«امید» نا هونگ-جین پس از کن بازتدوین شد؛ از واکنش‌های دوگانه تا رکوردشکنی در کره جنوبی

نا هونگ-جین نزدیک به یک دهه از عمرش را صرف ساخت «امید» (Hope) کرد؛ پروژه‌ای عظیم در مرز اکشن، وحشت و علمی‌تخیلی که گفته می‌شود پرهزینه‌ترین فیلم تاریخ سینمای کره جنوبی است. فیلمی با جاه‌طلبی‌های بزرگ برای توسعه فناوری موشن‌کپچر و خلق موجودات دیجیتالی، اما همین بلندپروازی در نخستین نمایش جشنواره کن، مخاطبان و منتقدان را به دو جبهه کاملاً متفاوت تقسیم کرد.

«امید» در سالن دبوسی کن و میان فیلم‌های آرام‌تر سینمای مؤلف، مانند «Fatherland» پاوه پاولیکوفسکی و «All of a Sudden» ریوسوکه هاماگوچی، حضوری پرسر‌وصدا داشت. بسیاری از تماشاگران در طول زمان طولانی نمایش فیلم با هیجان آن را دنبال کردند و دیوید رونی، منتقد ارشد هالیوود ریپورتر، حتی از آن به‌عنوان یک «کلاسیک کالتِ فوری» یاد کرد.

با این حال، همه شیفته نتیجه نهایی نشدند. دیوید ارلیش، منتقد ایندی‌وایر، یک‌سوم ابتدایی اثر را یک ابرصحنه پرجنب‌وجوش و مسحورکننده توصیف کرد، اما با ورود هیولای مرکزی و دیگر موجودات رایانه‌ای در نیمه دوم، انتقاد تندی به کیفیت جلوه‌های ویژه وارد آورد. از نگاه او، برخی از این تصاویر بیش از آن‌که واقعی یا تهدیدکننده به نظر برسند، یادآور نقص تصویری در یک بازی کامپیوتری بودند.

این واکنش‌ها مانع خرید فیلم از سوی شرکت نئون نشد. نئون اکران «امید» در آمریکای شمالی را از ۱۰ سپتامبر بر عهده خواهد داشت. نا هونگ-جین نیز ظاهراً از انتقادها غافلگیر نشده بود؛ او تا روزهای نزدیک به نمایش کن همچنان درگیر تدوین و انتخاب‌های صوتی فیلم بود و پس از نمایش نخست هم از تمایلش برای ادامه کار روی نسخه نهایی سخن گفت.

کارگردان از طریق استل لی، مترجم خود، توضیح داد که نخستین‌بار هنگام نمایش فیلم در کن آن را با واکنش تماشاگران تجربه کرده و همان‌جا متوجه شده بخش‌هایی وجود دارند که می‌خواهد دوباره رویشان کار کند. مهم‌ترین تغییرات، به سکانس‌های مرتبط با انیمیشن موجودات در حدود یک ساعت ابتدایی فیلم و به‌ویژه معرفی و حضور موجود اصلی، وامیگِر، مربوط بوده است؛ شخصیتی که کامرون بریتون اجرای موشن‌کپچر آن را بر عهده داشته است.

مایکل فاسبندر، آلیسیا ویکاندر و تیلور راسل نیز با اجرای پرفورمنس‌کپچر در خلق شخصیت‌های غیرانسانی فیلم مشارکت کرده‌اند. نا هونگ-جین تأکید دارد که با وجود ظاهر هیولایی این موجودات، تمرکز اصلی او بر چهره و عواطف انسانی آن‌ها بوده است. حرکات بسیار سریع، نیروی اغراق‌شده و ریتم بدنی غیرعادی این شخصیت‌ها، در کنار تصمیم جسورانه فیلم‌ساز برای وقوع بخش عمده رویدادها در روشنایی روز، به «امید» هویتی بصری متفاوت از اکشن‌های علمی‌تخیلی متعارف آمریکایی داده است.

نسخه بازتدوین‌شده فیلم فقط چهار تا پنج دقیقه کوتاه‌تر از نسخه نمایش‌داده‌شده در کن است، اما تغییرات آن صرفاً به زمان محدود نمی‌شود. نا هونگ-جین بخش‌هایی را حذف، جابه‌جا و اضافه کرده تا ارتباط سه خط داستانی اصلی در نیمه دوم روان‌تر شود: مسیر رئیس پلیس با بازی هوانگ جونگ-مین، افسر سونگ-آ با بازی هویون و گروه شکارچیان به رهبری سونگ-کی با بازی جو این-سونگ.

از جمله صحنه‌های حذف‌شده، نمایی از انتقال جسد یک موجود فضایی مرده با جرثقیل و همچنین صحنه‌ای در جنگل است که سونگ-کی سوار بر اسب، نور یا شیء درخشانی را در دوردست می‌بیند. در مقابل، فیلم‌ساز زمان بیشتری به یانگ به، نجار و تاکسیدرمیست دست‌وپاچلفتی با بازی اوم مون-سوک، داده است؛ شخصیتی که کشف جسد موجود فضایی را به پلیس اطلاع می‌دهد و در فضای سنگین فیلم، نقش رگه‌ای از طنز را هم ایفا می‌کند.

بنا بر ارزیابی‌هایی که نسخه تازه را دیده‌اند، بازنگری‌ها به معنای بازسازی کامل جلوه‌های ویژه نیست؛ منتقدان منتظر اصلاح بنیادین تصاویر دیجیتالی نباید چنین انتظاری داشته باشند. با این همه، تغییر در نحوه معرفی وامیگِر، بازچینی روایت و به‌ویژه بازطراحی صدا و میکس، تجربه تماشای فیلم را منسجم‌تر کرده است؛ عاملی که نا هونگ-جین آن را مهم‌ترین بخش اصلاحات خود می‌داند.

نتیجه این بازنگری خیلی زود در بازار داخلی کره جنوبی دیده شد. «امید» در پنج روز نخست اکرانش ۲.۶ میلیون بلیت فروخت و عنوان سریع‌ترین فیلم پرفروش تاریخ کره جنوبی را به دست آورد. این موفقیت نشان می‌دهد فیلمی که در کن به‌خاطر ریسک‌های بصری‌اش محل اختلاف بود، با نسخه‌ای فشرده‌تر و حساب‌شده‌تر توانسته راهش را به سوی مخاطب عام باز کند؛ «امید» شاید هنوز اثری بی‌نقص نباشد، اما جسارتش در ساختن جهانی عجیب و متفاوت، همان چیزی است که آن را از انبوه آثار علمی‌تخیلی معمول جدا می‌کند.