انتقام و مردانگی نسخه اول، بر یک درام خانوادگی سطحی سوار شده است. هاچ منسل (اودنکرک) حالا دوباره به دنیای ترور و قراردادهای خونین بازگشته تا بدهی‌هایش را بپردازد، اما همین کار خودش و خانواده‌اش را از خانواده‌اش دور کرده است. او مسابقات بسکتبال پسرش برَدی (گیج مونرو) را از دست می‌دهد و رابطه‌اش با همسرش بِکا (کانی نیلسن) در حال فروریختن است.

برای ترمیم این شکاف، هاتچ تصمیم می‌گیرد خانواده را به سفری به «پلامرویل» ببرد، یک شهر کوچک توریستی که در کودکی همراه با برادرش (آر.زا) و پدر مامور FBI‌اش (کریستوفر لوید) تجربه کرده بود. اما معلوم می‌شود که این شهر آرام، مرکز قاچاق و فساد سازمان‌یافته است. رئیس این شبکه، خلافکار کاریزماتیک و بی‌رحمی به نام لِندینا (شارون استون) است که با پلیس فاسد شهر، کلانتر اَیبل (کالین هنکس)، همکاری می‌کند.

یک درگیری ساختگی بین برَدی و پسر زورگوی محلی، بهانه‌ای می‌شود تا هاتچ دوباره مشت و لگدهای مرگبارش را رو کند و خانواده‌اش را از بازی خطرناک تازه‌ای نجات دهد.

فیلمنامه که به قلم درک کولستاد و آرون رابین نوشته شده، مشکل اساسی‌اش کمبود ایده تازه است. گره‌های داستانی اساساً بازتکرار فرمول قسمت اول هستند، فقط این‌بار با چاشنی «اختلاف خانوادگی» و فضای تفریحی شهربازی. این موضوع نه‌تنها به تعمیق شخصیت‌ها کمکی نکرده، بلکه فاصله فاحشی میان صحنه‌های اکشن و بخش‌های گفت‌وگومحور ایجاد کرده که ریتم کلی کار را کند می‌کند.

شخصیت‌پردازی نیز تقریباً وجود ندارد. بِکا همچنان کلیشه «همسر غرغرو» را دارد، پسر نوجوان ضدپدر است و دختر کوچک‌تر کاملاً در حاشیه. لِندینا، به‌عنوان آنتاگونیست اصلی، تنها ۳۰ دقیقه مانده به پایان فیلم وارد داستان می‌شود و هیچ‌گونه تهدید قابل‌احساسی ایجاد نمی‌کند.

کارگردانی این قسمت را تیمو جا‌هجانتو بر عهده دارد که جایگزین ایلیا نایشولر از فیلم اول شده است. او که سابقه ساخت صحنه‌های اکشن پرانرژی را دارد، اینجا کارش به‌طرز عجیب و غریبی کم‌فروغ است. استفاده کم‌اثر از لوکیشن شهربازی – که می‌توانست بستری بکر برای تعقیب‌وگریز و نبردهای خلاقانه باشد – باعث شده لوکیشن بیشتر حکم پس‌زمینه‌ای بی‌استفاده را داشته باشد.

تنها صحنه نسبتاً متمایز، سکانسی در «هال آینه‌ها»ست که ارجاعی متوسط به پایان‌بندی کلاسیک «بانوی شانگهای» است؛ اما حتی همان‌جا هم میزان کات‌های سریع و فیلم‌برداری متزلزل باعث شده صحنه از نظر بصری در دسته‌بندی «تجربه متوسط» بماند.

یکی از مهم‌ترین جذابیت‌های قسمت اول، بازی پرانرژی باب اودنکرک بود که توانست وجه «پدر معمولی» و «قاتل حرفه‌ای» هاتچ را به شکلی جذاب ترکیب کند. در «هیچ‌کس ۲» اما او به طرز مشهودی بی‌انگیزه به‌نظر می‌رسد؛ مرزی باریک میان «بازی حساب‌شده برای نشان دادن خستگی شخصیت» و «بی‌حوصلگی واقعی بازیگر» که متأسفانه اغلب به سمت دومی متمایل می‌شود.

کالین هنکس در نقش کلانتر فاسد، شاید تنها بازیگری باشد که با لحن و چهره مغرور و آزاردهنده‌اش توانسته رنگی به فیلم بدهد. شارون استون هرچند حضور کاریزماتیکی دارد، اما دیر وارد ماجرا می‌شود و فرصت کافی برای خلق یک ضدقهرمان ماندگار پیدا نمی‌کند. کریستوفر لوید هم صرفاً یک حضور کوتاه تزئینی دارد که بیشتر برای جلب طرفداران نسخه قبل است.

فیلم در تلاش است تا ترکیب اکشن و کمدی قسمت اول را حفظ کند، اما شوخی‌ها کم‌جان‌اند و اغلب بی‌اثر. از طرفی، صحنه‌های اکشن – به‌جز یکی دو مبارزه ابتدایی – فاقد خلاقیت یا تنش واقعی‌اند. حتی مبارزه پایانی با شمشیر که می‌توانست لحظه اوج باشد، به‌دلیل تدوین شلخته و لرزش مداوم تصویر، حس و هیجان مورد انتظار را ندارد.

«هیچ‌کس ۲» یادآور دنباله‌های کم‌بودجه و بی‌روح اوایل دهه ۲۰۰۰ است که بیشتر برای پر کردن قفسه‌های فروشگاه‌ها ساخته می‌شدند تا ارائه یک تجربه واقعی سینمایی. فقدان شور و خلاقیت، شخصیت‌پردازی ناتمام و کارگردانی بی‌رمق، باعث شده این دنباله حتی نسبت به فیلم متوسط قسمت اول هم عقب‌گرد کند.

اگر هوادار سرسخت باب اودنکرک باشید، شاید کنجکاوی برای دیدن دوباره او در قامت هاتچ شما را به سالن بکشاند، اما برای علاقه‌مندان اکشن – یا حتی طرفداران قسمت اول – «هیچ‌کس ۲» چیزی جز یک تجربه گذرا و فراموش‌شدنی نخواهد بود.