سال ۲۰۲۵؛ پایان عصر «ستاره قدرت = موفقیت» و واقعیت نجات‌بخش نتفلیکس برای کی‌دراما

سال ۲۰۲۵ برای صنعت کی‌دراما به سالی سخت و پر از شکست‌های بزرگ تبدیل شده است. چندین پروژه پرستاره و پرهزینه با سقوط شدید مواجه شدند، در حالی که سریال‌های پشتیبانی‌شده توسط نتفلیکس همچنان می‌درخشند—و یک سؤال بزرگ را مطرح می‌کنند: آیا کی‌دراما بدون نتفلیکس می‌تواند دوام بیاورد؟

موج شکست‌های ستاره‌محور

بازگشت سونگ جونگ‌کی با سریال My Youth، به‌رغم تبلیغات گسترده، به فاجعه‌ای برای شبکه JTBC بدل شد؛ میانگین ریتینگ حتی به ۱٪ نرسید و به یکی از کم‌فروش‌ترین آثار شبکه در سال تبدیل شد. منتقدان آن را «بی‌مزه»، «قدیمی» و «بسیار کند برای مخاطب امروز» توصیف کردند و طرفداران معتقد بودند ژانر «درام درمانی» دیگر جذابیت گذشته را ندارد.

Confidence Queen با بازی پارک مین‌یانگ نیز—باوجود همراه با پخش همزمان روی Prime Video—نتوانست دوران اوج کمدی رمانتیکش را احیا کند. با وجود حمایت جهانی، ریتینگ صفر٪ بود و بازخورد بین‌المللی هم به‌سرعت کاهش یافت. بسیاری تأکید کردند این اثر «فقط با اتکاء به شهرت پارک مین‌یانگ دوام آورد».

در همین حال، پروژه عظیم دیزنی+ با نام Tempest با انتقادهای شدید به‌عنوان «فاجعه بی‌روح» روبه‌رو شد و یکی از ناامیدکننده‌ترین فینال‌های سال را ارائه داد؛ اتفاقی که شایعات کاهش فعالیت دیزنی در مارکت کره را تقویت کرد.

در میان ۱۰ شکست بزرگ اوایل ۲۰۲۵، تقریباً همه آثاری که در همکاری با نتفلیکس نبودند ناکام ماندند—اثباتی بر این‌که نام‌های بزرگ و بازاریابی شیک دیگر به‌تنهایی پاسخگو نیستند.

روتین موفقیت نتفلیکس

در مقابل، سریال‌های پشتیبانی‌شده توسط نتفلیکس موفقیت‌های چشمگیر داشتند:

• When Life Gives You Tangerines با بازی پارک بو‌گوم به یک پدیده جهانی بدل شد.
• Mercy for None در فهرست ترند بیش از ۱۵ کشور قرار گرفت.
  حتی آثار غیر اوریجینال مانند Bon Appétit, Your Majesty (SBS) و Queen Mantis (tvN) به لطف لایسنس جهانی نتفلیکس جهش قابل‌توجهی در ریتینگ داخلی داشتند.

این روند نشان داد که شبکه‌هایی چون tvN و SBS با همکاری استراتژیک و پخش همزمان جهانی توانسته‌اند صدرنشین ملی شوند، در حالی که شبکه‌هایی که روی پخش انحصاری یا همکاری با پلتفرم‌های کوچک‌تر تکیه کردند، برای حفظ جایگاه خود در بازار تقلا می‌کنند.

چرا نتفلیکس برنده است؟

برتری نتفلیکس صرفاً مالی نیست؛ دسترسی جهانی، زیرنویس چندزبانه، پخش همزمان در بیش از ۱۹۰ کشور و بازاریابی عظیم، هر اثر را به رویدادی جهانی بدل می‌کند.

نتفلیکس همچنین با تنوع ژانری—از بقا و جنایت تا فانتزی و تریلر روانشناختی—و آزادی محتوایی، فراتر از قالب‌های سنتی حرکت می‌کند. آثار پرمخاطبی چون Sweet Home، Squid Game و Mask Girl نشان داده‌اند که حتی داستان‌های نامتعارف می‌توانند در سطح جهان طنین‌انداز شوند.

در مقابل، پلتفرم‌هایی چون Prime Video و دیزنی+ هنوز در اتصال با «دی‌ان‌ای کی‌دراما» ضعف دارند؛ تمرکز دیزنی بر اکشن یا سیاست، با وجود بازیگران پرستاره، کمتر با روایت‌های احساسی و ژانر ترکیبی مورد پسند بینندگان کره هماهنگ است.

پایان عصر «نام بزرگ = موفقیت»

سال ۲۰۲۵ به‌وضوح نشان داد که بازیگر مشهور نمی‌تواند فیلمنامه ضعیف را نجات دهد. مخاطبان امروز در میان صدها گزینه، به دنبال داستان‌نویسی قوی و استعداد تازه هستند و دیگر به فرمول قدیمی «بازیگر معروف = سریال پرفروش» اعتماد ندارند.

نتفلیکس نه‌تنها دامنه کی‌دراما را گسترش داده، بلکه معنای موفقیت را بازتعریف کرده است: بیننده جهانی، تأثیر وایرال و آزادی روایت. این دیگر یک استعاره نیست؛ واقعیتی است که آینده کل صنعت سرگرمی کره را شکل می‌دهد.