امیلی آلین لیند از کودکی در هالیوود تا نخستین حضور در ونیز با «Company»

امیلی آلین لیند، بازیگر ۲۴ ساله «Gossip Girl»، در آستانه نخستین حضورش در جشنواره فیلم ونیز با فیلم «Company» از سال‌های کودکی‌اش در سینما، فشار شهرت، همکاری با کیسی افلک و تصمیمش برای ساخت نخستین فیلم بلند خود گفت.

لیند که این روزها در نوا اسکوشیای کانادا مشغول فیلم‌برداری فصل دوم «We Were Liars» است، بازیگری را خیلی زود آغاز کرد. نخستین فیلم بلند او، «Enter the Void» ساخته گاسپار نوئه، در سال ۲۰۰۹ در جشنواره کن نمایش داده شد؛ زمانی که او تنها هفت سال داشت. با این حال، خودش در آن نمایش حضور نداشت. او گفت: «نرفتم، اما تجربه کار کردن با فیلم‌سازان مؤلف را داشتم. در مونترال فیلم‌برداری می‌کردیم و همه فوق‌العاده خلاق بودند. مردم سر ناهار مشروب می‌خوردند، من هم عاشق بیدار ماندن تا دیروقت بودم. حس می‌کردم این بهترین چیز دنیاست.»

امیلی آلین لیند، دختر جان لیند، تهیه‌کننده و دستیار کارگردان، و باربارا آلین وودز، بازیگر، در خانواده‌ای سینمایی بزرگ شده و از کودکی با فضای پشت‌صحنه آشنا بوده است. او با اشاره به تفاوت محیط رشدش با زندگی معمول یک کودک گفت: «در نه‌سالگی می‌توانستم ساعت‌ها در تریلر بنشینم و با زن‌های پنجاه‌وچندساله درباره مشکلات رابطه‌شان حرف بزنم. محیط من همین بود و واقعاً چیز دیگری نمی‌شناختم. آدم‌ها را در شکل‌ها و حالت‌های مختلف می‌دیدم و فکر می‌کنم سعی می‌کردم مثل آفتاب‌پرست باشم و با هر فضایی که قرار بود در من جا بگیرد، هماهنگ شوم.»

او در سال‌های بعد در آثاری مانند «Criminal Minds»، «Revenge» و «Code Black» بازی کرد؛ تجربه‌ای که به گفته خودش، او را کمی زودتر از سنش بالغ کرد. لیند گفت: «گاهی فکر می‌کنم اگر این‌قدر زود شروع نکرده بودم، زندگی‌ام چه شکلی می‌شد. پاسخ اولم همیشه این است که “بله، هر بار همین مسیر را انتخاب می‌کردم”، اما بخشی از وجودم هم می‌خواهد دوباره این دنیا را کشف کند. فکر می‌کنم بخش بزرگی از بزرگسال شدن، پیدا کردن راهی برای همین کشف دوباره است.»

نقطه عطف بزرگ دوران بزرگسالی او با نسخه جدید سریال «Gossip Girl» در اچ‌بی‌او مکس (HBO Max) رقم خورد؛ سریالی که در آن نقش آدری هوپ، دختری ثروتمند، تندزبان و پیچیده را بازی کرد. لیند با شوخی درباره عبارت «نقطه عطف بزرگ» گفت: «نقطه عطف بزرگم! این اصطلاح‌های هالیوود قدیمی را دوست دارم.»

نسخه جدید «Gossip Girl» در نخستین آخر هفته انتشارش رکورد پربیننده‌ترین سریال اورجینال اچ‌بی‌او مکس را شکست، اما لیند معتقد است مواجهه با این حجم از توجه، ناگهانی و یک‌باره نبود. او آن تجربه را به بیماری تشبیه کرد: «فکر می‌کنی قرار است تا ابد بیمار بمانی، بعد تمام می‌شود و دیگر زیاد به آن فکر نمی‌کنی. تصورم این بود که اتفاقی می‌افتد، همان لحظه کاملاً درکش می‌کنم و مسیر زندگی‌ام عوض می‌شود، اما همه‌چیز آهسته و تدریجی پیش رفت. چیزهایی تغییر کردند و دیگر به حالت قبل برنگشتند.»

او باور دارد که «Gossip Girl» در شروع موج گسترده بازسازی‌ها و احیای آثار قدیمی قرار گرفت. به گفته او، این وضعیت پیش از آنکه حتی فیلم‌برداری سریال آغاز شود، فشار عجیبی ایجاد کرده بود: «ماه‌ها و ماه‌ها قبل از پخش، روی بیلبوردها بودیم. اما من حس می‌کردم هنوز هیچ کاری انجام نداده‌ایم. نگرانی‌ام این بود که “قبول، اما کی قرار است خودمان را ثابت کنیم؟ بیایید سریال خوبی بسازیم.” همیشه نگاه من همین بوده است. یک جور بلاتکلیفی عجیب وجود داشت؛ “ما هنوز حتی فیلم‌برداری نکرده‌ایم، پس چرا ناگهان برایتان مهم شده‌ام؟”»

با وجود این، لیند مسئولیت سنگینی موفقیت یک سریال را بر دوش بازیگران نمی‌داند. او گفت: «این بار روی دوش کسانی است که اثر را می‌نویسند، کارگردانی می‌کنند و مهم‌تر از همه، هدایت اجرایی سریال را بر عهده دارند؛ و البته استودیوها.» او همچنین به تصور رایجی اشاره کرد که بازیگران را بسیار قدرتمندتر از واقعیت می‌بیند: «آدم‌ها فکر می‌کنند بازیگران کنترل بیشتری از آنچه واقعاً دارند، در اختیار دارند.»

لیند با خنده از واکنش‌های کاربران شبکه‌های اجتماعی به شخصیت آدری یاد کرد: «یادم هست چندبار بابت چیزی که شخصیت من گفته بود، در فضای مجازی “کنسل” شدم. با خودم می‌گفتم: “رفیق!” توییتر را پاک کنید!» او با وجود آنکه خودش را فردی با شخصیت بسیار مستعد وابستگی توصیف می‌کند، می‌گوید این روزها سراغ شبکه‌های اجتماعی نمی‌رود.

اکنون لیند با «Company»، فیلم تازه کیسی افلک، برای نخستین بار به جشنواره فیلم ونیز می‌رود. این فیلم که داستانش در یک شب زمستانی در سال ۱۹۷۵ رخ می‌دهد، اثری معمایی با حضور خود افلک، نیک نولتی، بن مندلسون و سیدنی چندلر است. افلک که پیش‌تر با لیند در فیلم «Every Breath You Take» همکاری کرده بود، او را بدون آزمون بازیگری برای نقش ایولین انتخاب کرد.

لیند درباره این شخصیت گفت: «او مثل کسی از دل یک افسانه وارد می‌شود. وارد خانه‌ای در سال ۱۹۷۵ می‌شود و شروع به تعریف یک داستان می‌کند؛ بعد ناگهان تمام اتاق متعلق به اوست. او دروازه ورود به فیلم است.» او فضای «Company» را دارای حال‌وهوای قصه‌های عامیانه روسی دانست و توضیح داد که فیلم به این می‌پردازد که ترس و درد آدم را به چه کسی تبدیل می‌کنند؛ اینکه آیا فرد آن‌ها را تا همیشه با خود حمل می‌کند، علیه دیگران به کار می‌گیرد یا کاملاً رهایشان می‌کند.

او گفت: «فیلم پوسته‌ای اسطوره‌ای و فراطبیعی دارد، اما در نهایت، به‌شدت انسانی است. با قصه‌گویی مثل یک ابزار بقا رفتار می‌کند.» لیند همچنین شیوه کارگردانی کیسی افلک را تجربه‌ای متفاوت توصیف کرد: «او به اتفاق‌های تصادفی خیلی علاقه دارد. نمی‌خواهد صحنه را به او نشان بدهی؛ می‌خواهد لحظه‌ای را بگیرد که هنوز خودت هم نفهمیده‌ای چه اتفاقی افتاده است.»

به گفته لیند، افلک فرایند مکانیکی و از پیش‌تعیین‌شده‌ای را دنبال نمی‌کند و در عوض، فضایی آزاد و آرام در صحنه می‌سازد: «او انرژی بی‌تکلفی دارد که افراد زیادی نمی‌توانند از پسش بربیایند؛ یک اطمینان در او هست که همه‌چیز درست می‌شود.»

او با وجود نزدیک شدن به نخستین حضورش در ونیز، انتظار مشخصی از تماشاگران ندارد: «این از کودکی در من نهادینه شده؛ از مخاطب انتظار چیزی ندارم.» با این حال، از فاصله میان واقعیت سخت و بی‌زرق‌وبرق تولید فیلم تا مراسم‌های پرزرق‌وبرق جشنواره‌ها شگفت‌زده است: «ساختن فیلم واقعاً بی‌زرق‌وبرق است؛ فیلم‌برداری شبانه، ضبط دوباره دیالوگ‌ها و تکرار کردن یک جمله ۵۰ بار. بعد ناگهان یکی می‌گوید قرار است به ونیز بروی و تو می‌گویی: “عالیه، برویم لباس بپوشیم!”»

لیند در کنار «Company» پروژه‌های دیگری هم در دست دارد. او فیلم اقتباسی دیوید ممت از نمایشنامه خودش، «Speed-the-Plow»، را در کنار شارون استون فیلم‌برداری کرده و این تجربه را بسیار دشوار اما آموزنده می‌داند. او گفت: «وقتی با دیوید ممت کار می‌کنی، هر روز ترسناک‌ترین روز زندگی‌ات است. هر روز که از صحنه به خانه می‌رسیدم، فقط می‌خواستم همه چیزهایی را که یاد گرفته بودم بنویسم؛ و این برای من عجیب است، چون آدمی هستم که فکر می‌کند همه‌چیز را می‌داند!»

او همچنین در «Pretty Babies» ساخته تایلر-ماری ایونز حضور دارد؛ فیلمی که نخستین نمایش جهانی‌اش را در جشنواره ادینبرو تجربه کرده است. در عین حال، لیند برای ساخت نخستین فیلم خودش نیز برنامه‌ریزی می‌کند؛ پروژه‌ای درباره بازیگران جوان و خانواده‌هایی که برای ورود به صنعت سینما راهی هالیوود می‌شوند. این فیلم با حمایت کیلر فیلمز (Killer Films)، شرکت تهیه‌کنندگی کریستین واچون، توسعه می‌یابد.

لیند که خود را شیفته یادگیری همه جنبه‌های فیلم‌سازی می‌داند، درباره همکاری با واچون گفت: «او به اندازه میرامکس و هاروی واینستین، اگر نه بیشتر، برای سینما کار کرده است؛ اما بهتر انجامش داده و آدم آزارگری هم نبوده است.»

او از آدام مک‌کی، الکساندر پین، شان بیکر و علی عباسی به‌عنوان فیلم‌سازانی نام برد که دوست دارد روزی با آن‌ها همکاری کند، اما در عین حال می‌خواهد از برچسب همیشگی «ستاره کودک» فاصله بگیرد. لیند گفت: «همین‌جا شروع زودهنگام می‌تواند کمی خطرناک شود؛ انگار تو را در مسیری می‌اندازد که باید همه‌چیز را از قبل فهمیده باشی. من همه‌چیز را نفهمیده‌ام و این فوق‌العاده است.»

جشنواره فیلم ونیز ۲۰۲۶ از ۲ تا ۱۲ سپتامبر برگزار می‌شود و «Company» نخستین تجربه امیلی آلین لیند در این رویداد معتبر خواهد بود.